Tuesday, 14 August 2018

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 70

கிட்டவுக்குக் கிட்டிய பிரபலம்: கிட்டுவுக்கும் பிரபாகரனுக்கும் பிரச்சனை?? -(அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை-70)


1986 இன் மத்திய பகுதியில் புலிகளது யாழ்மாவட்ட பொறுப்பாளரும்,   தளபதியுமான கிட்டுவின்  செல்வாக்கு உயரத் தொடங்கியது. ‘கிட்டு மாமா’ என்று அழைக்கப்பட்டார். வெளிநாட்டு பத்திரிகையாளர்களும் உள்நாட்டுப் பத்திரிகையாளர்களும் கிட்டுவின் பேட்டிகளை வெளியிட்டனர். கிட்டுவிடம் காணப்பட்ட தனித்தன்மை அவரை ஏனையோரிடம் இருந்து பிரித்துக்காட்டின.  புலிகளது பயிற்சி முகாமில் கிட்டு குறிதவறாமல்  சுட்டுத்தள்ளும் காட்சிகளைக் கொண்ட வீடியோ பிரசார படங்களும் காண்பிக்கப்பட்டன. புலிகள் என்றால் கிட்டு மாமாதான் என்று நினைக்குமளவுக்கு கிட்டுவின் செல்வாக்கு வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் மத்தியில் கிட்டு நிற்கிறார் என்றால் உடனே தெரிந்துவிடும். ஏனையோர் நீண்ட காற்சட்டை போட்டிருந்தால் கிட்டு அரைக் காற்சட்டையுடன்தான் காணப்படுவார்.

யாழ்ப்பாணம் கோட்டை முகாமில் இருந்து அல்லைப்பிட்டிக்கு சென்று கொண்டிருந்த இராணுவ அணி மீது திடீர் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது.
கோட்டை முகாமுக்கு சமீபமாகவுள்ள மதகு ஒன்றின் அருகே போராளிகள் பதுங்கியிருந்தனர். முகாமுக்கு அருகில் மதகு என்பதால், அங்கு போராளிகள் வருவார்கள் என்று படையினர் எதிர்பார்க்கவில்லை.
டிரக் வண்டியில் சென்றுகொண்டிருந்த இராணுவத்தினரை நோக்கி சிலிண்டர் தாக்குதல் மேற்கொள்ளப்பட்டது.
தமிழீழ இராணுவம் (TEA ) இத்தாக்குதலை மேற்கொண்டது.
தமிழீழ இராணுவத்தின் யாழ் மாவட்ட பொறுப்பாளராக அப்போதிருந்தவர் நந்தன். சிறிய இயக்கமாக இருந்தபோதும் தமிழீழ இராணுவமும் வரிவிதிப்புக்களில் ஈடுபட்டது.
புலிகள், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். இரண்டும் வரிவிதிக்காத துறைகளாகப் பார்த்து தமிழீழ இராணுவம் வரிவிதிக்கும்.
சுரண்டல் டிக்கெற்

அதிஷ்டலாப சீட்டுகளுக்கு தமிழீழ இராணுவம் வரிஅறவிட்டு வந்தது.
யாழ்ப்பாணத்தில் அப்போது சுரண்டி இலக்கம் பார்க்கும் அதிஷ்டலாபச் சீட்டுகளுக்கு பலத்த கிராக்கி. அந்த ரிக்கெட்டுக்களை சுரண்டல் ரிக்கெட்டுக்கள் என்றுதான் சொல்லுவார்கள்.
சுரண்டல் ரிக்கெட்டுக்களை அனுமதிக்கலாமா? மாக்சிய தத்துவப்படி பிழையாச்சே! என்று நினைத்தது ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப்.
சுரண்டல் ரிக்கெட்டுக்கள் தமிழீழ இராணுவத்திடம் ஓடினார்கள். தமிழீழ இராணுவத்தினர் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்புடன் பேச்சு வார்த்தை நடத்திப் பார்த்தார்கள்.
ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்புடன் பேசுவது என்றால் மாக்சியம் தெரிந்த ஆளுடன்தான் செல்ல வேண்டும் என்று நந்தன் நினைத்தார். மாக்சியம் தெரிந்த ஆசிரியர் ஒருவரை அழைத்துப் போனார்.
தடையை நீக்கவே முடியாது என்று விட்டனர் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். சார்பில் பேசிய ரமேசும், டேவிற்சனும்.
அத்தோடு சுரண்டல் ரிக்கெற் விற்பனை வடக்கில்-கிழக்கில் நிறுத்தப்பட்டது.
கிட்டுவின் பிரபலம்

