Monday, 12 November 2018

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 115

இந்தியப் படையினர் ஹெலியில் இருந்து சாவகச்சேரி சந்தையை நோக்கி ஏவப்பட்ட ஷெல்கள்!! எங்கும் பரவிக் கிடந்த சடலங்கள்!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை -115)


• இந்தியப் படையோடு போர்நிறுத்தம்
• புலிகள் மூன்று நிபந்தனைகள்!
• பெண் தாக்கினார்
யாழ் நகரைக் கைப்பற்றுவதற்காக கிட்டத்தட்ட 16 நாட்கள் இந்தியப் படை போரிடவேண்டியிருந்தது.
யாழ் நகர் இந்தியப் படையின் கையில் வீழ்ந்த பின்னரும் புலிகள் நகருக்குள்ளும் வெளியேயும் நடமாடித் திரிந்தனர்.

புலிகளின் அணிகள், சில தலைமையோடு தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்தன. தலைமையுடன் தொடர்பு கொள்ளும் வரை தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதே அந்தப் பிரிவுகளின் நோக்கமாக இருந்தது.
நவாலி, மானிப்பாய் பகுதியில் புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் பலர் மறைந்திருந்தனர். யாழ் நகர் கடற்கரைப் பகுதிக்கு அருகிலுள்ள கவுதாரிமுனை, மண்ணித்தலை என்னும் பகுதிகளிலும் பல உறுப்பினர்கள் சென்று மறைந்திருந்தனர்.
புலிகளின் இயக்க முக்கியஸ்தர்களில் ஒருவரும், புலிகள் இயக்க மட்டக்களப்பு மாவட்ட தளபதியுமான அருணாவும் அவரது குழுவினரும் யாழ்ப்பாணத்தில் சுண்டிக்குளியில் உள்ள வீடொன்றில் மறைந்திருந்தனர்.
சுண்டிக்குளியில் குருசோ வீதிக்கு அருகில் அந்த வீடு இருந்தது. முழுவதும் கட்டி முடிக்கப்படாத வீடு அது. அங்கு இருந்தால் யாருக்கும் சந்தேகம் வராது என்றுதான் அருணா குழுவினர் அங்கு தங்கியிருந்தனர்.
“யார் அந்த அருணா?” என்று விசாரித்தனர் இந்தியப் படையினர்.
“இலங்கை அரசுடன் நடைபெற்ற அகதிகள் பரிமாற்றத்தின்போது விடுதலையானவர். புலிகளின் தளபதிகளில் ஒருவர்.” என்று தெரிவிக்கப்பட்டது.
அது போதாதா? ஒரு படைப்பிரிவே புறப்பட்டுச் சென்று அருணா இருந்த வீட்டை முற்றுகையிட்டது.
மறைந்திருந்த வீட்டில் உறங்கி விட்டு காலையில் எழுந்து வெளியே வந்தபோதுதான் அருணாவும் குழுவினரும் சுற்றி வளைக்கப்பட்டனர்.
படையினரைக் கண்டதும் அருகிலுள்ள மதில் ஒன்றின் மீது தாவிப் பாய்ந்தார் அருணா. இந்தியப் படையினர் சற்று அயர்ந்திருந்தால் அருணா தப்பியிருப்பார்.
அருணா பாய்ந்த போது இந்தியப் படையினர் சுட்டனர். அருணா அப்படியே சாய்ந்தார். அவருடன் வந்தவர்களில் இரண்டு பேரும் இந்தியப் படையினரின் துப்பாக்கி வேட்டுக்களுக்கு பலியானார்கள்.
கிட்டுமீது மாத்தையா குழுவினர் கைக்குண்டு வீசினர்.
அப்போது புலிகளின் காவலில் இருந்த ஏனைய இயக்க உறுப்பினர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.
கந்தன் கருணைப் படுகொலை என்றழைக்கபடும் அக்கொலை வேட்டையை மேற்கொண்டவர் அருணா என்று முன்னர் விபரித்திருந்தேன் அல்லவா? அந்த அருணாதான் சுண்டிக்குளி சுற்றிவளைப்பில் பலியானார்.

புகையிரத நிலைய பயங்கரம்
யாழ் புகையிரத நிலையத்திலும் அகதிகள் தங்கியிருந்தனர். யாழ்ப்பாணம் குருநகர் மற்றும சின்னக்கடைப் பகுதிகளை நோக்கி இந்தியப்
படையினர் ஷெல் வீச்சுக்களை சரமாரியாக மேற்கொண்டனர். அதனால் அப்பகுதிகளில் இருந்தவர்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேறி புகையிரத நிலையத்துக்குள் தஞ்சமடைந்தனர்.
சுமார் 600 பேர் வரை புகையிரத நிலையத்தில் தங்கியிருந்தனர். யாழ் புகையிரத நிலையப் பகுதியில் புலிகளும் ஆயுதங்களுடன் நடமாடினார்கள்.
புகையிரதப் பாதை வழியாக இந்தியப் படையினர் முன்னேறிச் சென்றனர்.
ரயில் பெட்டிகளில் மறைவில் இருந்து கொண்டு புலிகள் தாக்குதல் நடத்தினார்கள்.
ஏற்கனவே காங்கேசன்துறை ரயில் பாதைவழியாக இந்தியப் படையினர் கொக்குவில் வரை முன்னேறி பரா கொமாண்டோக்களை மீட்டெடுத்தனர்.
அதனால் யாழ் நகருக்குள்ளும் புகையிரதப் பாதை வழியாக படைகள் முன்னேறலாம் என்று புலிகள் எதிர்பார்த்தனர்.
எனவே ரயில் பாதையோரங்களில் கண்ணிவெடிகளைப் புதைத்து வைத்திருந்தனர்.
ரயில் பாதை வழியாக முன்னேறிய படையினர் கண்ணிவெடியில் சிக்கிக் கொண்டனர்.
கண்ணிவெடி வெடித்த சத்தமும், துப்பாக்கிச் சூட்டுச் சத்தங்களும் ரயில் நிலையத்தில் தஞ்சம் புகுந்திருந்த அகதிகளுக்குத் தெளிவாகக் கேட்டன.
கண்ணிவெடித்தாக்குதலில் படையினர் சிலர் பலியானதும், அவர்கள் பின்னால் வந்த படையினர் கடும் கோபம் அடைந்தனர்.
புலிகள் அப்பகுதியில் பெருமளவாக நிலைகொண்டிருப்பதாக நினைத்தனர்.

