Friday, 16 November 2018

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 116

பிரபாகரன் யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு வீட்டில் இருப்பதாகவும் தகவல்!! இந்தியப் படையினர் முற்றுகை!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை-116)


•தமிழகத்தில் கொந்தளிப்பு
•சென்னையில் திரண்ட மக்கள் வெள்ளம்!
• போர் நிறுத்தம்
இந்தியப் படையோடு போர் நிறுத்தம் செய்வது தொடர்பாக புலிகளின் பிரதித் தலைவர் மாத்தையா மூன்று நிபந்தனைகள் விதித்திருந்தார் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன் அல்லவா?
மாத்தையா நிபந்தனைகளை அறிவித்த பின்னர் ஈரோஸ் இயக்கத் தலைவர் வே. பாலகுமாரும் இந்திய அமைதிப்படைத் தலைவர் திபீந்தர் சிங்கும் சந்தித்தனர்.
பலாலி விமானத் தளத்துக்கு வெளியே ஒரு பாழடைந்த கட்டிடத்தில் அச்சந்திப்பு நடைபெற்றது.


போர் நிறுத்தம் தொடர்பான புலிகளின் நிலைப்பாட்டையும், அதற்கான காரணத்தையும் நாடிபிடித்தறியவே பாலகுமாரை சந்தித்தார் திபீந்தர் சிங்.
ஈரோஸ் இயக்கமும், அதன் தலைவர் வே. பாலகுமாரும் புலிகளுடன் நெருக்கமாக இருந்த காலகட்டம் அது.
தனியான இயக்கங்களாக அப்போது இருந்த போதும் புலிகளின் விருப்பு வெறுப்பு அறிந்து அதற்கேற்பவே ஈரோஸ் செயற்பட்டது.
ஆயினும் தனியான சந்திப்புக்களின் போது காதும் காதும் வைத்தமாதிரி புலிகள் தொடர்பான அதிருப்திகளை வெளியிடவும் ஈரோஸ் தலைவர்கள் தயங்கியதும் கிடையாது.
திபீந்தர் சிங்குடனான சந்திப்பிலும் பாலகுமார் தன்னிடம் சில தகவல்கள் கூறியதாக திபீந்தர் சிங்கே தெரிவித்திருக்கிறார்.
பொதுமக்கள் புலிகளிடம் இருந்து விலகிச் செல்லத் தொடங்கிவிட்டனர் என்பதை அமைதிப்படையின் யாழ்ப்பாணத்தளபதி மற்றும் வே.பாலகுமார் ஆகியோரின் தகவல்கள் மூலம் தன்னால் அறிந்து கொள்ள முடிந்தது என்கிறார் திபீந்தர் சிங்.
போர் நிறுத்தம் தொடர்பான தமது நிபந்தனைகளில் தளர்வு ஏற்படுத்த புலிகள் தயாராக உள்ளனர் என்றும் பாலகுமாரன் தெரிவித்தார்.
போர் நிறுத்த விடயத்தில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் தன்னிடம் இல்லை என்று பாலகுமாரிடம் தெரிவித்தார் திபீந்தர் சிங்.
புலிகளின் மூன்று நிபந்தனைகளையும், அந்த நிபந்தனைகளில் தளர்வு செய்ய புலிகள் தயாராக இருப்பதாகவும் டில்லிக்குத் தகவல் அனுப்பினார் திபீந்தர் சிங்.
திபீந்தர் சிங் அனுப்பிய தகவலைப்படித்துவிட்டு டில்லியில் இருந்து பதில் அனுப்பப்பட்டது.
“புலிகள் நெருக்கடிக்குள் சிக்கி உள்ளனர். அதனால்தான் போர் நிறுத்தம் செய்ய முன்வந்துள்ளனர். போர் நிறுத்தம் அவசியமில்லை. புலிகள் மீதான அழுத்தத்தை மேலும் அதிகரிக்கவும்.” என்று உத்தரவு பறந்து வந்தது.
இந்திய வெளிநாட்டமைச்சும், ‘றோ’உளவுப்பிரிவும் புலிகளை மேலும் நெருக்குதலுக்கு உள்ளாக வேண்டும். என்பதில் ஒருமித்த கருத்தைக் கொண்டிருந்தன.
கொழும்பிலுள்ள இந்தியத் தூதரகம் டில்லிக்கு அனுப்பிய செய்தியிலும் “புலிகள் பலவீனமடைந்துள்ளனர். சரிந்துவிழும் கட்டத்தை நெருங்கிவிட்டனர்.” என்றே தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.
அரசியல் தீர்வு

இந்தியப்படைத் தளபதி திபீந்தர் சிங் தனது அபிப்பிராயத்தை டில்லியில் உள்ள இராணுவத் தலைமையகத்துக்கு அனுப்பிவைத்தார்.
திபீந்தர்சிங் தெரிவித்த அபிப்பிராயம் இதுதான்: “யாழ்ப்பாணம் கைப்பற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து காடுகளுக்குள் பின்வாங்கிச் சென்ற புலிகள் சிறு சிறு குழுக்களாக நடவடிக்கைகளில் ஈடுபத் தொடங்கியுள்ளனர்.
இத்தகைய தாக்குதல்களை இராணுவ நடவடிக்கைகளை மட்டும் வைத்து அடக்கிவிடமுடியாது. இதற்கு அரசியல் தீர்வுதான் சரியானது.
புலிகளை படிப்படியாக அரசியல் தீர்வுக்கு உடன்படச் செய்யும் வகையில் தான் அவர்கள் மீது இராணுவ அழுத்தம் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.
மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறும் நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபடவேண்டும். அவ்வாறு செய்தால் மக்கள் மத்தியில் புலிகள் மீண்டும் செல்வாக்குப் பெற முடியாது.
ஆனால் இதற்கு நீண்ட கால அவகாசம் தேவைப்படும்” என்று அபிப்பிராயம் தெரிவித்திருந்தார் திபீந்தர்.
திபீந்தர் அனுப்பிய அபிப்பிராயத்தைப் படித்துவிட்டு தூக்கிப்போட்டு விட்டது இராணுவத் தலைமையகம். அவருக்கு பதிலே அனுப்பவில்லை.
யாழ்ப்பாணத்தில் சிவில் நிர்வாக நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடத் தொடங்கியது இந்தியப் படை.
பிரிகேடியர் ஆர்.ஐ.எஸ்.காலன் என்பவர் யாழ் நகர பொறுப்பதிகாரியாக நியமிக்கப்பட்டார்.
உணவு விநியோகம், மருந்து விநியோகம் என்பவை ஆரம்பிக்கப்பட்டன.
இந்தியாவில் இருந்து உணவுப்பொருட்கள் காங்கேசன்துறை துறைமுகத்துக்குக் கிரமமாகக் கொண்டுவந்து சேர்க்கப்பட்டன.
காங்கேசன்துறையிலிருந்து உணவுப்பொருட்களை யாழ்ப்பாண நகருக்குள் கொண்டுசென்று சேர்ப்பதுதான் சிரமமாக இருந்தது.
இந்தியப் படை வாகனங்கள்தான் உணவு கொண்டுசெல்லப் பயன்படுத்தப்பட்டன. இந்தியப் படை வாகனங்களைக் கண்டதும் புலிகள் தாக்குதல் நடத்தினார்கள்.
அதன் பின் செஞ்சிலுவைச் சங்கம் உணவு விநியோகத்தில் உதவ முன்வந்தது. தனியார் வாகனங்களும் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டன.
மெல்ல மெல்ல ரயில் போக்குவரத்தும், வீதிப் போக்குவரத்தும் ஆரம்பமாகின.
யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றும் வரை கடுமையாகவும், கொலைப்பசியுடனும் நடந்துகொண்ட இந்தியப் படை பின்னர் தனது முகத்தை மாற்றிக் கொள்ள முயன்றது.
எப்பொழுதும் மக்களுள் ஒருசாரார் இருப்பார்கள். யார் பக்கம் பலம் இருக்கிறது என்று பார்த்து அந்தப் பக்கம் சாய்ந்துவிடுவார்கள்.
புலிகள் இருந்தவரை அவர்களின் ஆதரவாளர்களாக காட்டிக் கொண்ட சிலர், இந்தியப் படை முகாம்களுக்குள் பலகாரங்கள் செய்து கொண்டுபோய்க் கொடுத்தார்கள்.
புலிகளின் மறைவிடங்கள், ஆயுதங்கள் பதுக்கிவைக்கப்பட்ட இடங்கள் போன்ற தகவல்கள் இந்தியப் படையினருக்குக் கிடைக்கத் தொடங்கியிருந்தன.
யாழ்;ப்பாணத்தில் பல இடங்களில் பெருந்தொகையான ஆயுதங்களும், கைக்குண்டுகளும் கைப்பற்றப்பட்டன.
ஏமாற்றம்
புலிகளிடம் தொலைத்தொடர்பு சாதனங்கள் தாராளமாக இருந்தன. அதனால் தொடர்புவிட்டுப் போன புலிகள் இயக்க அணிகளுடன் மீண்டும் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டது தலைமைப் பீடம்.
புலிகளின் தொலைத் தொடர்பு சாதன வளர்ச்சிகண்டு இந்தியப் படை அதிகாரிகளே பிரமித்தனர்.
புலிகளின் உள் விவகாரங்கள், மற்றும் புலிகளின் இரகசியத்திட்டங்களை அறிவதற்காக புலிகளின் தொலைத் தொடர்பு சாதனங்களை ஒட்டுக் கேட்க ஆரம்பித்தனர்.
புலிகளின் தொலைத்தொடர்பு சாதனத்தை ஒட்டுக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த இந்தியப் படையினருக்கு ஒரு தகவல் கிடைத்தது.
பிரபாகரன் யாழ்ப்பாணத்தில் மூளாயில் ஒரு வீட்டில் இருப்பதாகவும், அங்கு சென்று தலைவரைச் சந்திக்குமாறும் தமது ஒரு பிரிவினருக்கு புலிகள் தகவல் கொடுத்தனர்.
அந்த வீட்டுக்கு எப்படிச் செல்ல வேண்டும் என்றும் புலிகள் விளக்கியிருந்தனர்.
அது ஒரு அபூர்வமான தகவல். கும்பிடப்போன தெய்வம் குறுக்கே வந்தது மாதிரி கிடைத்த தகவல் அல்லவா?
டாங்கிகள், ஹெலிகள் சகிதமாக விரைந்தது இந்தியப் படை. குறிப்பிட்ட வீடு முற்றுகையிடப்பட்டது.
பிரபாகரனது உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படாமல் கைதுசெய்ய வேண்டும் என்பதுதான் மேலிடத்து உத்தரவு.
வீடு முற்றுகையிடப்பட்டு கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே பாய்ந்தனர் படையினர்.
அங்கே-வீட்டின் உள்ளே..
யாருமே இருக்கவில்லை.
ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினர் இந்தியப் படையினர்.
தமது தொலைத்தொடர்பு சாதனங்களை இந்தியப் படையினர் ஒட்டுக் கேட்கிறார்கள் என்பது புலிகளுக்குத் தெரியும்.
இந்தியப் படையினரை அலையவைத்து ஏமாற்றுவதற்காக புலிகள் பரிமாறிக்கொண்ட பொய்யான தகவல் அது.
அவ்வாறு பல தடவைகள் இந்தியப் படையினர் ஏமாற்றப்பட்டனர்.