1986 இன் மத்திய பகுதியில் புலிகளது யாழ்மாவட்ட பொறுப்பாளரும், தளபதியுமான கிட்டுவின் செல்வாக்கு உயரத் தொடங்கியது.
‘கிட்டு மாமா’ என்று அழைக்கப்பட்டார். வெளிநாட்டு பத்திரிகையாளர்களும் உள்நாட்டுப் பத்திரிகையாளர்களும் கிட்டுவின் பேட்டிகளை வெளியிட்டனர்.
கிட்டுவிடம் காணப்பட்ட தனித்தன்மை அவரை ஏனையோரிடம் இருந்து பிரித்துக்காட்டின.
புலிகளது பயிற்சி முகாமில் கிட்டு குறிதவறாமல் சுட்டுத்தள்ளும் காட்சிகளைக் கொண்ட வீடியோ பிரசார படங்களும் காண்பிக்கப்பட்டன.
புலிகள் என்றால் கிட்டு மாமாதான் என்று நினைக்குமளவுக்கு கிட்டுவின் செல்வாக்கு வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் மத்தியில் கிட்டு நிற்கிறார் என்றால் உடனே தெரிந்துவிடும்.
ஏனையோர் நீண்ட காற்சட்டை போட்டிருந்தால் கிட்டு அரைக் காற்சட்டையுடன்தான் காணப்படுவார்.
எல்லோரும் நீண்ட காற்சட்டையுடன் நின்று, கிட்டுவும் நீண்டகாற்சட்டையுடன் வந்துவிட்டால், மேலே சட்டைபோடாமல் வெற்றுடம்புடன் காட்சியளிப்பார்.
அதனால் ஏனைய இயக்கங்கள் கிட்டுவை, ‘திரில் காட்டுபவர்’ என்று பட்டம் சூட்டியிருந்தார்கள். தமது வீடுகளுக்கு வந்து விருந்துண்ணுமாறு கிட்டுவை அவரது அபிமானிகள் அழைப்பார்கள்.
யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த ‘சைனிஸ் ரெஸ்டோரண்ட்’ ஒன்றில் தான் கிட்டுவும், அவரது மெய்ப்பாதுகாவலர்களும் சாப்பிடுவார்கள்.
கிட்டுவுக்கு நம்பிக்கையான இடம் அது. வீட்டுக்கு விருந்துண்ண வருமாறு அழைப்பவர்களிடம் குறிப்பிட்ட ரெஸ்ட்ரோரண்ட்டின் பெயரைச் சொல்லி, அங்க “தனக்கும், தனது மெய்ப்பாதுகாவலர்களுக்கும் சேர்த்து பணம் கட்டிவிடுங்கள். நாங்கள் போய் சாப்பிட்டுக்கொள்கிறோம்.” என்று கூறிவிடுவார்.
தனது மெய்ப்பாதுகாவலர்களாக கூட இருந்தவர்களையே யாழ்ப்பாணத்திற்குள் பகுதிப் பொறுப்பாளர்களாக கிட்டு நியமித்தார்.
ஆயினும், கிட்டுவிடம் இருந்த விசேஷம் என்னவென்றால், தனக்கு வேண்டியவர்கள் என்பதால் பிழை செய்பவர்களை தண்டிக்காமல் விடுவது கிடையாது.
ஏனைய இயக்கங்களின் பொறுப்பாளர்கள் பலரிடம் காணப்படாத குணாம்சம் இது.
கிட்டத்தட்ட
கிட்டுவின் பெயர் பிரபலமாகிவந்த அதே நேரத்தில், கிட்டு-மாத்தையா பிரச்சனையும் வளர்ந்து வந்தது.
கிட்டுவோடு பிரபாகரனுக்கும் பிரச்சனை என்று கதைகள் பரவத் தொடங்கின.
பிரபா-கிட்டு பிரச்சனை என்று நகைச்சுவையாக ஒரு கதை சொல்லப்படுவதுண்டு. அது இதுதான்.
பிரபாகரனிடம் ஒருவர் கேட்டாராம், “உங்கள் இயக்கத்திற்குள் பிரச்சனையாமே உண்மையா?” அதற்கு பிரபாகரன் சொன்னாராம் “கிட்டத்தட்ட பிரச்சனை தீர்ந்த மாதிரித்தான்.”
கிட்டத்தட்ட என்பதை “கிட்டைத்தட்ட” என்ற அர்த்தத்தில் பார்த்தால் அந்த நகைச்சுவையின் சாராம்சம் புலப்படும்.
அப்போது பிரபாகரன் தமிழ்நாட்டில் தங்கியிருந்தார். யாழ்ப்பாணத்தில் கிட்டுவின் பெயர் பிரபலமாகியதால், பிரபாகரனின் பிடி தளர்ந்துவிட்டதைப் போன்ற கருத்து ஏற்பட்டது.
பிரபாவின் ஆதரவு மாத்தையாவுக்கு இருப்பதாகவே நம்பப்பட்டது. ஆனாலும் கிட்டுவை மீறி பிரபாகரன் எதுவும் செய்ய முடியாமல் இருக்கிறார் என்றுதான் ஏனைய இயக்கத்தவர்கள் சொல்லிக்கொண்டனர்.
ஐ.நாவில் இலங்கைப் பிரச்சனை
1986 இல் நடைபெற்ற முக்கியமான அரசியல் நிகழ்வொன்றையும் சொல்ல வேண்டும். ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் இலங்கையின் இனப்பிரச்சனை விவகாரத்தை கிளப்பியது இந்திய அரசு