ரயில் பெட்டிகளின் மறைவுகளுக்குள் பதுங்கியிருந்து கொண்டு புலிகளின் துப்பாக்கிகள் முழங்கிக் கொண்டிருந்தன.
உண்மையில் புலிகள் பதினைந்து இருபது பேர்தான் தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். இந்தியப் படையினருக்கு அது தெரிய நியாயமில்லை.
நூற்றுக்கணக்கான புலிகள்தான் திரண்டுவந்து தாக்குவதாக நினைத்தனர்.
உடனடியாக ஷெல் தாக்குதலை ஆரம்பித்தனர் இந்தியப் படையினர். ரயில் நிலையம் மீதும் ஷெல்கள் விழுந்தன. ரயில் நிலையத்தின் அருகிலுள்ள வீடுகளும் ஷெல்களால் நாசமாகின.
ரயில் நிலையத்துக்குள் இருந்த சுரங்கப்பாதைக்குள் அகதிகள் பலர் ஓடிச் சென்று பதுங்கிக் கொண்டனர். ரயில் நிலையத்துக்குள் விழுந்த முதலாவது n~ல் ஒருதாயையும் மகளையும் பலியெடுத்தது.
அதேநேரம் ரயில்வே கடவை அருகில் நின்றிருந்த இந்தியப் படையினர் மீது புலிகள் தாக்குதல் நடத்தினார்கள். அத்தாக்குதலில் இந்தியப் படையினர் சிலர் கொல்லப்பட்டனர்.
திடீர்த்தாக்குதலை நடத்திவிட்டு புலிகள் பாய்ந்து சென்றுவிட்டனர். இந்தியப் படையினர் பதிலடியாக n~ல் தாக்குதலை உக்கிரமாக்கினார்கள்.
ரயில் நிலையத்தை நோக்கி சரமாரியாக சுட்டபடியே படைகள் முன்னேறின.
அவலக்குரல்
படையினர் சுட்டுக்கொண்டே முன்னேறி வருவதைக் கண்ட அகதிகள் அவலக்குரல் எழுப்பினர்.
தொடர்ந்து சுட்டுக் கொண்டே முன்னேறினார்கள் படையினர்.
‘ஐயோ, ஐயோ…’ என்று கதறியபடியே ஆண்களும், பெண்களும், குழந்தைகளும் தப்பி ஓடத் தொடங்கினார்கள்.
கல்லோயா அபிவிருத்தி சபையில் பணியாற்றிய மூத்ததம்பி சாமுவேல் என்பவரும் ரயில்நிலைய முகாமில் இருந்து உயிர் தப்பியவர்களில் ஒருவர்.
‘முறிந்தபனை’ நூலாசிரியர்களுக்கு அவர் சொன்ன தகவல் கீழே வருகிறது.
“22ம் திகதி காலையில் சற்றே அமைதி நிலவியது. ஆனால் பின்னேரம் பலத்த ஷெல் தாக்குதல்கள் ஆரம்பமாகிவிட்டன… பிற்பகல் 3.30 மணியளவில் நாங்களும் அங்கு போய்ச் சேர்ந்தோம்.
திடுமென பருத்தித்துறை வீதியிலிருந்து ரயில் பாதை வழியாக புகையிரத நிலையம் நோக்கி இந்தியப் படை முன்னேறி வந்தது.
அவர்கள் எங்களை நோக்கி சரமாரியாகச் சுட ஆரம்பித்தனர். ஈவிரக்கமில்லாமல் அவர்கள் எல்லாவற்றின் மீதும் சுட்டுத்தள்ளினார்கள். அகதிகள் பயத்தில் சிதறியோடினார்கள்.
கிட்டத்தட்ட 30 முதல் 40 சடலங்கள்வரை எங்கும் பரவிக் கிடந்தன.
இரண்டு தோட்டாக்கள் என் தலையில் இரு மருங்கிலும் சீறிப்பாய்ந்து சென்றன. எனது மனைவிக்கு வயிற்றில் அடிபட்டு இரத்தம் பெருகி ஓடியது.
எனக்கும் காலில் அடிபட்டது. நல்ல துப்பாக்கிச் சூடு நின்றுவிட்டது. அது கடவுளின் கிருபையாக இருக்கலாம்.
எனது மனைவி இறந்து போனாள். என் மனைவியின் உடலை அன்றிரவு கொண்டு செல்ல முடியவில்லை!” என்று தன் சோகக் கதையை சொல்லியிருக்கிறார் சாமுவேல். அப்போது அவரது வயது 69.
சாவகச்சேரியில் விபரீதம்

1987 அக்டோபர் 27- சாவகச்சேரி சந்தையில் மக்கள் கூடியிருந்தனர். பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு போய்விடும் அவசரம்.
எப்போது ஊரடங்கு வரும், எப்போது முடியும். எப்போது மறுபடியும் கடைகள் திறக்கும் என்பதெல்லாம் நிச்சயமாகத் தெரியாத நிலை.
திடீரென்று சந்தைக்கு மேலே இந்தியப் படை ஹெலிகொப்டர் ஒன்று வட்டமிட்டது. அப்பகுதியை நோட்டமிட்டது.
புலிகளின் வாகனம் ஒன்று தெருவில் சென்று கொண்டிருப்பதை ஹெலி கவனித்து விட்டது.
அது பின்புறம் கூரையில்லாத வாகனம். டட்ஸன் பிக் அப் ரக வாகனம். பின்புறத்தில் கலிபர் 50 ரக துப்பாக்கி பொருத்தப்பட்டிருந்தது. ஹெலி தாழப் பறந்து வந்ததால் அதனால் தாக்க முடியவில்லை.
ஹெலிகொப்டர் அந்த வாகனத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தவில்லை. நோட்டமிட்டுக் கொண்டு பறந்து மறைந்து விட்டது.
அதன் பின்னர் சுமார் ஒரு மணிநேரத்தின் பின்னர் மீண்டும் அதே ஹெலிகொப்டர் சாவகச்சேரி சந்தையின் மேலாக பறந்து வட்டமிட்டது.
அப்போது அப்பகுதியில் எங்குமே புலிகளின் நடமாட்டமோ, வாகனங்களோ கிடையாது. மக்கள்தான் சந்தையில் கூடியிருந்தனர்.
திடீரென்று ஹெலியில் இருந்து சந்தையை நோக்கி ஷெல்கள் ஏவப்பட்டன. மக்கள் சிதறி ஓடினார்கள். கட்டிடங்களுக்குள் சென்று பதுங்கிக் கொண்டனர்.
ஹெலி பறந்து சென்று விட்டது. ஷெல் சத்தங்கள் ஓய்ந்து விட்டன.
மரண ஓலங்கள் எழத் தொடங்கின.
முப்பது முப்பத்தைந்து பேர் வரை ஹெலி தாக்குதலில் பலியானார்கள்.

இந்தியப் பத்திரிகைகள் கண்டனம்
இந்தியப் படையின் நடவடிக்கைகள் தொடர்பான செய்திகளை இந்தியப் பத்திரிகைகள் பல உடனுக்குடன் வெளியிட்டன.
இந்தியாவின் பிரபல ஆங்கில சஞ்சிகையான ‘இந்தியா ருடே’ நவம்பர் 15ம் திகதிக்குரிய தனது வெளியீட்டில், இந்தியப் படை
நடவடிக்கைகளை விமர்சனக் கண்ணோட்டத்தில் தெரியப்படுத்தியது.
தனது கட்டுரைக்கு ‘இந்தியா ருடே’ சூட்டியிருந்த தலைப்பு இதுதான்;:
‘இரத்தக்கறை படிந்த ஒப்பந்தம்’
இந்தியாருடே கட்டுரையிலிருந்து சில பகுதிகளைக் கீழே தருகிறேன்.
“…புலிகளின் பலத்தைப் பற்றியும், அவர்களிடமிருந்த ஆயுதங்களைப் பற்றியும் இந்தியப் படையினர் தப்புக் கணக்குப் போட்டிருந்தனர்.
யாழ்நகரை நோக்கிச் செல்லும் ஒவ்வொரு பாதையிலும் கண்ணிவெடிகள் புதைக்கப்பட்டிருந்தன. தெருக்களின் நடுவே குழிகளில் வெடிமருந்துகள் நிரம்பிய பீப்பாய்கள் புதைக்கப்பட்டிருந்தன. பொறி வெடிகளும் பரவாலாகக் காணப்பட்டன.’
ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்து இயக்கக்கூடிய வகையில் பொறிவெடிகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன.
புலிகளிடம் இருந்த நவீனரக ஆயுதங்களும் இந்தியப் படைக்கு அபாயம் ஏற்படுத்தின. புலிகளின் தாக்குதலால் ஐந்து ஹெலிகள் சேதமாகிவிட்டன.
பிரமாதமாகப் பிரசாரம் செய்யப்பட்டது போல புலிகள் போதுமானளவு ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கவில்லை. பெருவாரியான ஆயுதங்களை யாழ் குடாநாடெங்கும் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்தனர்.
கட்டிடங்களில் புலிகள் பொறிவெடிகளை வைத்திருந்தனர். அவற்றை தூரத்தில் இருந்து இயக்கினர்.
வீதிவழியாக தொடராகச் சென்ற இந்தியப் படையினர் 29 பேர் பொறி வெடித்தாக்குதலால் பலியாகினர். அதேயளவு தொகையினர் படுகாயமடைந்தனர்.
இதன் காரணமாக இப்பகுதிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட ரி.52 ரக டாங்கிகள் அனுப்பிவைக்குமாறு கோரப்பட்டது.
இரண்டாயிம் அடிகளுக்கு கீழே புலிகளின் தாக்குதல்களுக்கு ஈடுகொடுப்பதற்காக எம். 24 ரக, குண்டு துளைக்காத உருக்கு கவசம் போர்த்திய ஹெலிகள் அனுப்பப்பட்டன.