தமிழகத்தில் கொந்தளிப்பு
இந்தியப் படையினருக்கும், புலிகளுக்கும் இங்கே கடும் போர் மூண்டபோதும், தமிழ்நாட்டில் புலிகள் இயக்க அலுவலகம் இயங்கிவந்தது.
சென்னை அடையாறு இந்திரா நகரில் இருந்த புலிகள் இயக்க அலுவலகத்தில் கிட்டு, பேபி சுப்பிரமணியம் ஆகியோர் இருந்தனர். அலுவலகத்திற்கு காஸ்ரோ பொறுப்பாக இருந்தார்.
இந்தியப் படை – புலிகள் மோதல் ஆரம்பித்த பின்னர் சென்னையில் இருந்து பல பிரசுரங்களை வெளியிட்டனர் புலிகள்.
“இலங்கை-இந்திய ஒப்பந்தத்தை ஏன் எதிர்க்கிறோம்?” என்பதற்கான விளக்கத்தை வெளியிட்டுவந்தனர்.
தமிழக முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர். புலிகளின் நடவடிக்கைகளைக் கண்டும் காணாமல் நடந்துகொண்டார். அதுமட்டுமல்லாமல் புலிகளுக்கான நிதி உதவியும் எம்.ஜி.ஆரால் தொடர்ந்து செய்யப்பட்டது.
ஆனால் கலைஞர் கருணாநிதியோ எம்.ஜி.ஆரை இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு எதிரானவராகச் சித்தரிக்கவே விரும்பினார்.
இலங்கை-இந்திய ஒப்பந்தம் உருவாக எம்.ஜி.ஆரும் ஒரு காரணம். இந்தியப் படையால் ஈழத்தமிழர்கள் கொல்லப்படவும் எம்.ஜி.ஆர்தான் காரணம் என்று தமிழக மக்களை நம்பவைக்க முற்பட்டார் கருணாநிதி.
தமிழகமெங்கும் கண்டனக் கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன.
அக்டோபர் 15ம் திகதி சென்னையில் மாபெரும் ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலம் ஒன்றை நடத்தியது தி.மு.க. கலைஞர் கருணாநிதிதான் அதற்குத் தலைமை தாங்கினார்.
“எம்.ஜி.ஆர். ஒரு மலையாளி. அதனால் தான் இலங்கையில் தமிழர்கள் வேட்டையாடப்படுவதையிட்டுக் கவலையில்லாமல் இருக்கிறார்” என்பதுதான் தி.மு.க தொண்டர்களின் குற்றச்சாட்டு.
1987 அக்டோபர் 15ம் திகதி ‘த வீக்’ பத்திரிகைக்கு கருணாநிதி ஒரு பேட்டியளித்திருந்தார்.
கலைஞர் கருணாநிதியின் இன்றையப் பேச்சுக்களோடு அன்றைய நிலைப்பாட்டை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவும் இப்பேட்டி நமக்கு உதவும்.
வாக்கெடுப்பு ஏன்?
கலைஞர் கருணாநிதியின் ‘த வீக்’ சஞ்சிகைக்கான பேட்டியிலிருந்து சில பகுதிகள்.
கே: சிறீலங்கா நிலமை பற்றி என்ன கூறுகிறீர்கள்?
ப: இந்தியா இப்போது மிகக் கொடூரமாகவும், இரக்கமற்ற முறையிலும் நடந்து கொள்ளுகிறது. தமிழ் மக்களைப் பாதுகப்பதற்காக அனுப்பிவைக்கப்பட்ட அமைதிப்படை இப்பொழுது தமிழர்களை வதைத்து அழிக்கிறது. இந்தியா பெரும் தவறு இழைக்கிறது. இது மாபெரும் குற்றமாகும் என்று பலர் கூறுகிறார்கள்.
கே: இத்தகைய பிரச்சனைகளுக்கெல்லாம் யார் காரணம் என்று கருதுகிறீர்கள்?
ப: போதுமான அனுபவமற்ற ராஜீவைத்தான் குற்றம்சாட்டுவேன். ஜயவர்த்தனா தனது நலத்துக்காக அவரைப் பயன்படுத்திவிட்டார்.
இந்த ஒப்பந்தம் உரிய முறையில் அமைக்கப்படவில்லை. வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைப்பது தொடர்பாக ராஜீவ் ஏன் அபிப்பிராய வாக்கெடுப்புக்கு ஒப்புக் கொண்டார்? ஈழம் தமிழர்களுக்குச் சொந்தமானது. அம்மக்களை அபிப்பிராய வாக்கெடுப்புக்குள் ஏன் உட்படுத்த வேண்டும்?
கே: இப்பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கு தாங்கள் தரும் ஆலோசனை என்ன?
ப: இப்பொழுது உடனடியாக, நீண்டகாலத் தீர்வு பற்றி எனக்கு அக்கறையில்லை. IPKF தமிழர்களைக் கொல்வதைத் தடுக்க வேண்டும்.
பிரபாகரன் பேச்சுவார்த்தைக்குத் தயாராக இருக்கிறார்.
ஆகவே அவருடன் பேசட்டும். புலிகளை IPKF முடிவுகட்டிவிட்டால் அது ஒரு பெரிய சாதனையாகாது. இந்தியத் துருப்புக்கள் தங்களுடைய வலிமையைக் காட்ட வேண்டுமானால் சீனாவிடமிருந்து எமது பிரதேசத்தை திரும்ப மீட்கட்டுமே?
கே: ஆனால் எல்.ரீ.ரீ.ஈ.யினர் ஒப்பந்தத்துக்கு ஒத்துழைப்புத் தருகிறார்களில்லையே?
ப: ஒப்பந்தத்தை மீறியவர் யார்? ஜயவர்த்தனாவா? அல்லது பிரபாகரனா? தமிழ் பிரதேசங்களில் இனிமேல் குடியேற்றம் இடம்பெறலாகாது என்கிறது ஒப்பந்தம்.
கிழக்கில் பெருந்தொகையான சிங்களக் குடியேற்றம் நடைபெறுவது தொடர்பாக ஒரு பட்டியலே என்னிடம் இருக்கிறது.
எல்.ரீ.ரீ.ஈ.யினர் கைது செய்யப்பட்டமை, ஒப்பந்தம் மீறப்பட்டதற்கு மற்றுமொரு சான்று. அவர்கள் IPKF யிடம் கையளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அல்லது பலாலியில் வைத்திருக்க ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
பிரபா தொடர்பு
ஆரம்பத்திலிருந்தே பிரபாகரன் தொடர்பு கொண்டு வந்திருக்கிறார். கொழும்பு ஒப்பந்தத்தை மீறுகிறது என்று பிரபாகரன் குற்றம் சாட்டி வந்திருக்கிறார்.
எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் முகமாகவே அவருடைய தளபதி திலீபன் உண்ணாவிரதத்தை மேற்கொண்டார்.
திலீபன் இறக்கும்வரை இந்திய அரசாங்கமோ சிறிலங்கா அரசாங்கமோ எதுவுமே செய்யவில்லை. தமிழர்களின் வலுவான கிளர்ச்சியின் பின்னரே இடைக்கால நிர்வாகத்துக்கு புலிகளுக்கு 7 அங்கத்தவர் தர ஒப்புதலளித்தனர்.
அப்போது இந்தியத் தூதர் (J.N.திக் ஷித்) பிரபாகரனிடம், அவருடைய சிபாரிசின்படியே பிரதம நிர்வாகி நியமிக்கப்படுவார் என்று கூறினார். ஆனால், புலிகளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
கே: முன்பு எல்.ரி.ரி.ஈ. தங்களுடைய உதவியை ஏற்க மறுத்தனர். பின்னர் ஏன் தங்களை நாடினர்?
ப: அவர்கள் ஒரு நெருக்கடியிலிருந்தனர். அதனால் என்னிடம் வந்தனர். என்னைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் என்னிடம் வந்தாலும் சரி வராவிட்டாலும் சரி, தமிழ்ப் போராளிகளுக்கு எனது ஒத்துழைப்பு இருந்து வந்திருக்கிறது.
இரு வருடங்களுக்கு முன்னர் தி.மு.க. பொதுமக்களிடம் சேகரித்த பணத்தில் ஒரு பகுதியை எல்.ரி.ரி.ஈ. ஏற்க மறுத்துவிட்டது.
ஏனெனில் தமிழ்நாடு அரசு சேகரித்த 3 கோடி ரூபாவை – எமது பணத்தை ஏற்றுக்கொண்டால் – தரப்போவதில்லை என்று எச்சரித்தது. அது எனக்குத் தெரிந்தமையால் நான் அதனைப் பொருட்படுத்தவில்லை.
கே: தமிழ் நாட்டில் 1966-67ல் இந்திய எதிர்ப்புப் போராட்டம் காங்கிரஸ் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமானது. சிறிலங்கா பிரச்சனையின் காரணமாக அ.இ.அ.தி.ம.கவும் அதே கதியை அடையுமா?
ப: அது என்னுடைய நோக்கமல்ல… எமது போராட்டங்கள் ஒப்பந்தத்துக்கு எதிராகத் தொடர்ந்து நடத்தப்படவில்லை.
பிரபாகரனே ஒப்பந்தத்தை ஏற்று நடப்பதற்கு சிலகாலம் ஒப்புதல் அளித்திருந்தமையினால் நாங்கள் அமைதியாகவே இருந்தோம்.
ஆனால் இப்போது-தமிழர்கள் துன்பப்படும் போது அதனைப் பார்த்துக் கொண்டு எங்களால் சும்மா இருக்க முடியாது. அ.இ.அ.தி.ம.க. தனது தவறுகளாலேயே பதவியை இழந்துவிடும்.
இதுதான் கலைஞர் கருணாநிதி அளித்த பேட்டி. புலிகள் இயக்க தலைவர் பிரபாகரன் தன்னுடனும் தொடர்பு வைத்திருக்கிறார் என்பதை பெருமையுடன் கூறுவதில் கலைஞர் எத்தனை ஆர்வம் காட்டியிருக்கிறார் பார்த்தீர்களா?
மீண்டும் யாழ்ப்பாண நிலவரத்துக்குச் செல்லுவோம்