இந்தியத் தூதுக்குழுவின் தலைவரான டாக்டர் ஜீ.எஸ். திலான் ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் முதன் முதலாக இலங்கைப் பிரச்சனை தொடர்பாக குரல் எழுப்பினார்.
“சிறீலங்கா அரசின் உயர் தலைவர்கள் வெளியிடும் அறிக்கைகளைப் படித்தால், அவர்கள் இராணுவத்தீர்வு ஒன்றையே விரும்புவதாகத் தெரிகிறது.” என்றார் டாக்டர். ஜி.திலான். 5.3.86 அன்று திலானின் குரல் ஒலித்தது.
13.3.86 இல் ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச்சபையில் இலங்கைப் பிரச்சனை விவாதத்துக்கு எடுத்தக் கொள்ளப்பட்டது. 18 நாடுகளைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் விவாதத்தில் கலந்து கொண்டனர்.
சைப்பிரஸ் நாட்டு பிரதிநிதி மைக்கேல் ஷெரிப்ஸ் பின்வருமாறு சொன்;னார்: “சிறீலங்காவில் உள்ள தமிழர்களின் அடிப்படையான அரசியல் உரிமைகள், சிவில் உரிமைகள், மற்றும் மனித உரிமைகளுக்கு பாதுகாப்பு அளிக்கும்வகையில் திட்டவட்டமான அரசியல் தீர்வு காணப்படவேண்டும்.”
கனடா நாட்டுப் பிரதிநிதி சொன்ன கருத்து இது: “தமிழர்கள் அடர்த்தியாக வாழும் யாழ்ப்பாண கிராமங்களில் விமானம் மூலம் சிறீலங்கா அரசு குண்டுவீசி சாதாரண மக்களை பலியாக்குவது அதிர்ச்சி தருகிறது.
சிறீலங்காவில் நடைபெறும் சண்டையில் அப்பாவி தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டு வருவதையிட்டு கனடிய அரசு மிக வேதனை அடைந்துள்ளது.”
இலங்கை விவகாரத்தை ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கு கொண்டு சென்றது மூலமாக இந்தியா இலங்கை அரசுக்கு மறைமுக எச்சரிக்கை விடுத்தது.
இலங்கைப்பிரச்சனையில் இந்தியா தலையிடவேண்டிய தார்மீக காரணத்தை உலகுக்கு உணர்த்தவும் இந்தியா விரும்பியது.
அவசியம் ஏற்பட்டால் இலங்கை விவகாரத்தில் நேரடியாகத் தலையிட இந்தியா தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் ஓரளவு ஊகிக்கக் கூடியதாகவிருந்தது.
திலானின் உரை
இந்தியாவுக்கு அகதிகளாகச் சென்ற தமிழ் மக்களும், மலையகத்தில் உள்ள இந்திய வம்சாவளிமக்களும் இலங்கை விவகாரத்தில் தலையிட இந்தியாவுக்குள்ள நியாயமான காரணிகளாக இருந்தனர்.
ஐக்கிய நாடுகளட சபையில் டாக்டர் ஜி. திலான் ஆற்றிய உரையின் ஒரு பகுதி இது:
“இலங்கைப் அரசு அங்குள்ள ஆயுத மேந்திப் போராடும் அமைப்புக்களுக்கும், சாதாரண மக்களுக்கும் இடையே வித்தியாசம் காட்டுவதில்லை.
ஒரு இலட்சத்து 25 ஆயிரத்திற்கு மேற்பட்ட இலங்கைத் தமிழர்கள் இந்தியாவில் அகதிகளாக வந்துள்ளனர். சுமார் 45 ஆயிரம் தமிழர்கள் மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் தஞ்சம் புகுந்துள்ளனர்.
தற்போதைய நிலையைப் பார்க்கும் போது, அவர்கள் கண்ணியத்துடனும், பாதுகாப்புடனும் தாயகத்திற்கு திரும்பிச் செல்ல முடியாது.
அகதிகளாகவரும் தமிழர் தொகை மேலும் மேலும் கூடி வருகிறதேதவிர குறைவதற்கு வழியே காணவில்லை.
தமிழ் சிறுபான்மையினரின் அடிப்படை மனித உரிமைகள்கூட இலங்கை அரசினால் கடுமையாக மீறப்படுகின்றன.
இலங்கையின் வடக்கு-கிழக்கிலே வாழும் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக கண்மூடித்தனமான வன்முறை இலங்கை அரசினால் ஏவிவிடப்படுதற்கு தெளிவான சாட்சியங்கள் இந்தியாவிடம் இருக்கின்றன.
மனித உரிமைமீது அக்கறை கொண்ட சகல நாடுகளுக்கும் இலங்கை அரசின் மனித உரிமை மீறல் நடவடிக்கை ஒரு சவாலாகிவிட்டது.” என்றார் திலான்.
அன்று இந்தியாவின் குரலையும், இன்று இந்தியாவின் மௌனத்தையும் ஒப்பிட்டுப்பார்க்காமல் இருக்க முடியாதல்லவா.