பிரிகேடியர் பாராட்டு
கெரில்லா யுத்தத்தில் பயன்படுத்துதற்கேற்ற ஏ.கே.47, டாங்கி எதிர்ப்பு ஆயுதமான ஆர்.பி.ஜி-7, 60 மில்லிமீட்டர் ஷெல்களை வீசக்கூடிய மோடடார்கள் போன்றவை புலிகளிடம் ஏராளமாகக் காணப்பட்டன.
தென் பிராந்தியக் கொமாண்டின் துணைப்பிரிவு கொமாண்டர் பிரிகேடியர் குல்வந்த்சிங் பின்வருமாறு கூறுகிறார்.
“இலக்குகளைக் குறிபார்த்து சுடுவதில் அவர்கள் அவ்வளவு தேர்ச்சி பெற்றிக்காத போதும், உண்மையில் வேங்கைகளைப் பேலவே போரிட்டனர்.”
மார்தா படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த 38 வயதான ராவ்சாஹேப் கபேத் கூறுகிறார்: “நாங்கள் எதிர்கொண்டு போரிடுவோர் பெரும்பாலும் சிறுவர்களே!
இருப்பினும் அவர்களிடம் ஏராளமான ஆயுதங்கள் இருக்கின்றன. மழை பொழிவது போல சுட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.”
பெண் தாக்கினார்

யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு வீட்டில் உயர் அதிகாரி ஒருவர் தேடுதலில் ஈடுபட்டார்.
அந்த வீட்டில் ஒரேயொரு இளம்பெண் மட்டுமே இருந்தார்.
தேடுதலை முடித்துக்கொண்டு அந்த உயர் அதிகாரி திரும்பிய போது ஒரு ‘ஸ்ரென் கண்’ அவருடைய முதுகைத் துளைத்தது.
பத்து வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆணோ பெண்ணோ எவரையும் நம்பமுடியவில்லை.
சிறு பெண்கள் தங்கள் உடைகளுக்குள் துப்பாக்கிகளை மறைத்துவந்து சந்தர்ப்பம் பார்த்து சுட்டுவிட்டு ஓடுகிறார்கள். இதனை மற்றாஸ் ரெஜிமெண்டைச் சேர்ந்த சிப்பாய் கோவிந்தன் கூறினார்.
41வது இன்ஃபெண்டரி பிரிகேடைச் சேர்ந்த பிரிகேடியர் மஞ்சித் சிங் பின்வருமாறு கூறுகிறார்: “அவர்கள் நன்கு உற்சாகமூட்டப்பட்டவர்களாகப் போரிடுகின்றனர்.
ஆனால் நாங்களோ ஒரு கையைப் பின்புறமாகக் கட்டிக்கொண்டு மற்றொரு கையினால் போரிட மட்டுமே வேண்டியுள்ளது. கட்டிடங்களையும், பொதுமக்களையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பது எமக்கான கட்டளை.”
மாத்தையா நிபந்தனை
பாக்கு நீரிணையில் கடற்படைக் கண்காணிப்புக்களையும் கடந்து தமிழ்நாட்டுக்கு புலிகளின் படகுகள் சென்று திரும்புகின்றன.
இந்தியாருடேக்கு பிரபாகரனும், மாத்தையாவும் பேட்டி அளிக்கும் போது, ‘எமது கைவசம் போதுமான அளவுக்கு வெடிமருந்துகள் உள்ளன.
ஆயுதங்கள் போதாதுதான். ஆனால் எமது விநியோக பாதைகளை துண்டித்துவிட்டதாக அமைதிப்படை கருதுவது வெறும் கற்பனை” என்றனர்.
அக்டோபர் 27ம் திகதி (87) ‘இந்தியாருடே’க்கு மாத்தையா அளித்த பேட்டியில் போர் நிறுத்தம் தொடர்பாக மூன்று நிபந்தனைகளைக் கூறியுள்ளார்.
1. இந்தியப் படையினர் உடனடியாக போர் நிறுத்த அறிவிப்பை வெளியிட வேண்டும்.
2. அக்டோபர் 10ம்திகதி தாம் நிலை கொண்டிருந்த இடங்களுக்கு இந்தியப் படை திரும்பிச் செல்ல வேண்டும்.
3. போர் நிறுத்தம் செய்யப்பட்ட பின்னரே ஆயுதங்களை ஒப்படைப்பது தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபடமுடியும்.
இந்த நிபந்தனைகளை இந்தியா எந்நிலையிலும் ஏற்கப்போவதில்லை.
நிவாரண நடவடிக்கைகள்
யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள மக்களை தம் வசமாக்கும் பொருட்டு இந்திய அரசாங்கம் உணவு மற்றும் அத்தியாவசிப் பொருட்களைக் கொண்டு சென்றுகுவித்துள்ளது.
உடைந்து தகர்ந்த கட்டிமங்களை கட்டியெழுப்ப துரித நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட இருக்கிறது. இதன் மூலம் ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு வேலை வாய்ப்புக் கிடைக்கலாம்.
அரச மருத்துவமனையை செப்பனிடவும், இயக்கவைக்கவும் டாக்டர்கள், தாதிமார்கள் யாழ்ப்பாணம் கொண்டுவரப்பட்டனர். தெருக்களைத் திருத்த பொறியியலாளர்களும் யாழ்ப்பாணம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.
இவற்றின் மூலமாக ‘இடைக்கால நிர்வாகம்’ இயக்க வாய்ப்புக் கிட்டும். பொலிஸ் படையொன்றை உருவாக்கவும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்.
இந்த நடவடிக்கைகளின் வெற்றி தோல்வி ‘ஒப்பரேஷன் பவான்’ நடவடிக்கையின் போது உயிரிழந்த, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் தொகையை வைத்தே தீர்மானிக்கப்படும்.
யாழ்ப்பாணத்தில் 200 அப்பாவிகள் கொல்லப்பட்டனர். பல கட்டிடங்கள் இந்தியப் படையினரால் நிர்மூலமாக்கபட்டன. யாழ் மருத்துவமனை தாக்குதலுக்கு உள்ளானது என்று புலிகள் கூறுகின்றர்.
யாழ் கத்தோலிக்க ஆலயம் பொது மக்களின் இழப்பை 100 எனக் கூறியது. யுத்தம் தொடங்கும் போது யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்த வெளிநாட்டுச் செய்தியாளர்கள் பல கதைகளைக் கூறுகின்றனர்.
தங்களின் ஒரு படைவீரன் தாக்குண்டு வீழ்ந்தால் இந்தியப் படையினர் பொது மக்கள் மீது ஈவிரக்கம் இல்லாது தாக்குதல் நடத்தியதையும், பல தமிழ்ப் பெண்களை பாலியன் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கியதையும் குறிப்பிடுகின்றனர்.
இதனால் மக்கள் ஐPமுகு என்பதை ஐNNழுஊநுNவு PநுழுPடுநு முஐடுடுஐNபு குழுசுஊநு (அப்பாவி மக்களைக் கொல்லும் படை) என்று வர்ணிக்கின்றனர்.
மேற்கண்டவையெல்லாம் ‘இந்தியா ருடே’ வெளியிட்ட கட்டுரையில் தெரிவிக்கப்பட்டவை.
‘இந்தியா ருடே’ கட்டுரையில் சில மிகைப்படுத்தல்களும் இருக்கின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 114

யாழ் நகரில்.. ”வீடுகளுக்குள் சென்று கதவை மூடிவிட்டு பெண்களை கற்பழித்த இந்திய கூர்க்காப்படையினர்!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை- 114)


நல்லூர் கந்தசாமி கோவில் முகாமுக்குள் பிரபாகரன் இருப்பதாக இலங்கை அரசு தனது வானொலி மூலம் அறிவித்தது.
நல்லூர் கந்தசாமி கோவில் அகதி முகாமுக்குள் இந்தியப் படை புகுந்து தேடுதல் நடத்தினாலோ அல்லது அங்கிருந்து மக்களைத் தாக்கினாலோ இலங்கை அரசுக்கு அது மகிழ்ச்சியான செய்திதான்.