Monday, 12 November 2018

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 115

இந்தியப் படையினர் ஹெலியில் இருந்து சாவகச்சேரி சந்தையை நோக்கி ஏவப்பட்ட ஷெல்கள்!! எங்கும் பரவிக் கிடந்த சடலங்கள்!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை -115)


• இந்தியப் படையோடு போர்நிறுத்தம்
• புலிகள் மூன்று நிபந்தனைகள்!
• பெண் தாக்கினார்
யாழ் நகரைக் கைப்பற்றுவதற்காக கிட்டத்தட்ட 16 நாட்கள் இந்தியப் படை போரிடவேண்டியிருந்தது.
யாழ் நகர் இந்தியப் படையின் கையில் வீழ்ந்த பின்னரும் புலிகள் நகருக்குள்ளும் வெளியேயும் நடமாடித் திரிந்தனர்.

புலிகளின் அணிகள், சில தலைமையோடு தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்தன. தலைமையுடன் தொடர்பு கொள்ளும் வரை தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதே அந்தப் பிரிவுகளின் நோக்கமாக இருந்தது.
நவாலி, மானிப்பாய் பகுதியில் புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் பலர் மறைந்திருந்தனர். யாழ் நகர் கடற்கரைப் பகுதிக்கு அருகிலுள்ள கவுதாரிமுனை, மண்ணித்தலை என்னும் பகுதிகளிலும் பல உறுப்பினர்கள் சென்று மறைந்திருந்தனர்.
புலிகளின் இயக்க முக்கியஸ்தர்களில் ஒருவரும், புலிகள் இயக்க மட்டக்களப்பு மாவட்ட தளபதியுமான அருணாவும் அவரது குழுவினரும் யாழ்ப்பாணத்தில் சுண்டிக்குளியில் உள்ள வீடொன்றில் மறைந்திருந்தனர்.
சுண்டிக்குளியில் குருசோ வீதிக்கு அருகில் அந்த வீடு இருந்தது. முழுவதும் கட்டி முடிக்கப்படாத வீடு அது. அங்கு இருந்தால் யாருக்கும் சந்தேகம் வராது என்றுதான் அருணா குழுவினர் அங்கு தங்கியிருந்தனர்.
“யார் அந்த அருணா?” என்று விசாரித்தனர் இந்தியப் படையினர்.
“இலங்கை அரசுடன் நடைபெற்ற அகதிகள் பரிமாற்றத்தின்போது விடுதலையானவர். புலிகளின் தளபதிகளில் ஒருவர்.” என்று தெரிவிக்கப்பட்டது.
அது போதாதா? ஒரு படைப்பிரிவே புறப்பட்டுச் சென்று அருணா இருந்த வீட்டை முற்றுகையிட்டது.
மறைந்திருந்த வீட்டில் உறங்கி விட்டு காலையில் எழுந்து வெளியே வந்தபோதுதான் அருணாவும் குழுவினரும் சுற்றி வளைக்கப்பட்டனர்.
படையினரைக் கண்டதும் அருகிலுள்ள மதில் ஒன்றின் மீது தாவிப் பாய்ந்தார் அருணா. இந்தியப் படையினர் சற்று அயர்ந்திருந்தால் அருணா தப்பியிருப்பார்.
அருணா பாய்ந்த போது இந்தியப் படையினர் சுட்டனர். அருணா அப்படியே சாய்ந்தார். அவருடன் வந்தவர்களில் இரண்டு பேரும் இந்தியப் படையினரின் துப்பாக்கி வேட்டுக்களுக்கு பலியானார்கள்.
கிட்டுமீது மாத்தையா குழுவினர் கைக்குண்டு வீசினர்.
அப்போது புலிகளின் காவலில் இருந்த ஏனைய இயக்க உறுப்பினர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.
கந்தன் கருணைப் படுகொலை என்றழைக்கபடும் அக்கொலை வேட்டையை மேற்கொண்டவர் அருணா என்று முன்னர் விபரித்திருந்தேன் அல்லவா? அந்த அருணாதான் சுண்டிக்குளி சுற்றிவளைப்பில் பலியானார்.