தரையிறங்கிய ஹெலி
யாழ்ப்பாணத்தில் கைதடிப் பாலத்தருகே உள்ள வெளியில் இலங்கை விமானப் படையின் ஹெலிகொப்டர் ஒன்று தரையிறங்கியது.
இயந்திரக் கோளாறு காரணமாகவே ஹெலி தரையிறங்கியது.
செய்தியறிந்து இயக்கங்கள் சென்றன. ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப்., ஈரோஸ் ஆகிய இரண்டு இயக்கங்களின் உறுப்பினர்களும் ஹெலியை தாக்கவேண்டும் என்று திட்டமிட்டார்கள்.
“நாங்கள் அடிக்கப்போகிறோம். நீங்கள் விட்டுவிடுங்கள்” என்றார்கள் ஈரோஸ் இயக்கத்தினர்.
ஹெலியில் இருந்த இராணுவத்தினரிடம் எல்.எம்.ஜி. ஆயுதம் இருந்தது. அதனால் அவர்களை உடனே நெருங்க முடியவில்லை.
ஆர்.பி.ஜி. ரக ஆயுதத்தால்தான் தூர இருந்து தாக்கவேண்டும். தமது முகாமுக்கு செய்தியனுப்பிவிட்டு ஈரோஸ் இயக்க உறுப்பினர்கள் காத்திருந்தனர்.
அதற்கிடையில் ஹெலி தரையிறங்கிய செய்தியறிந்து விமானப்படை விமானம் ஒன்று வந்து வட்டமிடத் தொடங்கியது.
கைதடிப்பாலமும், அதனையொட்டிய பகுதியும் திறந்தவெளியாக இருக்கும். விமானத்தில் இருந்து ஆள் நடமாட்டத்தைக் கவனித்து தாக்குதல் நடத்துவதற்கு வசதியாக இருக்கும்.
அதனால், கைதடி வெளிப்பகுதியில் இருந்து ஹெலியை நோக்கி தாக்குதல் நடத்துவது கஷ்டமாகிவிடும்.
ஈரோஸ் இயக்க முகாமில் இருந்து ஆர்.பி.ஜி. வந்து சேர்வதற்கிடையில் ஹெலியில் ஏற்பட்ட இயந்திரக் கோளாற்றைச் சரிசெய்து விட்டார்கள். ஹெலி பறந்துவிட்டார்கள்.
“ஈரோஸ் விட்டிருந்தால் நாம் அடித்திருக்கலாம், கெடுத்துவிட்டார்களே.” என்று சொல்லிக் கொண்டனர்.
ஹெலிமீது தாக்குதல்
7.6.86 அன்று வல்வெட்டித்துறை இராணுவ முகாமில் தரையிறங்கிவிட்டு, மேலெழுந்த ஹெலிக் கொப்டர்மீது புலிகள் தாக்குதல் நடத்தினார்கள்.
விமானி காயமடைந்தார் என்று புலிகள் விடுத்த செய்தியில் தெரிவிக்கப்பட்டது. எனினும் அரசாங்க செய்தியில் சேத விபரம் எதுவும் தெரிவிக்கப்படவில்லை.
ஹெலிமீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதும் வல்வை முகாமிலிருந்து ஷெல் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது.
தாக்குதல் நடத்திய புலிகள் சென்றுவிட்டனர். இராணுவத்தினரின் ஷெல் 16 வயதுப் பெண் ஒருவரைத் தாக்கியது.
தலையில் அடிபட்டு, மூளை வெளியே வந்த நிலையில் அப்பெண் உயிரிழந்தார்.