இந்தியப் படை-புலிகள் மோதல் ஆரம்பித்த பின்னர் இந்தியப் படையினர் மேற்கொண்ட ஈவிரக்கமற்ற நடவடிக்கைகள் இலங்கை அரசுக்கு திருப்தியளித்தன.
அவ்வாறான ஒரு சந்தர்ப்பத்தைத்தான் ஜே.ஆர். எதிர்பார்த்திருந்தார். தனது இராஜதந்திரம் பலிக்கத் தொடங்கிவிட்டதென்பதை அறிந்தபோது ஜே.ஆர். மனம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருக்கும்.
என்ன நடந்தாலும் சரி, இங்குதான் இருப்பது, இந்தியப் படை வந்தால் அவர்களிடம் தங்கள் நிலையை எடுத்துச் சொல்வது என்று நினைத்துக் கொண்டு பெரும்பாலான அகதிகள் நல்லூர் கந்தசாமி கோவிலுக்குள்ளேயே அடைந்து கிடந்தனர்.
புலிகளுக்கு வேண்டுகோள்
1987 அக்டோபர் 28ல் இந்தியப் படையினர் நல்லூர் பகுதிக்குள் புகுந்தனர்.
நல்லூரில் வைத்து அவர்கள் மீது பாரிய தாக்குதல் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆயினும் புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் சிலர் ரொக்கட் லோஞ்சர்களுடன் நல்லூர் அருகே ஒன்று திரண்டனர்.
அவர்களைக் கண்டதும் அகதிகள் பயந்து போனார்கள். நல்லூர் கோவில் பகுதியில் இருந்து அவர்கள் இந்தியப் படைமீது தாக்கினால் தங்கள் கதி என்னவாகும் என்று நினைத்து பீதியடைந்தனர்.
பெண்களும், தாய்மாரும் முகாமிலிருந்த முதியவர்களும் கோவில் வீதியில் நின்ற புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்களிடம் சென்று மன்றாடினார்கள்.
“தயவு செய்து இவ்விடத்தை விட்டுப் போய் விடுங்கள்” என்று கெஞ்சினார்கள்.
முகாமிலிருந்த சிலர் புலிகள் மீது ஆத்திரப்பட்டுக் கதைக்கவும் செய்தனர்.