புகையிரத நிலைய பயங்கரம்
யாழ் புகையிரத நிலையத்திலும் அகதிகள் தங்கியிருந்தனர். யாழ்ப்பாணம் குருநகர் மற்றும சின்னக்கடைப் பகுதிகளை நோக்கி இந்தியப்
படையினர் ஷெல் வீச்சுக்களை சரமாரியாக மேற்கொண்டனர். அதனால் அப்பகுதிகளில் இருந்தவர்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேறி புகையிரத நிலையத்துக்குள் தஞ்சமடைந்தனர்.
சுமார் 600 பேர் வரை புகையிரத நிலையத்தில் தங்கியிருந்தனர். யாழ் புகையிரத நிலையப் பகுதியில் புலிகளும் ஆயுதங்களுடன் நடமாடினார்கள்.
புகையிரதப் பாதை வழியாக இந்தியப் படையினர் முன்னேறிச் சென்றனர்.
ரயில் பெட்டிகளில் மறைவில் இருந்து கொண்டு புலிகள் தாக்குதல் நடத்தினார்கள்.
ஏற்கனவே காங்கேசன்துறை ரயில் பாதைவழியாக இந்தியப் படையினர் கொக்குவில் வரை முன்னேறி பரா கொமாண்டோக்களை மீட்டெடுத்தனர்.
அதனால் யாழ் நகருக்குள்ளும் புகையிரதப் பாதை வழியாக படைகள் முன்னேறலாம் என்று புலிகள் எதிர்பார்த்தனர்.
எனவே ரயில் பாதையோரங்களில் கண்ணிவெடிகளைப் புதைத்து வைத்திருந்தனர்.
ரயில் பாதை வழியாக முன்னேறிய படையினர் கண்ணிவெடியில் சிக்கிக் கொண்டனர்.
கண்ணிவெடி வெடித்த சத்தமும், துப்பாக்கிச் சூட்டுச் சத்தங்களும் ரயில் நிலையத்தில் தஞ்சம் புகுந்திருந்த அகதிகளுக்குத் தெளிவாகக் கேட்டன.
கண்ணிவெடித்தாக்குதலில் படையினர் சிலர் பலியானதும், அவர்கள் பின்னால் வந்த படையினர் கடும் கோபம் அடைந்தனர்.
புலிகள் அப்பகுதியில் பெருமளவாக நிலைகொண்டிருப்பதாக நினைத்தனர்.

ரயில் பெட்டிகளின் மறைவுகளுக்குள் பதுங்கியிருந்து கொண்டு புலிகளின் துப்பாக்கிகள் முழங்கிக் கொண்டிருந்தன.
உண்மையில் புலிகள் பதினைந்து இருபது பேர்தான் தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். இந்தியப் படையினருக்கு அது தெரிய நியாயமில்லை.
நூற்றுக்கணக்கான புலிகள்தான் திரண்டுவந்து தாக்குவதாக நினைத்தனர்.
உடனடியாக ஷெல் தாக்குதலை ஆரம்பித்தனர் இந்தியப் படையினர். ரயில் நிலையம் மீதும் ஷெல்கள் விழுந்தன. ரயில் நிலையத்தின் அருகிலுள்ள வீடுகளும் ஷெல்களால் நாசமாகின.
ரயில் நிலையத்துக்குள் இருந்த சுரங்கப்பாதைக்குள் அகதிகள் பலர் ஓடிச் சென்று பதுங்கிக் கொண்டனர். ரயில் நிலையத்துக்குள் விழுந்த முதலாவது n~ல் ஒருதாயையும் மகளையும் பலியெடுத்தது.
அதேநேரம் ரயில்வே கடவை அருகில் நின்றிருந்த இந்தியப் படையினர் மீது புலிகள் தாக்குதல் நடத்தினார்கள். அத்தாக்குதலில் இந்தியப் படையினர் சிலர் கொல்லப்பட்டனர்.
திடீர்த்தாக்குதலை நடத்திவிட்டு புலிகள் பாய்ந்து சென்றுவிட்டனர். இந்தியப் படையினர் பதிலடியாக n~ல் தாக்குதலை உக்கிரமாக்கினார்கள்.
ரயில் நிலையத்தை நோக்கி சரமாரியாக சுட்டபடியே படைகள் முன்னேறின.
அவலக்குரல்
படையினர் சுட்டுக்கொண்டே முன்னேறி வருவதைக் கண்ட அகதிகள் அவலக்குரல் எழுப்பினர்.
தொடர்ந்து சுட்டுக் கொண்டே முன்னேறினார்கள் படையினர்.
‘ஐயோ, ஐயோ…’ என்று கதறியபடியே ஆண்களும், பெண்களும், குழந்தைகளும் தப்பி ஓடத் தொடங்கினார்கள்.
கல்லோயா அபிவிருத்தி சபையில் பணியாற்றிய மூத்ததம்பி சாமுவேல் என்பவரும் ரயில்நிலைய முகாமில் இருந்து உயிர் தப்பியவர்களில் ஒருவர்.
‘முறிந்தபனை’ நூலாசிரியர்களுக்கு அவர் சொன்ன தகவல் கீழே வருகிறது.
“22ம் திகதி காலையில் சற்றே அமைதி நிலவியது. ஆனால் பின்னேரம் பலத்த ஷெல் தாக்குதல்கள் ஆரம்பமாகிவிட்டன… பிற்பகல் 3.30 மணியளவில் நாங்களும் அங்கு போய்ச் சேர்ந்தோம்.
திடுமென பருத்தித்துறை வீதியிலிருந்து ரயில் பாதை வழியாக புகையிரத நிலையம் நோக்கி இந்தியப் படை முன்னேறி வந்தது.
அவர்கள் எங்களை நோக்கி சரமாரியாகச் சுட ஆரம்பித்தனர். ஈவிரக்கமில்லாமல் அவர்கள் எல்லாவற்றின் மீதும் சுட்டுத்தள்ளினார்கள். அகதிகள் பயத்தில் சிதறியோடினார்கள்.
கிட்டத்தட்ட 30 முதல் 40 சடலங்கள்வரை எங்கும் பரவிக் கிடந்தன.
இரண்டு தோட்டாக்கள் என் தலையில் இரு மருங்கிலும் சீறிப்பாய்ந்து சென்றன. எனது மனைவிக்கு வயிற்றில் அடிபட்டு இரத்தம் பெருகி ஓடியது.
எனக்கும் காலில் அடிபட்டது. நல்ல துப்பாக்கிச் சூடு நின்றுவிட்டது. அது கடவுளின் கிருபையாக இருக்கலாம்.
எனது மனைவி இறந்து போனாள். என் மனைவியின் உடலை அன்றிரவு கொண்டு செல்ல முடியவில்லை!” என்று தன் சோகக் கதையை சொல்லியிருக்கிறார் சாமுவேல். அப்போது அவரது வயது 69.
சாவகச்சேரியில் விபரீதம்

1987 அக்டோபர் 27- சாவகச்சேரி சந்தையில் மக்கள் கூடியிருந்தனர். பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு போய்விடும் அவசரம்.
எப்போது ஊரடங்கு வரும், எப்போது முடியும். எப்போது மறுபடியும் கடைகள் திறக்கும் என்பதெல்லாம் நிச்சயமாகத் தெரியாத நிலை.
திடீரென்று சந்தைக்கு மேலே இந்தியப் படை ஹெலிகொப்டர் ஒன்று வட்டமிட்டது. அப்பகுதியை நோட்டமிட்டது.
புலிகளின் வாகனம் ஒன்று தெருவில் சென்று கொண்டிருப்பதை ஹெலி கவனித்து விட்டது.
அது பின்புறம் கூரையில்லாத வாகனம். டட்ஸன் பிக் அப் ரக வாகனம். பின்புறத்தில் கலிபர் 50 ரக துப்பாக்கி பொருத்தப்பட்டிருந்தது. ஹெலி தாழப் பறந்து வந்ததால் அதனால் தாக்க முடியவில்லை.
ஹெலிகொப்டர் அந்த வாகனத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தவில்லை. நோட்டமிட்டுக் கொண்டு பறந்து மறைந்து விட்டது.
அதன் பின்னர் சுமார் ஒரு மணிநேரத்தின் பின்னர் மீண்டும் அதே ஹெலிகொப்டர் சாவகச்சேரி சந்தையின் மேலாக பறந்து வட்டமிட்டது.
அப்போது அப்பகுதியில் எங்குமே புலிகளின் நடமாட்டமோ, வாகனங்களோ கிடையாது. மக்கள்தான் சந்தையில் கூடியிருந்தனர்.
திடீரென்று ஹெலியில் இருந்து சந்தையை நோக்கி ஷெல்கள் ஏவப்பட்டன. மக்கள் சிதறி ஓடினார்கள். கட்டிடங்களுக்குள் சென்று பதுங்கிக் கொண்டனர்.
ஹெலி பறந்து சென்று விட்டது. ஷெல் சத்தங்கள் ஓய்ந்து விட்டன.
மரண ஓலங்கள் எழத் தொடங்கின.
முப்பது முப்பத்தைந்து பேர் வரை ஹெலி தாக்குதலில் பலியானார்கள்.