கறுப்புச்சட்டையினர் மீது தாக்குதல்
வல்வெட்டித்துறை இராணுவமுகாமில் பிரிட்டிஷ் சென்று விசேட பயிற்சி பெற்ற இராணுவத்தினர் இருந்தனர். கறுப்பு உடைகளையே அவர்கள் அணிந்திருப்பர்.
அதனால் அவர்கள் கறுப்புச் சட்டைப் படையினர் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.
14.6.86 அன்று கறுப்புச்சட்டைப் படையினருக்கும், புலிகளது அணியினருக்கும் இடையே வல்வெட்டித்துறை இராணுவ முகாமுக்கு அருகே மோதல் நடந்தது.
நான்கு கறுப்புச்சட்டை படையினர் உயிரிழந்தனர். புலிகள் தரப்பில் இழப்பில்லை.
14.6.86 அன்றும் வல்வெட்டித்துறை இராணுவ முகாமருகே மோதல் நடைபெற்றது.
புலிகள் சிலிண்டர் தாக்குதல் நடத்தினார்கள். தாக்குதல் நடத்திய புலிகளின் தகவலின்படி ஐந்து இராணுவத்தினர் பலியானார்கள்.
தமிழீழத்தின் குரல்
1986 இல் வடக்கு-கிழக்கு மக்களை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது ஒரு வானொலி நிலைய ஒலிபரப்பு.
தமிழீழத்தின் குரல்’ என்பது அதன் பெயர். தமிழ் ஈழ கம்யுனிஸ்ட் கட்சி என்று தம்மை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டனர் இந்த வானொலி நிகழ்ச்சியை நடத்தியவர்கள்.
ஒருநாள் இயக்கங்களை ஆஹா, ஓஹோ என்று புகழ்வார்கள். மறுநாள் கேவலமாகத் திட்டுவார்கள். அரசுதான் நடத்துகிறதா? அல்லது இந்தியா நடத்துகிறதா? போன்ற சந்தேகங்கள் ஏற்பட்டன.
பாலசுப்பிரமணியம் என்பவரது தலைமையில் ஈழம் கம்யுனிஸ்ட் கட்சி என்று ஒரு அமைப்பு இருந்தது.
ஒருவேளை, அவர்கள்தான் வானொலி நிலையம் நடத்துகிறார்களோ? என்றெல்லாம் பல்வேறு ஊகங்கள் நிலவின.
உண்மையில் இலங்கை அரசுதான் அந்த ஒலிபரப்பை செய்தது. அப்போது தேசிய பாதுகாப்பு அமைச்சராக இருந்த லலித் அத்தலத்முதலியின் சம்மதத்தோடு அந்த ஒலிபரப்பு நடத்தப்பட்டது.
இலங்கை ஒலிபரப்பு கூட்டுத்தாபனத்தில் தமிழ் சேவையில் இருந்த சிலரின் உதவியோடு நடத்தப்பட்டது.
இயக்கங்கள் தொடர்பான தவறான தகவல்களை பரப்புவதும், இயக்கங்கள் மத்தியிலும், இயக்கங்களுக்கு உள்ளேயும் குழப்பத்தை உருவாக்குவது என்பதுதான் அந்த ஒலிபரப்பின் நோக்கமாக இருந்தது.
எனினும், அந்த முயற்சி வெற்றிபெறவில்லை.
ஈழம் கம்யுனிஸ்ட் கட்சிக்கும் அதற்கும் ஒரு தொடர்புமில்லை.
ஈழம் கம்யுனிஸ்ட் கட்சி என்னவாயிற்று?
அது ஒரு சுவாரசியமான கதை.