“நீங்கள் எதற்காக சண்டை செய்கிறீர்கள்? அவர்களை எங்களால் எதிர்த்துப் போரிட முடியுமா? வீணாக சண்டைபிடித்து நீங்களும் அழிந்து எங்களையும் அழிக்காதீர்கள். இந்த இடத்தை விட்டுப் போங்கோ” என்று சத்தம் போட்டனர்.
அவர்களின் பேச்சைக் கேட்ட புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்களுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது.
“இங்கிருந்துதான் தாக்க வேண்டும் என்று மேலிருந்து உத்தரவு வந்தால் தாக்குவோம். நாங்கள் உங்களுக்காக சண்டை செய்கிறோம். நீங்கள் உங்களைப் பற்றி மட்டுமே யோசிக்கிறீர்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கேயே நின்று விட்டனர்.
வேறுசில அகதிகள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்த ஆரம்பித்தனர். தங்களிடம் இருந்த உணவில் ஒரு பகுதியை அவர்களுக்குக் கொடுத்து சாப்பிடச் சொன்னார்கள்.
புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்களும் கடும் பசியுடன்தான் இருந்தனர்.
முகாம்களை விட்டு வெளியேறி அலைந்து திரிந்த களைப்பு ஒருபுறம், மக்கள் தம் வீடுகளை விட்டு வெளியேறியதால் எங்கு சென்று உணவு பெற முடியாமலும் அவர்கள் பசியுடன்தான் திரிந்தனர்.
அகதிகள் கொடுத்த உணவையும், மற்றும் பிஸ்கட் போன்றவற்றையும் சாப்பிட்டுவிட்டு கொஞ்ச நேரம் இருந்து பார்த்துவிட்டு புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் சென்று விட்டனர்.
அவர்கள் அவ்விடத்தை விட்டு சென்ற பின்னர்தான் அகதிகள் பலர் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டனர்.
யாழ்ப்பாணத்தை ஆண்ட கடைசித் தமிழ் மன்னன் சங்கிலியனின் தலைநகரம் நல்லூர்.
நல்லூரைக் கைப்பற்றப் புகுந்த இந்தியப் படைக்கு கல்வியங்காட்டுச் சந்தியில் மட்டும் புலிகள் எதிர்ப்பைக் காட்டினார்கள். பின்னர் பாரிய எதிர்ப்புகள் எதுவும் இல்லாமலேயே நல்லூர் பகுதியை கைப்பற்றிக் கொண்டது இந்தியப் படை.
புலிகள் பாரிய எதிர்ப்பைக் காட்டாவிட்டாலும் இந்தியப் படையினர் வீதிகளிலும் வீடுகளிலும் கண்ணில் பட்டவர்களைச் சுட்டுக்கொன்றுதான் சென்றனர்.
குறுக்குப் பாதைகள் வழியாக முன்னேறிய இந்தியப் படையினர் அப்பகுதிகளில் காணப்பட்ட சில பொதுமக்களை பணயக் கைதிகளாகப் பிடித்துக் கொண்டனர்.
பாதையைக் காட்டுமாறு அவர்களை முன்னால் நடக்கச் சொல்வார்கள். அப்படிச் சென்று கொண்டிருக்கும் போது புலிகள் தாக்கினால் முன்னால் சென்று கொண்டிருப்பவரின் கதி அதோகதிதான்.
புலிகள் தாக்காத சந்தர்ப்பங்களிலும் பாதை காட்டிச் சென்ற பொதுமக்கள் சிலரை இந்தியப் படையினர் சுட்டுவிட்டுப் போனார்கள். தமக்குப் பாதை காட்டியவர்களுக்கு படை காட்டிய நன்றி அதுதான் (?!)
கூர்க்காப்படை
யாழ் நகரைக் கைப்பற்றிய இந்தியப் படைப்பிரிவில் அதிகமாக இருந்தவர்கள் கூர்க்காப்படையினர். சப்பை மூக்கு, குள்ளமாக இருப்பார்கள்.
எல்லோரும் கத்தி வைத்திருப்பார்கள். மீசை வைத்திருக்க மாட்டார்கள்.
மிக மோசமானவர்கள் என்று யாழ்ப்பாணத்தில் பின்னர் பெயர் எடுத்தவர்களும் கூர்க்காப்படையினர்தான்.
யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கு முன்பாக கொழும்புத்துறை மணியம் தோட்டப் பகுதிக்குள் இந்தியப் படையினரால் ஆறு பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்.
பெண்கள் இருக்கும் வீடுகளுக்குள் சென்று கதவை மூடிக் கொள்வார்கள். சோதனை என்ற பெயரில் உடைகளைக் களையச் சொல்வார்கள். மறுத்தால் அடி உதை, மிரட்டல்.
தாயின் முன்னிலையில் மகள். சில இடங்களில் தாய், மகள் இருவருமே பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட கொடுமைகளும் நடைபெற்றன.
சிலர் வெட்கத்தில் வெளியே சொல்லவில்லை.
பாலியல் வல்லுறவை கற்பழிப்பு என்று அழைக்கும் பழமையான வார்த்தை காரணமாக, தமக்கு நடக்கும் கோரங்களை வெளியே சொல்லப் பெண்கள் தயங்கினார்கள்.
ஏனெனில் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளான பெண் ‘கற்பிழந்த ஒருத்தியாக தான் கருதப்படுவேனோ’ என்று பயந்து போகிறாள்.
அதனால்தான் இந்தியப் படைக்கால பாலியல் வல்லுறவு பலாத்கார சம்பவங்கள் பல வெளியே தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டன.
கூர்க்காப் படையினர் குள்ளமாக இருகப்பார்கள் என்று சொன்னேன் அல்லவா, கூர்க்காப்ப படையினர் யாழ்ப்பாணம் வந்த பின்னர் சற்றுக் குள்ளமாக இருப்போரை ‘கூர்க்காஸ்’ என்று கிண்டலாக அழைக்கும் பழக்கமும் யாழ்ப்பாணத்தில் பரவலாகியிருந்தது.
யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றிய சூட்டோடு சூடாக கூர்க்காப் படையினர் மூர்க்கத்தனமாக நடந்து கொண்டனர்.
பெண்களைக் கண்டால் சேட்டைகள் செய்வதும் அதிகமாக இருந்தது. பின்னர் அந்த மூர்க்கம் சற்றுக் குறைந்திருந்தது.
யாழ்ப்பாணத்தில் முக்கியமான சந்திகளில் உள்ள வீடுகளில் இந்தியப் படையினர் முகாம்களை அமைத்திருந்தனர். கிட்டத்தட்ட இரண்டு கிலோமீற்றருக்கு ஒரு இராணுவ முகாம் என்ற ரீதியில் முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டன.
முகாம் ஒன்று புலிகளால் தாக்கப்பட்டால், அப்பகுதியை சுற்றி வளைக்கக்கூடிய முறையில் முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.
ஒவ்வொரு முகாம்களுக்கு இடையிலும் அடிக்கடி ரோந்து செல்வது இந்தியப் படையினரின் வழக்கமாக இருந்தது. எஸ்.எல்.ஆர். துப்பாக்கிகளைத் தோளில் சுமந்தபடி முகாம்களுக்கிடையே கால நடையாகவே ரோந்தில் ஈடுபடுவர்.
‘அன்புவழி’ : வானொலியில் ‘அன்பு வழி’ வீதிகளில் மனித வேட்டை
இந்தியப் படையினர் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்த பின்னர் அவர்களுக்காகவும், யாழ்ப்பாண மக்களுக்காகவும் இந்திய வானொலியில் வி்ஷேச ஒலிபரப்புக்கள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.
அதில் ஒரு நிகழ்ச்சியின் பெயர் ‘அன்புவழி’. மதியம் 1.30 மணியளவில் அந்த நிகழ்ச்சி ஒலிபரப்பாகும்.
‘அன்புவழி’ என்ற பெயரில் நிகழ்ச்சி நடத்திய இந்திய அரசு, தனது படையினரை அன்புவழியில் செல்லுமாறு போதிக்கத் தவறிவிட்டது.
இலங்கையில் அமைதி திரும்பும் வரை இந்தியப் படை திரும்பமாட்டாது என்று வானொலியில் அடிக்கடி சொல்லப்பட்டது.
புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் சணடைந்தால் மன்னிப்பு வழங்கப்படும் என்றும் வானொலியில் அறிவிக்கப்பட்டது.
அகதி முகாமுக்குள் புலிகள் இயக்கத்தினர் பதுங்கி இருக்கலாம் என்று சந்தேகம் இந்தியப் படையினருக்கு இருந்தது.
‘அகதிகள் யார் புலிகள் யார்?’ என்று கண்டறிவதுதான் கடினம் என்பதை படை அதிகாரிகள் உணர்ந்தனர். அதனால் அகதி முகாம்களுக்குள் தமக்குத் தகவல் கொடுப்போரை உருவாக்கத் திட்டமிட்டனர்.
கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரி அகதி முகாம் மீது நடைபெற்ற ஷெல் தாக்குதல்கள், அதனால் பலியானவர்கள் பற்றி முன்னர் விபரிக்கப்பட்டுவிட்டது.
(கோடு போட்ட சட்டையுடன் கையில் வோக்கியுடன் நிற்பவர்தான் நிரஞ்சன். இவர்தான் தற்போது கனடாவில் சிறைத்தண்டனை பெற்றுள்ளார். கொக்குவில் மோதலில் எடுக்கப்பட்ட படம் இது.)
அந்த முகாமில் நடைபெற்ற மற்றொரு சம்பவம் இது:
முகாம் பொறுப்பாளர்களில் ஒருவர் ஆனந்த் பாலகிட்ணர் மெலிந்த உடல்வாகு கொண்டவர். ஈழநாடு பத்திரிகை ஆசிரியர் குழுவைச் சேர்ந்தவர்.
முகாம் தேவைகள் தொடர்பாக இந்தியப் படை அதிகாரிகளுடன் பேசச் செல்பவர்களில் ஆனந்த பாலகிட்ணரும் ஒருவர்.
கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரி முகாமுக்குள் புலிகள் இருப்பதாக படையினர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.
முகாமுக்குள் டாக்டர், எஞ்சினியர், ஆசிரியர்கள் என்று பலர் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரையும் கூட்டிச் சென்று இந்தியப் படை அதிகாரிக்கு அறிமுகம் செய்தால் ஒரு கௌரவமாக இருக்கும்.