இந்தியப் பத்திரிகைகள் கண்டனம்
இந்தியப் படையின் நடவடிக்கைகள் தொடர்பான செய்திகளை இந்தியப் பத்திரிகைகள் பல உடனுக்குடன் வெளியிட்டன.
இந்தியாவின் பிரபல ஆங்கில சஞ்சிகையான ‘இந்தியா ருடே’ நவம்பர் 15ம் திகதிக்குரிய தனது வெளியீட்டில், இந்தியப் படை
நடவடிக்கைகளை விமர்சனக் கண்ணோட்டத்தில் தெரியப்படுத்தியது.
தனது கட்டுரைக்கு ‘இந்தியா ருடே’ சூட்டியிருந்த தலைப்பு இதுதான்;:
‘இரத்தக்கறை படிந்த ஒப்பந்தம்’
இந்தியாருடே கட்டுரையிலிருந்து சில பகுதிகளைக் கீழே தருகிறேன்.
“…புலிகளின் பலத்தைப் பற்றியும், அவர்களிடமிருந்த ஆயுதங்களைப் பற்றியும் இந்தியப் படையினர் தப்புக் கணக்குப் போட்டிருந்தனர்.
யாழ்நகரை நோக்கிச் செல்லும் ஒவ்வொரு பாதையிலும் கண்ணிவெடிகள் புதைக்கப்பட்டிருந்தன. தெருக்களின் நடுவே குழிகளில் வெடிமருந்துகள் நிரம்பிய பீப்பாய்கள் புதைக்கப்பட்டிருந்தன. பொறி வெடிகளும் பரவாலாகக் காணப்பட்டன.’
ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்து இயக்கக்கூடிய வகையில் பொறிவெடிகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன.
புலிகளிடம் இருந்த நவீனரக ஆயுதங்களும் இந்தியப் படைக்கு அபாயம் ஏற்படுத்தின. புலிகளின் தாக்குதலால் ஐந்து ஹெலிகள் சேதமாகிவிட்டன.
பிரமாதமாகப் பிரசாரம் செய்யப்பட்டது போல புலிகள் போதுமானளவு ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கவில்லை. பெருவாரியான ஆயுதங்களை யாழ் குடாநாடெங்கும் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்தனர்.
கட்டிடங்களில் புலிகள் பொறிவெடிகளை வைத்திருந்தனர். அவற்றை தூரத்தில் இருந்து இயக்கினர்.
வீதிவழியாக தொடராகச் சென்ற இந்தியப் படையினர் 29 பேர் பொறி வெடித்தாக்குதலால் பலியாகினர். அதேயளவு தொகையினர் படுகாயமடைந்தனர்.
இதன் காரணமாக இப்பகுதிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட ரி.52 ரக டாங்கிகள் அனுப்பிவைக்குமாறு கோரப்பட்டது.
இரண்டாயிம் அடிகளுக்கு கீழே புலிகளின் தாக்குதல்களுக்கு ஈடுகொடுப்பதற்காக எம். 24 ரக, குண்டு துளைக்காத உருக்கு கவசம் போர்த்திய ஹெலிகள் அனுப்பப்பட்டன.

பிரிகேடியர் பாராட்டு
கெரில்லா யுத்தத்தில் பயன்படுத்துதற்கேற்ற ஏ.கே.47, டாங்கி எதிர்ப்பு ஆயுதமான ஆர்.பி.ஜி-7, 60 மில்லிமீட்டர் ஷெல்களை வீசக்கூடிய மோடடார்கள் போன்றவை புலிகளிடம் ஏராளமாகக் காணப்பட்டன.
தென் பிராந்தியக் கொமாண்டின் துணைப்பிரிவு கொமாண்டர் பிரிகேடியர் குல்வந்த்சிங் பின்வருமாறு கூறுகிறார்.
“இலக்குகளைக் குறிபார்த்து சுடுவதில் அவர்கள் அவ்வளவு தேர்ச்சி பெற்றிக்காத போதும், உண்மையில் வேங்கைகளைப் பேலவே போரிட்டனர்.”
மார்தா படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த 38 வயதான ராவ்சாஹேப் கபேத் கூறுகிறார்: “நாங்கள் எதிர்கொண்டு போரிடுவோர் பெரும்பாலும் சிறுவர்களே!
இருப்பினும் அவர்களிடம் ஏராளமான ஆயுதங்கள் இருக்கின்றன. மழை பொழிவது போல சுட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.”
பெண் தாக்கினார்

யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு வீட்டில் உயர் அதிகாரி ஒருவர் தேடுதலில் ஈடுபட்டார்.
அந்த வீட்டில் ஒரேயொரு இளம்பெண் மட்டுமே இருந்தார்.
தேடுதலை முடித்துக்கொண்டு அந்த உயர் அதிகாரி திரும்பிய போது ஒரு ‘ஸ்ரென் கண்’ அவருடைய முதுகைத் துளைத்தது.
பத்து வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆணோ பெண்ணோ எவரையும் நம்பமுடியவில்லை.
சிறு பெண்கள் தங்கள் உடைகளுக்குள் துப்பாக்கிகளை மறைத்துவந்து சந்தர்ப்பம் பார்த்து சுட்டுவிட்டு ஓடுகிறார்கள். இதனை மற்றாஸ் ரெஜிமெண்டைச் சேர்ந்த சிப்பாய் கோவிந்தன் கூறினார்.
41வது இன்ஃபெண்டரி பிரிகேடைச் சேர்ந்த பிரிகேடியர் மஞ்சித் சிங் பின்வருமாறு கூறுகிறார்: “அவர்கள் நன்கு உற்சாகமூட்டப்பட்டவர்களாகப் போரிடுகின்றனர்.
ஆனால் நாங்களோ ஒரு கையைப் பின்புறமாகக் கட்டிக்கொண்டு மற்றொரு கையினால் போரிட மட்டுமே வேண்டியுள்ளது. கட்டிடங்களையும், பொதுமக்களையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பது எமக்கான கட்டளை.”
மாத்தையா நிபந்தனை
பாக்கு நீரிணையில் கடற்படைக் கண்காணிப்புக்களையும் கடந்து தமிழ்நாட்டுக்கு புலிகளின் படகுகள் சென்று திரும்புகின்றன.
இந்தியாருடேக்கு பிரபாகரனும், மாத்தையாவும் பேட்டி அளிக்கும் போது, ‘எமது கைவசம் போதுமான அளவுக்கு வெடிமருந்துகள் உள்ளன.
ஆயுதங்கள் போதாதுதான். ஆனால் எமது விநியோக பாதைகளை துண்டித்துவிட்டதாக அமைதிப்படை கருதுவது வெறும் கற்பனை” என்றனர்.
அக்டோபர் 27ம் திகதி (87) ‘இந்தியாருடே’க்கு மாத்தையா அளித்த பேட்டியில் போர் நிறுத்தம் தொடர்பாக மூன்று நிபந்தனைகளைக் கூறியுள்ளார்.
1. இந்தியப் படையினர் உடனடியாக போர் நிறுத்த அறிவிப்பை வெளியிட வேண்டும்.
2. அக்டோபர் 10ம்திகதி தாம் நிலை கொண்டிருந்த இடங்களுக்கு இந்தியப் படை திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்.
3. போர் நிறுத்தம் செய்யப்பட்ட பின்னரே ஆயுதங்களை ஒப்படைப்பது தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபடமுடியும்.
இந்த நிபந்தனைகளை இந்தியா எந்நிலையிலும் ஏற்கப்போவதில்லை.
நிவாரண நடவடிக்கைகள்
யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள மக்களை தம் வசமாக்கும் பொருட்டு இந்திய அரசாங்கம் உணவு மற்றும் அத்தியாவசிப் பொருட்களைக் கொண்டு சென்றுகுவித்துள்ளது.
உடைந்து தகர்ந்த கட்டிமங்களை கட்டியெழுப்ப துரித நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட இருக்கிறது. இதன் மூலம் ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு வேலை வாய்ப்புக் கிடைக்கலாம்.
அரச மருத்துவமனையை செப்பனிடவும், இயக்கவைக்கவும் டாக்டர்கள், தாதிமார்கள் யாழ்ப்பாணம் கொண்டுவரப்பட்டனர். தெருக்களைத் திருத்த பொறியியலாளர்களும் யாழ்ப்பாணம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.
இவற்றின் மூலமாக ‘இடைக்கால நிர்வாகம்’ இயக்க வாய்ப்புக் கிட்டும். பொலிஸ் படையொன்றை உருவாக்கவும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்.
இந்த நடவடிக்கைகளின் வெற்றி தோல்வி ‘ஒப்பரேஷன் பவான்’ நடவடிக்கையின் போது உயிரிழந்த, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் தொகையை வைத்தே தீர்மானிக்கப்படும்.
யாழ்ப்பாணத்தில் 200 அப்பாவிகள் கொல்லப்பட்டனர். பல கட்டிடங்கள் இந்தியப் படையினரால் நிர்மூலமாக்கபட்டன. யாழ் மருத்துவமனை தாக்குதலுக்கு உள்ளானது என்று புலிகள் கூறுகின்றர்.
யாழ் கத்தோலிக்க ஆலயம் பொது மக்களின் இழப்பை 100 எனக் கூறியது. யுத்தம் தொடங்கும் போது யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்த வெளிநாட்டுச் செய்தியாளர்கள் பல கதைகளைக் கூறுகின்றனர்.
தங்களின் ஒரு படைவீரன் தாக்குண்டு வீழ்ந்தால் இந்தியப் படையினர் பொது மக்கள் மீது ஈவிரக்கம் இல்லாது தாக்குதல் நடத்தியதையும், பல தமிழ்ப் பெண்களை பாலியன் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கியதையும் குறிப்பிடுகின்றனர்.
இதனால் மக்கள் ஐPமுகு என்பதை ஐNNழுஊநுNவு PநுழுPடுநு முஐடுடுஐNபு குழுசுஊநு (அப்பாவி மக்களைக் கொல்லும் படை) என்று வர்ணிக்கின்றனர்.
மேற்கண்டவையெல்லாம் ‘இந்தியா ருடே’ வெளியிட்ட கட்டுரையில் தெரிவிக்கப்பட்டவை.
‘இந்தியா ருடே’ கட்டுரையில் சில மிகைப்படுத்தல்களும் இருக்கின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 114