கௌரவமானவர்கள் தங்கியிருக்கும் முகாம் என்று கருதி இந்தியப் படையினரின் சந்தேகப் பார்வைகள், தொல்லைகள் என்பவற்றில் இருந்து தப்பிக்கலாம் என்று நினைத்தார் ஆனந்த் பாலகிட்ணர்.
“இவர் டாக்டர்! இவர் எஞ்சினியர், இவர் ஹெட் மாஸ்டர்” என்று ஒவ்வொருத்தராக அறிமுகம் செய்யப்பட்டனர்.
அறிமுகம் செய்து முடிந்ததும் அந்த இந்தியப் படை அதிகாரி ஆனந்த் பாலகிட்ணரிடம் கேட்ட கேள்வி இது.
“இவர்கள் எல்லோரும் டாக்டர்கள், எஞ்சினியர்கள் என்றால் நான் என்ன முட்டாள் விசரன் பைத்தியக்காரன் அல்லது முட்டாள் என்றோ நினைக்கிறீர்?”
ஆனந்த் பாலகிட்ணருக்கு பதில் சொல்ல நா எழவில்லை.
“சுட்டுவிடுவேன்”
பாலகிட்ணர் பத்திரிகையாளர் என்று தெரிந்ததும் அடுத்த கேள்வியை வீசினார் அந்த அதிகாரி.
“நீர் ஒரு பத்திரிகையாளர். புலிகள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று உமக்குத் தெரியும். அந்தத் தகவலை எங்களுக்குத் தாரும். உங்களுக்கு நான் உதவுகிறேன்.”
“நான் ஒரு பத்திரிகையாளன் தான் ஆனால் புலிகளைப் பற்றிய செய்திகளை எழுதுவதால் அவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்பதல்லாம் எனக்குத் தெரியும் என்று நினைக்க வேண்டாம்” என்றார் பத்திரிகையாளர்.
அதிகாரிக்கு வந்தது கோபம். தன் முன்பாக நின்ற அந்த மெல்லிய உருவத்தைப் பார்த்தார். “ஏய் பன்றி, உன்னைச் சுட்டுக் கொல்ல என்னால் முடியும்.
ஒரு தோட்டாவை உனக்காக வீணாக்க விரும்பவில்லை!” என்று சீறினார் அந்த அதிகாரி.
“சாதாரண படை வீரர்கள் மட்டுமல்ல, படை அதிகாரிகள் பலர்கூட யாருக்கும் மதிப்பளிக்காமல் அதிகாரத் தோரணையோடும், திமிரோடும் நடந்து கொண்டனர் என்பதற்கு மேற்கண்ட சம்பவமும் ஒரு சிறு உதாரணம்.
ஏனெனில் கீழ்மட்ட படைவீரர்கள் மட்டுமே கட்டுப்பாடு இல்லாமல் நடந்து கொண்டனர். இந்தியப் படை அதிகாரிகள் எல்லோரும் நல்லவர்கள் என்று ஒரு அபிப்பிராயம் பொது மக்கள் சிலரிடம் இருந்தது.
பொது மக்களுடன் சுமுகமாகவும், நட்பாகவும் நடந்துகொண்ட அதிகாரிகளும் படைவீரர்களும் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் விதிவிலக்குகள் என்றே சொல்ல வேண்டும்.”
இந்தியப் படைக்குள் இருந்த தமிழ் பேசும் படையினர், குறிப்பாக தமிழ் நாட்டுக்காரர்கள் அனுதாபத்தோடு நடந்து கொண்டனர்.
அதனால் அவர்கள் புலிகளுக்கு உதவக் கூடும் என்ற சந்தேகத்தில் மேலதிகாரிகளால் நோக்கப்பட்டனர். குறைந்த அளவிலேயே பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.
திக் ஷித் உடன் பிரபாகரன்
திக் ஷித் உடன் சந்திப்பு
உரும்பிராயில் இந்தியப் படையின் வேட்டையில் இருந்து தப்பிய சிவப்பிரகாசம் என்பவர் தொடர்பாக முன்னர் குறிப்பிடப்பட்டது அல்லவா.
சிவப்பிரகாசம் உரும்பிராயில் இருந்து சாவகச்சேரிக்கு தப்பி ஓடி அங்கிருந்து ஒரு வாகனத்தில் கேரதீவுக்குச் சென்றார். பின்னர் ஒரு வள்ளம் மூலமாக சங்குப்பிட்டிக்குச் சென்றார்.
சிவப்பிரகாசத்தின் கெட்ட நேரம், சங்குப்பிட்டியிலும் இந்தியப் படை ஹெலிமூலம் குண்டுத்தாக்குதல் நடத்தியது. ஒரு கொங்கிறீட் கட்டிடத்தின் கீழ் மறைந்து கொண்டார்.
ஒரு லொறியில் இருந்த டீசல், மண்ணெண்ணை பீப்பாய்கள் ஹெலி தாக்குதலில் பற்றி எரிவதை சிவப்பிரகாசம் கண்டார்.
எப்படியோ உயிர்தப்பி கொழும்பு வந்து சேர்ந்தார் சிவப்பிரகாசம். இந்தியப் படையிடம் இருந்து தப்பிய ஒருவர் கொழும்பு வந்து சேர்ந்தார் என்ற தகவல் ஒரு நிருபருக்கு எட்டியது.
அந்த நிருபர் வேறு யாருமல்ல, இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்தில் பணிபுரிந்தவரும், ‘சண்டே ரைம்ஸ்’, நிருவராகவும் இருந்த ரிச்சட் டீ சொய்ஸாதான் அவர்.
பின்னர் இனம் தெரியாதோரால் கொல்லப்பட்டவரும் அவர்தான். (பிரேமதாசாவின் உத்தரவுப்படி ரிச்சட் டீ சொய்ஸா கொல்லப்பட்டதாக ஒரு கருத்து நிலவுகிறது)
ரிச்சட் டீ சொய்ஸா சிவப்பிரகாசத்தை பேட்டி கண்டு, நவம்பர் முதலாம் திகதி (1987) சன்டே ரைம்ஸ் பத்திரிகையில் வெளியிட்டார்.
தனது சொந்தப் பெயரை வெளியிட வேண்டாமென்று சிவப்பிரகாசம் கேட்டுக் கொண்டதால், வேறு பெயரில் அவரது பயங்கர அனுபவம் வெளியிடப்பட்டது.
இந்தியப் படையின் நடவடிக்கையை வெளியே தெரிவிக்க அப்பேட்டியும் உதவியது.
சிவப்பிரகாசமும், மேலும் எட்டுப் பேரும் சேர்ந்து இந்தியத் தூதர் திக் ஷித்தைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்டனர். அனுமதி கிடைத்தது.
நவம்பர் 2ம் திகதி இந்தியத்தூதரை அவர்கள் சென்று சந்தித்தனர். காலம் சென்ற நீதியரசர் மாணிக்கவாசகர், சட்டத்தரணி காராளசிங்கம் ஆகியோரும் அக்குழுவில் இருந்தனர்.
அனைவரையும் புன்னகையோடு வரவேற்றார் திக் ஷித்.
உரும்பிராயில் நடைபெற்ற படுகொலைகள், அழிவுகள், அனர்த்தங்கள், சங்குப்பிட்டியில் நடைபெற்ற சம்பவங்கள் அனைத்தையும் விபரித்து ஆங்கிலத்தில் ‘டைப்’ செய்து திக் ஷித்திடம் கையளித்தார் சிவப்பிரகாசம்.
சிவப்பிரகாசத்தின் முகவரியைப் பார்த்தார் திக் ஷித்.
உடனே திக் ஷித் வாயில் இருந்து வந்த வார்த்தைகள் இவை:
“ஓ… ம்பிராயா? அது அல்லவா?”
‘ஏன் ஓடினார்கள்?’
பின்னர் சிவப்பிரகாசத்தின் கடிதத்தில் விபரிக்கப்பட்டிருந்த சம்பவங்களைப் படித்துப் பார்த்தார் திக் ஷித்.
நாலு பெண்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட சம்பவம் ஒன்றைக் குறிப்பிட்டு காட்டிய திக் ஷித் கேட்டது இது: “இந்தப் பெண்கள் ஏன் ஓடினார்கள்? இவர்கள் வீட்டில் இளம் பையன்கள் இருந்துவிட்டு தப்பிச் சென்றிருக்கலாம். ஓடியதால்தான் சூடு நடந்திருக்கலாம்” என்றார் திக் ஷித்.
அப்போது குறுக்கிட்ட சிவப்பிரகாசம் : “பலியானவர்களில் 93 வயது மூதாட்டியும், 65 வயது விதவையும் அடக்கம். அவர்கள் ஓடவில்லை. வீட்டுக்குள் புகுந்துதான் சுட்டனர்” என்று விளக்கினார்.
ஆனாலும் திக் ஷித் அதையெல்லாம் பெரிய விஷியமாக எடுத்துக் கொண்டதாகக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.
“விரைவில் போர் நிறுத்தம் வரும்.” என்று சொன்னார். “விசாரித்துப் பார்க்கிறேன்” என்றார்.
அப்பாவி மக்கள் படுகொலை தொடர்பாக இந்தித் தூதராக இருந்த திக் ஷித் கூட எந்தளவுக்கு அனுதாபம் கொண்டிருந்தார் என்பது மேற்படி சந்திப்பில் ஓரளவு ஊகிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறதல்லவா.
புலிகள் நடமாட்டம்
புலிகள் இயக்க முக்கிய தலைவர்கள் யாழ் குடாநாட்டைவிட்டு பாதுகாப்பான வன்னிக் காட்டுப்பகுதிக்குள் பின்வாங்கிச் சென்றிருந்தனர்.
யாழ் குடாநாட்டைவிட்டு புலிகள் தலைவர்களையும், முக்கிய படையணிகளையும் வெளியேறவிடாமல் தடுக்க இந்தியப் படையினர் முயன்றனர்.
ஆயினும் பிரபாகரன் உட்பட புலிகள் இயக்க முக்கிய பிரமுகர்களும், படையணிகளும் தப்பிச் செல்வதை இந்தியப் படையினரால் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை.
கடல் வழியாக தப்பிச் செல்லலாம் என்று கருதி நூற்றுக்கணக்கான படகுகள் குண்டுவீசி அழிக்கப்பட்டன.
கடற்கரையோரங்களில் படையினர் காவல் புரிந்தனர்.
ஆனால் இந்தியப் படை விமானங்களும், ஹெலிகளும் குண்டுவீசி அழித்தது புலிகளின் படகுகளையல்ல. மீனவர்களின் படகுகளைத்தான்.
ஆயினும் புலிகளின் சில படைப்பிரிவுகள் யாழ்நகருக்குள் மாட்டிக் கொண்டன.
தலைமையோடு அவர்களால் உடனடியாக தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. யாழ் சுண்டிக்குளிப் பகுதியில் புலிகளின் முக்கிய தளபதி ஒவரும் அவரது குழுவினரும் ஒரு வீட்டில் தங்கி இருப்பதாக இந்தியப் படையினருக்கு இரகசியத் தகவல் கிடைத்தது.
“யார் அந்தத் தளபதி?” என்று கேட்டார்கள். பெயரைக் கேட்டதும் உடனடியாகப் புறப்பட்டது இந்தியப் படை.

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 113

வல்லரசான இந்தியாவின் படைகள் புலிகளின் தாக்குதல் காரணமாக வீதிகளில் பிணமாக கிடந்த காட்சி உலகெங்கும் பரவின!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை -113)


• கொக்குவில் மோதல்!
• குளப்பிட்டியில் கண்ணிவெடி!
• யாழ் நகரில் ஷெல் மழை
கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரி மூன்று மாடிகளைக் கொண்டிருந்தது.
மாடிக் கட்டிடத்தைப் பார்த்ததும் அங்கிருந்து புலிகள் தாக்கக்கூடும் என்று நினைத்தனர் இந்தியப் படையினர்.
கல்லூரி வளவுக்குள் மதில் அருகே நினறு இந்தியப் படையைக் காணும் ஆவலில் முண்டியடித்த மக்களையும் தமது எதிரிகளாகவே நினைத்தனர்.
‘யாழ்ப்பாணம் முழுக்க எதிரிப் பிரதேசம்தான். அங்குள்ள எல்லோரும் எதிரிகள்தான். அவர்களோடு சண்டையிட்டு கைப்பற்றத்தான் நாங்கள் வந்திருக்கிறோம்’ என்பதுதான் இந்தியப் படையின் எண்ணம்

ஏனெனில் இத்தொடரில் முன்னர் குறிப்பிட்டதுபோல, இந்தியப் படையின் பல படைப்பிரிவுகள் இந்தியாவிலிருந்து வந்து தரையிறங்கியதும் உடனடியாகச் சண்டைக்கு அனுப்பப்பட்டன.
அதனால் மக்களையும் எதிரிகளாகவே பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். உலகின் மிகப் பெரிய இராணுவங்களில் ஒன்று உலகின் மிகமோசமான கட்டுப்பாடற்ற இராணுவமாக நடந்துகொண்டது.
நேரமோ பிற்பகல், கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரி மதிலுக்குப் பின்புறம் நிற்பவர்கள் பொதுமக்கள்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.
டிகாக்குவில் இந்துக் கல்லூரிப் பக்கம் இருந்து தாக்குதல்களும் நடத்தப்படவில்லை.
அப்படியிருந்தும் கொக்குவில் இந்துக்கல்லூரி நோக்கி டாங்கியின் சுடுகுழல் திருப்பப்பட்டது.
சுடுகுழல் திருப்பப்பட்டதும் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது மக்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டது.
பதறியடித்து உள்ளே ஓடினார்கள்.
அதற்குள் டாங்கியிலிருந்து புறப்பட்ட ஷெல் கல்லூரியின் அறை ஒன்றை ஊடுருவி உள்ளே விழுந்து வெடித்தது.
அறைக்குள் இருந்த 24 பேர் துடிதுடித்து இரத்த வெள்ளத்தில் செத்துப் போனார்கள்.
படை முன்னேற்றம்
காங்கேசன்துறை வீதி வழியாக முன்னேறிய இந்தியப் படையின் ஒரு பிரிவு குளப்பிட்டிச் சந்தியில் இருந்து ஆனைக்கோட்டை செல்லும் வழியாக முன்னேறியது.
இன்னொரு பரிவு பிரதான வீதி வழியாக நேராக முன்னேறி கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரி வரை சென்றது.
குளப்பிட்டி சந்தியில் இருந்து ஆனைக்கோட்டை செல்லும் பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்த இந்தியப் படை புலிகளின் கண்ணிவெடியில் சிக்கியது.
கண்ணிவெடி வெடித்ததும் பலியான படையினர் தவிர ஏனைய படையினர் தரையில் படுத்து சுடுவதற்கு நிலை எடுத்துக் கொண்டனர்.
கண்ணிவெடியைப் புதைத்துவிட்டு வீதியின் இரு மருங்கிலும் பதுங்கியிருந்த புலிகள், இந்தியப் படையினரை சுற்றி வளைத்துத் தாக்கத் தொடங்கினார்கள்.
குளப்பிட்டிச் சந்திவழியாக ஆனைக்கோட்டை சென்ற படைப்பிரிவு புலிகளின் தாக்குதலால் பின்வாங்கியது.
பாதையெங்கும் இந்தியப் படையினரின் சடலங்கள் கிடந்தன. குறைந்தது 20 படையினராவது கொல்லப்பட்டனர். புலிகள் தரப்பில் இழப்புக்கள் ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.
கொக்குவில் பூநாரி மரத்தடியிலும் இந்தியப் படையினர் மீது புலிகளின் அதிரடித்தாக்குதல் ஒன்றை நடத்தினார்கள்.