யாழ் நகரில்.. ”வீடுகளுக்குள் சென்று கதவை மூடிவிட்டு பெண்களை கற்பழித்த இந்திய கூர்க்காப்படையினர்!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை- 114)


நல்லூர் கந்தசாமி கோவில் முகாமுக்குள் பிரபாகரன் இருப்பதாக இலங்கை அரசு தனது வானொலி மூலம் அறிவித்தது.
நல்லூர் கந்தசாமி கோவில் அகதி முகாமுக்குள் இந்தியப் படை புகுந்து தேடுதல் நடத்தினாலோ அல்லது அங்கிருந்து மக்களைத் தாக்கினாலோ இலங்கை அரசுக்கு அது மகிழ்ச்சியான செய்திதான்.

இந்தியப் படை-புலிகள் மோதல் ஆரம்பித்த பின்னர் இந்தியப் படையினர் மேற்கொண்ட ஈவிரக்கமற்ற நடவடிக்கைகள் இலங்கை அரசுக்கு திருப்தியளித்தன.
அவ்வாறான ஒரு சந்தர்ப்பத்தைத்தான் ஜே.ஆர். எதிர்பார்த்திருந்தார். தனது இராஜதந்திரம் பலிக்கத் தொடங்கிவிட்டதென்பதை அறிந்தபோது ஜே.ஆர். மனம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருக்கும்.
என்ன நடந்தாலும் சரி, இங்குதான் இருப்பது, இந்தியப் படை வந்தால் அவர்களிடம் தங்கள் நிலையை எடுத்துச் சொல்வது என்று நினைத்துக் கொண்டு பெரும்பாலான அகதிகள் நல்லூர் கந்தசாமி கோவிலுக்குள்ளேயே அடைந்து கிடந்தனர்.
புலிகளுக்கு வேண்டுகோள்
1987 அக்டோபர் 28ல் இந்தியப் படையினர் நல்லூர் பகுதிக்குள் புகுந்தனர்.
நல்லூரில் வைத்து அவர்கள் மீது பாரிய தாக்குதல் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆயினும் புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் சிலர் ரொக்கட் லோஞ்சர்களுடன் நல்லூர் அருகே ஒன்று திரண்டனர்.
அவர்களைக் கண்டதும் அகதிகள் பயந்து போனார்கள். நல்லூர் கோவில் பகுதியில் இருந்து அவர்கள் இந்தியப் படைமீது தாக்கினால் தங்கள் கதி என்னவாகும் என்று நினைத்து பீதியடைந்தனர்.
பெண்களும், தாய்மாரும் முகாமிலிருந்த முதியவர்களும் கோவில் வீதியில் நின்ற புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்களிடம் சென்று மன்றாடினார்கள்.
“தயவு செய்து இவ்விடத்தை விட்டுப் போய் விடுங்கள்” என்று கெஞ்சினார்கள்.
முகாமிலிருந்த சிலர் புலிகள் மீது ஆத்திரப்பட்டுக் கதைக்கவும் செய்தனர்.

“நீங்கள் எதற்காக சண்டை செய்கிறீர்கள்? அவர்களை எங்களால் எதிர்த்துப் போரிட முடியுமா? வீணாக சண்டைபிடித்து நீங்களும் அழிந்து எங்களையும் அழிக்காதீர்கள். இந்த இடத்தை விட்டுப் போங்கோ” என்று சத்தம் போட்டனர்.
அவர்களின் பேச்சைக் கேட்ட புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்களுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது.
“இங்கிருந்துதான் தாக்க வேண்டும் என்று மேலிருந்து உத்தரவு வந்தால் தாக்குவோம். நாங்கள் உங்களுக்காக சண்டை செய்கிறோம். நீங்கள் உங்களைப் பற்றி மட்டுமே யோசிக்கிறீர்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கேயே நின்று விட்டனர்.
வேறுசில அகதிகள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்த ஆரம்பித்தனர். தங்களிடம் இருந்த உணவில் ஒரு பகுதியை அவர்களுக்குக் கொடுத்து சாப்பிடச் சொன்னார்கள்.
புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்களும் கடும் பசியுடன்தான் இருந்தனர்.
முகாம்களை விட்டு வெளியேறி அலைந்து திரிந்த களைப்பு ஒருபுறம், மக்கள் தம் வீடுகளை விட்டு வெளியேறியதால் எங்கு சென்று உணவு பெற முடியாமலும் அவர்கள் பசியுடன்தான் திரிந்தனர்.
அகதிகள் கொடுத்த உணவையும், மற்றும் பிஸ்கட் போன்றவற்றையும் சாப்பிட்டுவிட்டு கொஞ்ச நேரம் இருந்து பார்த்துவிட்டு புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் சென்று விட்டனர்.
அவர்கள் அவ்விடத்தை விட்டு சென்ற பின்னர்தான் அகதிகள் பலர் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டனர்.
யாழ்ப்பாணத்தை ஆண்ட கடைசித் தமிழ் மன்னன் சங்கிலியனின் தலைநகரம் நல்லூர்.
நல்லூரைக் கைப்பற்றப் புகுந்த இந்தியப் படைக்கு கல்வியங்காட்டுச் சந்தியில் மட்டும் புலிகள் எதிர்ப்பைக் காட்டினார்கள். பின்னர் பாரிய எதிர்ப்புகள் எதுவும் இல்லாமலேயே நல்லூர் பகுதியை கைப்பற்றிக் கொண்டது இந்தியப் படை.
புலிகள் பாரிய எதிர்ப்பைக் காட்டாவிட்டாலும் இந்தியப் படையினர் வீதிகளிலும் வீடுகளிலும் கண்ணில் பட்டவர்களைச் சுட்டுக்கொன்றுதான் சென்றனர்.
குறுக்குப் பாதைகள் வழியாக முன்னேறிய இந்தியப் படையினர் அப்பகுதிகளில் காணப்பட்ட சில பொதுமக்களை பணயக் கைதிகளாகப் பிடித்துக் கொண்டனர்.
பாதையைக் காட்டுமாறு அவர்களை முன்னால் நடக்கச் சொல்வார்கள். அப்படிச் சென்று கொண்டிருக்கும் போது புலிகள் தாக்கினால் முன்னால் சென்று கொண்டிருப்பவரின் கதி அதோகதிதான்.
புலிகள் தாக்காத சந்தர்ப்பங்களிலும் பாதை காட்டிச் சென்ற பொதுமக்கள் சிலரை இந்தியப் படையினர் சுட்டுவிட்டுப் போனார்கள். தமக்குப் பாதை காட்டியவர்களுக்கு படை காட்டிய நன்றி அதுதான் (?!)
கூர்க்காப்படை
யாழ் நகரைக் கைப்பற்றிய இந்தியப் படைப்பிரிவில் அதிகமாக இருந்தவர்கள் கூர்க்காப்படையினர். சப்பை மூக்கு, குள்ளமாக இருப்பார்கள்.
எல்லோரும் கத்தி வைத்திருப்பார்கள். மீசை வைத்திருக்க மாட்டார்கள்.
மிக மோசமானவர்கள் என்று யாழ்ப்பாணத்தில் பின்னர் பெயர் எடுத்தவர்களும் கூர்க்காப்படையினர்தான்.
யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கு முன்பாக கொழும்புத்துறை மணியம் தோட்டப் பகுதிக்குள் இந்தியப் படையினரால் ஆறு பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்.
பெண்கள் இருக்கும் வீடுகளுக்குள் சென்று கதவை மூடிக் கொள்வார்கள். சோதனை என்ற பெயரில் உடைகளைக் களையச் சொல்வார்கள். மறுத்தால் அடி உதை, மிரட்டல்.
தாயின் முன்னிலையில் மகள். சில இடங்களில் தாய், மகள் இருவருமே பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட கொடுமைகளும் நடைபெற்றன.
சிலர் வெட்கத்தில் வெளியே சொல்லவில்லை.
பாலியல் வல்லுறவை கற்பழிப்பு என்று அழைக்கும் பழமையான வார்த்தை காரணமாக, தமக்கு நடக்கும் கோரங்களை வெளியே சொல்லப் பெண்கள் தயங்கினார்கள்.
ஏனெனில் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளான பெண் ‘கற்பிழந்த ஒருத்தியாக தான் கருதப்படுவேனோ’ என்று பயந்து போகிறாள்.
அதனால்தான் இந்தியப் படைக்கால பாலியல் வல்லுறவு பலாத்கார சம்பவங்கள் பல வெளியே தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டன.
கூர்க்காப் படையினர் குள்ளமாக இருகப்பார்கள் என்று சொன்னேன் அல்லவா, கூர்க்காப்ப படையினர் யாழ்ப்பாணம் வந்த பின்னர் சற்றுக் குள்ளமாக இருப்போரை ‘கூர்க்காஸ்’ என்று கிண்டலாக அழைக்கும் பழக்கமும் யாழ்ப்பாணத்தில் பரவலாகியிருந்தது.
யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றிய சூட்டோடு சூடாக கூர்க்காப் படையினர் மூர்க்கத்தனமாக நடந்து கொண்டனர்.
பெண்களைக் கண்டால் சேட்டைகள் செய்வதும் அதிகமாக இருந்தது. பின்னர் அந்த மூர்க்கம் சற்றுக் குறைந்திருந்தது.
யாழ்ப்பாணத்தில் முக்கியமான சந்திகளில் உள்ள வீடுகளில் இந்தியப் படையினர் முகாம்களை அமைத்திருந்தனர். கிட்டத்தட்ட இரண்டு கிலோமீற்றருக்கு ஒரு இராணுவ முகாம் என்ற ரீதியில் முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டன.
முகாம் ஒன்று புலிகளால் தாக்கப்பட்டால், அப்பகுதியை சுற்றி வளைக்கக்கூடிய முறையில் முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.
ஒவ்வொரு முகாம்களுக்கு இடையிலும் அடிக்கடி ரோந்து செல்வது இந்தியப் படையினரின் வழக்கமாக இருந்தது. எஸ்.எல்.ஆர். துப்பாக்கிகளைத் தோளில் சுமந்தபடி முகாம்களுக்கிடையே கால நடையாகவே ரோந்தில் ஈடுபடுவர்.
‘அன்புவழி’ : வானொலியில் ‘அன்பு வழி’ வீதிகளில் மனித வேட்டை
இந்தியப் படையினர் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்த பின்னர் அவர்களுக்காகவும், யாழ்ப்பாண மக்களுக்காகவும் இந்திய வானொலியில் வி்ஷேச ஒலிபரப்புக்கள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.
அதில் ஒரு நிகழ்ச்சியின் பெயர் ‘அன்புவழி’. மதியம் 1.30 மணியளவில் அந்த நிகழ்ச்சி ஒலிபரப்பாகும்.
‘அன்புவழி’ என்ற பெயரில் நிகழ்ச்சி நடத்திய இந்திய அரசு, தனது படையினரை அன்புவழியில் செல்லுமாறு போதிக்கத் தவறிவிட்டது.
இலங்கையில் அமைதி திரும்பும் வரை இந்தியப் படை திரும்பமாட்டாது என்று வானொலியில் அடிக்கடி சொல்லப்பட்டது.
புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் சணடைந்தால் மன்னிப்பு வழங்கப்படும் என்றும் வானொலியில் அறிவிக்கப்பட்டது.
அகதி முகாமுக்குள் புலிகள் இயக்கத்தினர் பதுங்கி இருக்கலாம் என்று சந்தேகம் இந்தியப் படையினருக்கு இருந்தது.
‘அகதிகள் யார் புலிகள் யார்?’ என்று கண்டறிவதுதான் கடினம் என்பதை படை அதிகாரிகள் உணர்ந்தனர். அதனால் அகதி முகாம்களுக்குள் தமக்குத் தகவல் கொடுப்போரை உருவாக்கத் திட்டமிட்டனர்.
கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரி அகதி முகாம் மீது நடைபெற்ற ஷெல் தாக்குதல்கள், அதனால் பலியானவர்கள் பற்றி முன்னர் விபரிக்கப்பட்டுவிட்டது.
(கோடு போட்ட சட்டையுடன் கையில் வோக்கியுடன் நிற்பவர்தான் நிரஞ்சன். இவர்தான் தற்போது கனடாவில் சிறைத்தண்டனை பெற்றுள்ளார். கொக்குவில் மோதலில் எடுக்கப்பட்ட படம் இது.)
அந்த முகாமில் நடைபெற்ற மற்றொரு சம்பவம் இது:
முகாம் பொறுப்பாளர்களில் ஒருவர் ஆனந்த் பாலகிட்ணர் மெலிந்த உடல்வாகு கொண்டவர். ஈழநாடு பத்திரிகை ஆசிரியர் குழுவைச் சேர்ந்தவர்.
முகாம் தேவைகள் தொடர்பாக இந்தியப் படை அதிகாரிகளுடன் பேசச் செல்பவர்களில் ஆனந்த பாலகிட்ணரும் ஒருவர்.
கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரி முகாமுக்குள் புலிகள் இருப்பதாக படையினர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.
முகாமுக்குள் டாக்டர், எஞ்சினியர், ஆசிரியர்கள் என்று பலர் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரையும் கூட்டிச் சென்று இந்தியப் படை அதிகாரிக்கு அறிமுகம் செய்தால் ஒரு கௌரவமாக இருக்கும்.