கால் நடையாக நகர்ந்து சென்ற படைப்பிரிவு மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. அத்தாக்குதலிலும் பதினைந்துக்கு மேற்பட்ட இந்தியப் படையினர் கொல்லப்பட்டனர்.
வீதிகளில் சடலங்கள் கிடக்க, புலிகளின் கெரில்லாக்கள் அச்சடலங்களுக்கு அருகில் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டனர்.
கொக்குவில்-குளப்பிட்டி மோதல்களின் பின்னர் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள்தான் பின்னர் இந்தியப் பத்திரிகைகள் உட்பட சர்வதேச பத்திரிகைகளில் பரபரப்பாக வெளியாகின.
ஆசியாவில் பிராந்திய வல்லரசான இந்தியாவின் படைகள் ஒரு கெரில்லா இயக்கத்தின் தாக்குதல் காரணமாக வீதிகளில் பிணமாக கிடந்த காட்சி உலகெங்கும் வியப்பாக நோக்கப்பட்டது.
கொக்குவில் பகுதியில் நடைபெற்ற தாக்குதல்களை வழிநடத்தியவர்களில் முக்கியமானவர் நிஷாந்தன்.
கொழும்பில் புலிகள் இயக்கத்;தினரால் நடத்தப்பட்ட குண்டுவெடிப்புக்களுக்கு காரணமானவர்களில் முக்கியமானவர் என்று முன்னர் குறிப்பிட்டிருந்தேன் அல்லவா?
அதே நிஷாந்தன்தான். உண்மையான பெயர் குமாரவேலு விக்னராஜா. தற்போது கனடாவில் இருக்கிறார்.
கனடா உளவுப்பிரிவுக்கு புலிகள் இயக்கத்தினர் மற்றும் ஏனைய இயக்கத்தினர் தொடர்பாகத் தகவல்கள் கொடுத்து உதவினார்.
பின்னர் கனடா உளவுப்பிரிவினர் இவரைக் கைவிட்டுவிட்டனர். கனடா வங்கி ஒன்றில் பணிபுரிந்த நிஷந்தன் கனடிய பொலிசாரால் கடந்த வருடம் கைது செய்யப்பட்டார்.
பதிலடி
குளப்பிட்டிச் சந்தியில் தமது படைப்பரிவு தாக்கப்பட்டதும், கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரி அருகே நின்ற இந்தியப் படையினருக்கு யாரையாவது பழிதீர்க்கவேண்டும் போல் இருந்தது.
மறுபடியும் கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரி நோக்கி டாங்கிகளால் தாக்கினார்கள். எனினும் அத்தாக்குதலால் பெரும் உயிர்ச் சேதம் எதுவும் ஏற்படவில்லை.
ஏற்கனவே நடைபெற்ற ஷெல் தாக்குதலால் பலியான 24 பேரையும் அடக்கம் செய்ய இந்துக்கல்லூரி மைதானத்தில் குழி வெட்டப்பட்டது.
பசியாலும், பயத்தாலும் சோர்ந்துபோன அகதிகள் பலர் சேர்ந்து ஒருவிதமாக குழியை வெட்டி முடித்தனர். பலியான அனைவரையும் ஒரே குழியில் போட்டு மூடினார்கள்.
பாடசாலை வகுப்பறைகளில் இருந்த கரும்பலகைகள்தான் உடல்கள் தூக்கிச் செல்லும் ‘ஸ்ட்றெச்சர்’களாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன.
மீண்டும் இந்தியப் படையினர் தாக்குதல் நடத்தக்கூடும் என்பதால் கொக்குவில் அகதிமுகாமில் உள்ள அனைவரும் ஆங்கிலத்தில் நாங்கள் அகதிகள் என்று உரத்துச் சத்தமிடுவது என்று முடிவு செய்தனர்.
கிட்டத்தட்ட 7 ஆயிரம் அகதிகளைக் கொக்குவில் இந்துக்கல்லூரி உள்வாங்கியிருந்தது. அவர்கள் அத்தனை பேரினதும் உயிர்கள் இந்தியக் படையின் டாங்கிகள் முன்பாக ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தன.
அதிகாரியின் மிரட்டல்
அக்டோபர் 26ம் திகதி காலையில் அகதிமுகாமில் இருந்து உரத்துக்கத்தியதற்குப் பலன் கிடைத்தது.
இந்தியப் படையினரில் சிலர் முகாமுக்கு வந்தனர். அந்தப் பிரிவுக்கு தலைமை தாங்கியவர் பெயர் கேர்ணல் மிஸ்ரா.
அதிகாரத் தோரணையிலும், மிரட்டல் பாணியிலும் கேர்ணல் மிஸ்ரா அகதிகளோடு பேசினார்.
அகதிகள் என்று திட்டவட்டமாகத் தெரிந்தபின்னரும் எதிரிகளோடு நடந்து கொள்வது போன்று இரக்கமற்ற போக்கைக் கையாண்டார்.
அக்டோபர் 26ம் திகதியும் 2ம் திகதியும் அகதிகளுக்கு உணவு கொடுக்க எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை.
கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரிக்கு அருகே இருந்த தேர் மீதும் இந்தியப் படையினருக்கு சந்தேகம்.
தேருக்குப் போடப்பட்ட மறைப்பை உடனடியாக நீக்கும் பணி அகதிகள் சிலரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.
“தேர் மறைப்பை நீக்கினால் உங்களுக்கு உணவு தரப்படும். இல்லாவிட்டால் எமது டாங்கிகளால் இத்தேரை பொடிப் பொடியாக்கி விடுவேன். உங்களுக்கும் சாப்பாடு தரமாட்டேன்”
அகதிகள் உடனடியாகத் தேரின் மறைப்பை நீக்கினார்கள்.
தேரின் மறைப்பை அகதிகள் சிலர் நீக்கிக் கொண்டிருந்தபோது புலிகள் அங்கு வந்துவிட்டனர்.
அந்த மறைப்பு தங்களுக்கு வசதியாக இருக்கும் என்று நினைத்து வந்தவர்களுக்கு அகதிகள் அதனை நீக்குவதைக் கண்டதும் கோபம் வந்துவிட்டது.
புலிகள் ஆயுதங்களுடன் வருவதைக் கண்டதும் அகதிகள் பயந்து நடுங்கினார்கள்.
“ஐயோ எங்களை ஒன்றும் செய்யாதீர்கள். உங்களைக் கண்டால் அவர்கள் எங்களையும் சுட்டுப்போட்டுவிடுவார்கள். இங்கிருந்து போங்கோ தம்பிமார்” என்று கெஞ்சத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.
நவம்பர் 27ம் திகதிக்குப் பின்னர் இரவு நேரங்களில் கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரியின் மூன்றாவது மாடியில் ஆட்கள் நடமாடும் சத்தங்கள் கேட்கும்.
பயம் காரணமாக அகதிகள் வெளியே வருவதில்லை. அதனால் யார் நடமாடுகிறார்கள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது.
காலையில் அகதிகள் நித்திரை விட்டெழுந்ததும் இந்தியப் படையினர் முறைத்தபடி அகதிமுகாமுக்குள் வருவார்கள்.
“நேற்றிரவு மாடியில் இருந்து சுட்டது யார்” என்று கேட்பார்கள்.
“ஐயோ எங்களுக்குத் தெரியாது. நாங்கள் வெளியே வருவதேயில்லை” என்று அகதிகள் கெஞ்சுவார்கள்.
“உங்களுக்குள் தான் புலிகள் இருக்கிறார்கள். அதனால் எல்லோருக்கும்தான் ஆபத்து!” என்று படையினர் மிரட்டுவார்கள்.
யாழ்ப்பாணத்தில்……
அரியாலை வழியாக முன்னேறித்தான் யாழ்நகரை இந்தியப் படை கைப்பற்றியது.
யாழ் கண்டி வீதியையும், நெடுங்குள வீதியையும் இணைக்கும் சந்தியில் ‘சுப்பிரமணியம் ஊதுபத்தி தொழிற்சாலை’ இருந்தது.
அந்தத் தொழிற்சாலையைத் தமது முகாமாக மாற்றிக்கொண்டனர் இந்தியப் படையினர்.
அங்குள்ள வெளிப்பகுதியில் ஆட்டிலெறிப் பீரங்கிகள் நிறுத்தப்பட்டன. வானம் பொத்துக் கொண்டு மழை கொட்டுவதைப் போல ஆட்டிலெறிப் பீரங்கிகள் ஷெல் மழை பொழிந்தன.
இந்தியப் படை வருகிறது என்று தெரிந்து முன் கூட்டியே மக்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேறி ஓடியதால் பாரிய உயிரழிவுகள் நடக்கவில்லை.
இல்லாது போனால் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் பிணங்களாகக் குவிக்கப்பட்டிருப்பர்.
ஷெல் அடித்து முடிந்த பின்னர் வெற்று ஷெல் கூடுகள் வீதிகளில் குவிந்து கிடந்தன. அவற்றை ஒன்று சேர்த்து அள்ளிச் செல்வதற்கு குறைந்தது இரண்டு லொறிகள் வேண்டும்.
யாழ்ப்பாணம் கச்சேரிக்கு அருகில் உள்ள பழைய பூங்காவில் புலிகளின் முகாம் ஒன்று இருந்தது. இந்தியப் படை முன்னேறிச் சென்றபோது புலிகள் அம்முகாமை கைவிட்டுச் சென்றனர்.
பழைய பூங்காவையும், கச்சேரிப் பகுதியையும் கைப்பற்றுவதற்காக அருகிலுள்ள பகுதிகளான பண்டியந்தாழ்வு, கொய்யாத்தோட்டம், ஈச்சமேடைப் பகுதிகளை நோக்கி n~ல்கள் ஏவப்பட்டன.
அப்பகுதிகளில் உள்ள மக்கள் ஏற்கனவே இடம்பெயர்ந்து செல்லத்தொடங்கியிருந்தார்கள். அப்படியிருந்தும் 30ற்கு மேற்பட்ட மக்கள் மேற்படி பகுதிகளில் ஷெல் வீச்சுக்குப் பலியாகினர். உடல் சிதறி மாண்டனர். பலர் காயமடைந்தனர்.
சென் பற்றிக்ஸ் கல்லூரியில் ஷெல் விழுந்து அங்கிருந்த அகதிகள் பலியாயினர் என்பது பற்றி முன்னர் குறிப்பிட்டிருந்தேன் அல்லவா?
ஷெல் அடியால் காயம் அடைந்தவர்களை இரு மினி வேன்களில் ஏற்றிக் கொண்டு யாழ் ஆஸ்பத்திரி நோக்கி விரைந்தனர்.
இரண்டு மின்வேன்களிலும் முன் பக்கத்தில் வெள்ளைக் கொடிகள் கட்டப்பட்டிருந்தன.
ஒரு மின்வேன் ஆஸ்பத்திரிக்குச் சென்று விட்டது. அடுத்ததாக சென்ற மினிவேன் விக்ரர் என்பவருக்குச் சொந்தமானது. அவர்தான் மினிவேனை ஓட்டிச் சென்றார்.
“இந்த நேரத்தில் மினி வேனில் செல்ல வேண்டாம்!” என்று விக்ரரை அவரது உறவினர்கள் தடுத்தனர்.
“வெள்ளைக் கொடியுடன் செல்கிறேன். இந்தியப் படையினர் எதுவும் செய்ய மாட்டார்கள்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார் விக்ரர்.
பின்னர் விக்ரர் திரும்கிவரவேயில்லை. மினிவேன் மீது இந்தியப் படையின் துப்பாக்கிகள் வேட்டு மழை பொழிந்தன. விக்ரரும், வேனில் காயம்பட்டுக் கிடந்தவர்களும் பலியானார்கள். வேனை தீயிட்டுக் கொளுத்தியது இந்தியப் படை.
யாழ்ப்பாணத்தில் பிரபலமானது பஸ்தியன் அச்சகம். பஸ்தியன் அச்சக உரிமையாளரும், அவரது குடும்பமும் காயமடைந்து விக்ரரின் வேனில்தான் சென்றனர். அவர்களும் பலியானவர்களில் அடங்குவர்.
கடைகள் சூறை
யாழ் நகர வீதிகளில் பிணமாகக் கிடந்தவர்களை அப்புறப்படுத்த முடியவில்லை. அதனால் எங்கும் துர்நாற்றம் வீசிக்கொண்டிருந்தது.
கடைகள் யாவும் மூடப்பட்டுக் கிடந்தன. உணவுப் பொருட்களுக்குப் பலத்த தட்டுப்பாடு.
அதுதான் சமயம் என்று பூட்டியிருந்த கடைகளை உடைத்து கொள்ளையடித்தது ஒரு கோஷ்டி.
கொள்ளையடித்த அரிசி, பருப்பு, மற்றும் உணவுப் பொருட்களை விற்பனை செய்து பணம் சுருட்டியது அக்கும்பல்.
ரீவி, ரேடியோ, ஃபான் போன்ற பொருட்களைக் கொள்ளை செய்யும் கடைகளும் கொள்ளையிடப்பட்டன.
நல்லூரில்
யாழ்ப்பாணம் நல்லூர் கந்தசுவாமிக் கோவில் அகதி முகாமில் இருந்தவர்கள் உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி இருந்தனர்.
அவர்களது அச்சத்தை அதிகரிக்கும் வகையில் இலங்கை வானொலி ஒரு செய்தியை வெளியிட்டது.
“யாழ்ப்பாணம் நல்லூர் கந்தசாமி கோவில் அகதி முகாமுக்குள் தான் பிரபாகரன் மறைந்திருக்கிறார்.” எனடபதுதான் செய்தி
செய்தியைக் கேட்டதும் அதன் உள்நோக்கம் புரிந்து அகதிகள் நடுங்கத் தொடங்கினார்கள்.

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 115

இந்தியப் படையினர் ஹெலியில் இருந்து சாவகச்சேரி சந்தையை நோக்கி ஏவப்பட்ட ஷெல்கள்!! எங்கும் பரவிக் கிடந்த சடலங்கள்!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல்...