கௌரவமானவர்கள் தங்கியிருக்கும் முகாம் என்று கருதி இந்தியப் படையினரின் சந்தேகப் பார்வைகள், தொல்லைகள் என்பவற்றில் இருந்து தப்பிக்கலாம் என்று நினைத்தார் ஆனந்த் பாலகிட்ணர்.
“இவர் டாக்டர்! இவர் எஞ்சினியர், இவர் ஹெட் மாஸ்டர்” என்று ஒவ்வொருத்தராக அறிமுகம் செய்யப்பட்டனர்.
அறிமுகம் செய்து முடிந்ததும் அந்த இந்தியப் படை அதிகாரி ஆனந்த் பாலகிட்ணரிடம் கேட்ட கேள்வி இது.
“இவர்கள் எல்லோரும் டாக்டர்கள், எஞ்சினியர்கள் என்றால் நான் என்ன முட்டாள் விசரன் பைத்தியக்காரன் அல்லது முட்டாள் என்றோ நினைக்கிறீர்?”
ஆனந்த் பாலகிட்ணருக்கு பதில் சொல்ல நா எழவில்லை.
“சுட்டுவிடுவேன்”
பாலகிட்ணர் பத்திரிகையாளர் என்று தெரிந்ததும் அடுத்த கேள்வியை வீசினார் அந்த அதிகாரி.
“நீர் ஒரு பத்திரிகையாளர். புலிகள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று உமக்குத் தெரியும். அந்தத் தகவலை எங்களுக்குத் தாரும். உங்களுக்கு நான் உதவுகிறேன்.”
“நான் ஒரு பத்திரிகையாளன் தான் ஆனால் புலிகளைப் பற்றிய செய்திகளை எழுதுவதால் அவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்பதல்லாம் எனக்குத் தெரியும் என்று நினைக்க வேண்டாம்” என்றார் பத்திரிகையாளர்.
அதிகாரிக்கு வந்தது கோபம். தன் முன்பாக நின்ற அந்த மெல்லிய உருவத்தைப் பார்த்தார். “ஏய் பன்றி, உன்னைச் சுட்டுக் கொல்ல என்னால் முடியும்.
ஒரு தோட்டாவை உனக்காக வீணாக்க விரும்பவில்லை!” என்று சீறினார் அந்த அதிகாரி.
“சாதாரண படை வீரர்கள் மட்டுமல்ல, படை அதிகாரிகள் பலர்கூட யாருக்கும் மதிப்பளிக்காமல் அதிகாரத் தோரணையோடும், திமிரோடும் நடந்து கொண்டனர் என்பதற்கு மேற்கண்ட சம்பவமும் ஒரு சிறு உதாரணம்.
ஏனெனில் கீழ்மட்ட படைவீரர்கள் மட்டுமே கட்டுப்பாடு இல்லாமல் நடந்து கொண்டனர். இந்தியப் படை அதிகாரிகள் எல்லோரும் நல்லவர்கள் என்று ஒரு அபிப்பிராயம் பொது மக்கள் சிலரிடம் இருந்தது.
பொது மக்களுடன் சுமுகமாகவும், நட்பாகவும் நடந்துகொண்ட அதிகாரிகளும் படைவீரர்களும் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் விதிவிலக்குகள் என்றே சொல்ல வேண்டும்.”
இந்தியப் படைக்குள் இருந்த தமிழ் பேசும் படையினர், குறிப்பாக தமிழ் நாட்டுக்காரர்கள் அனுதாபத்தோடு நடந்து கொண்டனர்.
அதனால் அவர்கள் புலிகளுக்கு உதவக் கூடும் என்ற சந்தேகத்தில் மேலதிகாரிகளால் நோக்கப்பட்டனர். குறைந்த அளவிலேயே பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.
திக் ஷித் உடன் பிரபாகரன்
திக் ஷித் உடன் சந்திப்பு
உரும்பிராயில் இந்தியப் படையின் வேட்டையில் இருந்து தப்பிய சிவப்பிரகாசம் என்பவர் தொடர்பாக முன்னர் குறிப்பிடப்பட்டது அல்லவா.
சிவப்பிரகாசம் உரும்பிராயில் இருந்து சாவகச்சேரிக்கு தப்பி ஓடி அங்கிருந்து ஒரு வாகனத்தில் கேரதீவுக்குச் சென்றார். பின்னர் ஒரு வள்ளம் மூலமாக சங்குப்பிட்டிக்குச் சென்றார்.
சிவப்பிரகாசத்தின் கெட்ட நேரம், சங்குப்பிட்டியிலும் இந்தியப் படை ஹெலிமூலம் குண்டுத்தாக்குதல் நடத்தியது. ஒரு கொங்கிறீட் கட்டிடத்தின் கீழ் மறைந்து கொண்டார்.
ஒரு லொறியில் இருந்த டீசல், மண்ணெண்ணை பீப்பாய்கள் ஹெலி தாக்குதலில் பற்றி எரிவதை சிவப்பிரகாசம் கண்டார்.
எப்படியோ உயிர்தப்பி கொழும்பு வந்து சேர்ந்தார் சிவப்பிரகாசம். இந்தியப் படையிடம் இருந்து தப்பிய ஒருவர் கொழும்பு வந்து சேர்ந்தார் என்ற தகவல் ஒரு நிருபருக்கு எட்டியது.
அந்த நிருபர் வேறு யாருமல்ல, இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்தில் பணிபுரிந்தவரும், ‘சண்டே ரைம்ஸ்’, நிருவராகவும் இருந்த ரிச்சட் டீ சொய்ஸாதான் அவர்.
பின்னர் இனம் தெரியாதோரால் கொல்லப்பட்டவரும் அவர்தான். (பிரேமதாசாவின் உத்தரவுப்படி ரிச்சட் டீ சொய்ஸா கொல்லப்பட்டதாக ஒரு கருத்து நிலவுகிறது)
ரிச்சட் டீ சொய்ஸா சிவப்பிரகாசத்தை பேட்டி கண்டு, நவம்பர் முதலாம் திகதி (1987) சன்டே ரைம்ஸ் பத்திரிகையில் வெளியிட்டார்.
தனது சொந்தப் பெயரை வெளியிட வேண்டாமென்று சிவப்பிரகாசம் கேட்டுக் கொண்டதால், வேறு பெயரில் அவரது பயங்கர அனுபவம் வெளியிடப்பட்டது.
இந்தியப் படையின் நடவடிக்கையை வெளியே தெரிவிக்க அப்பேட்டியும் உதவியது.
சிவப்பிரகாசமும், மேலும் எட்டுப் பேரும் சேர்ந்து இந்தியத் தூதர் திக் ஷித்தைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்டனர். அனுமதி கிடைத்தது.
நவம்பர் 2ம் திகதி இந்தியத்தூதரை அவர்கள் சென்று சந்தித்தனர். காலம் சென்ற நீதியரசர் மாணிக்கவாசகர், சட்டத்தரணி காராளசிங்கம் ஆகியோரும் அக்குழுவில் இருந்தனர்.
அனைவரையும் புன்னகையோடு வரவேற்றார் திக் ஷித்.
உரும்பிராயில் நடைபெற்ற படுகொலைகள், அழிவுகள், அனர்த்தங்கள், சங்குப்பிட்டியில் நடைபெற்ற சம்பவங்கள் அனைத்தையும் விபரித்து ஆங்கிலத்தில் ‘டைப்’ செய்து திக் ஷித்திடம் கையளித்தார் சிவப்பிரகாசம்.
சிவப்பிரகாசத்தின் முகவரியைப் பார்த்தார் திக் ஷித்.
உடனே திக் ஷித் வாயில் இருந்து வந்த வார்த்தைகள் இவை:
“ஓ… ம்பிராயா? அது அல்லவா?”
‘ஏன் ஓடினார்கள்?’
பின்னர் சிவப்பிரகாசத்தின் கடிதத்தில் விபரிக்கப்பட்டிருந்த சம்பவங்களைப் படித்துப் பார்த்தார் திக் ஷித்.
நாலு பெண்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட சம்பவம் ஒன்றைக் குறிப்பிட்டு காட்டிய திக் ஷித் கேட்டது இது: “இந்தப் பெண்கள் ஏன் ஓடினார்கள்? இவர்கள் வீட்டில் இளம் பையன்கள் இருந்துவிட்டு தப்பிச் சென்றிருக்கலாம். ஓடியதால்தான் சூடு நடந்திருக்கலாம்” என்றார் திக் ஷித்.
அப்போது குறுக்கிட்ட சிவப்பிரகாசம் : “பலியானவர்களில் 93 வயது மூதாட்டியும், 65 வயது விதவையும் அடக்கம். அவர்கள் ஓடவில்லை. வீட்டுக்குள் புகுந்துதான் சுட்டனர்” என்று விளக்கினார்.
ஆனாலும் திக் ஷித் அதையெல்லாம் பெரிய விஷியமாக எடுத்துக் கொண்டதாகக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.
“விரைவில் போர் நிறுத்தம் வரும்.” என்று சொன்னார். “விசாரித்துப் பார்க்கிறேன்” என்றார்.
அப்பாவி மக்கள் படுகொலை தொடர்பாக இந்தித் தூதராக இருந்த திக் ஷித் கூட எந்தளவுக்கு அனுதாபம் கொண்டிருந்தார் என்பது மேற்படி சந்திப்பில் ஓரளவு ஊகிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறதல்லவா.
புலிகள் நடமாட்டம்
புலிகள் இயக்க முக்கிய தலைவர்கள் யாழ் குடாநாட்டைவிட்டு பாதுகாப்பான வன்னிக் காட்டுப்பகுதிக்குள் பின்வாங்கிச் சென்றிருந்தனர்.
யாழ் குடாநாட்டைவிட்டு புலிகள் தலைவர்களையும், முக்கிய படையணிகளையும் வெளியேறவிடாமல் தடுக்க இந்தியப் படையினர் முயன்றனர்.
ஆயினும் பிரபாகரன் உட்பட புலிகள் இயக்க முக்கிய பிரமுகர்களும், படையணிகளும் தப்பிச் செல்வதை இந்தியப் படையினரால் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை.
கடல் வழியாக தப்பிச் செல்லலாம் என்று கருதி நூற்றுக்கணக்கான படகுகள் குண்டுவீசி அழிக்கப்பட்டன.
கடற்கரையோரங்களில் படையினர் காவல் புரிந்தனர்.
ஆனால் இந்தியப் படை விமானங்களும், ஹெலிகளும் குண்டுவீசி அழித்தது புலிகளின் படகுகளையல்ல. மீனவர்களின் படகுகளைத்தான்.
ஆயினும் புலிகளின் சில படைப்பிரிவுகள் யாழ்நகருக்குள் மாட்டிக் கொண்டன.
தலைமையோடு அவர்களால் உடனடியாக தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. யாழ் சுண்டிக்குளிப் பகுதியில் புலிகளின் முக்கிய தளபதி ஒவரும் அவரது குழுவினரும் ஒரு வீட்டில் தங்கி இருப்பதாக இந்தியப் படையினருக்கு இரகசியத் தகவல் கிடைத்தது.
“யார் அந்தத் தளபதி?” என்று கேட்டார்கள். பெயரைக் கேட்டதும் உடனடியாகப் புறப்பட்டது இந்தியப் படை.

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 116

பிரபாகரன் யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு வீட்டில் இருப்பதாகவும் தகவல்!! இந்தியப் படையினர் முற்றுகை!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை-116) •த...