(தொடர்ந்து வரும்)
(அரசியல் தொ்டர் எழுதுவது அற்புதன்)
தந்தை-தளபதி-தந்தை

திராவிட-முன்னேற்றக் கழகத் தலைவர் அமரர் பெரியார் ஈ.வே.ராவை தந்தை பெரியார் என்றுதான் அழைப்பார்கள். அதுபோல தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணித் தலைவர் எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகத்தையும் தந்தை செல்வா என்றே அழைப்பதுண்டு. தமிழ்நாட்டுக்கு விஜயம் செய்த தந்தை செல்வா, ‘தளபதி’ அமிர்தலிங்கம் ஆகியோர் தந்தை பெரியாரைச் சந்தித்தபோது எடுக்கப்பட்ட படம் இது.

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 69

மண்டதீவு கடலில் கடற்படையினரால் நடத்தப்பட்ட மிகப்பெரிய படுகொலை!!: (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை- 69)


கடலில் நடந்த மனித வேட்டை. 1986 இல் நடைபெற்ற மிகப்பெரிய சோகச் சம்பவம் மண்டைத்தீவு படுகொலைகள்.n13.6.86 அன்று கடலில் தொடங்கிய வேட்டை, தரையிலும் தொடர்ந்து 32 மீனவர்களின் உயிர்களைக் குடித்தது. கடலில் மீன்பிடித்துக் கொண்டிருந்த மீனவர்களை வழிமறித்த கடற்படையினர் சரமாரியாக சுட்டுத்தள்ளினார்கள். சூடுபட்ட மீனவர்கள் படகுகளுக்குள் சுருண்டுவிழுந்து உயிர்விட்டார்கள். மண்டைதீவு கரையோர வாடிகளில் தங்கியிருந்த மீனவர்களையும் கடற்படையினர் தாக்கினார்கள். துப்பாக்கியால் சுட்டுத்தள்ளியதுடன், வாளாலும் வெட்டப்பட்டனர். துப்பாக்கிப்பிரயோக சத்தங்களைக் கேட்டதும் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். இராணுவப்பிரிவு மண்டைத்தீவுக்கு சென்றது. கடற்படையினர் மீது தாக்குதல் நடத்தியது. அதனையடுத்து கடற்படையினர் தமது தாக்குதலை நிறுத்திவிட்டுத் திரும்பிச் சென்றனர்.

கடலில் நடந்த மனித வேட்டை. 1986 இல் நடைபெற்ற மிகப்பெரிய சோகச் சம்பவம் மண்டைத்தீவு படுகொலைகள்.
13.6.86 அன்று கடலில் தொடங்கிய வேட்டை, தரையிலும் தொடர்ந்து 32 மீனவர்களின் உயிர்களைக் குடித்தது.
கடலில் மீன்பிடித்துக் கொண்டிருந்த மீனவர்களை வழிமறித்த கடற்படையினர் சரமாரியாக சுட்டுத்தள்ளினார்கள்.
சூடுபட்ட மீனவர்கள் படகுகளுக்குள் சுருண்டுவிழுந்து உயிர்விட்டார்கள்.
மண்டைதீவு கரையோர வாடிகளில் தங்கியிருந்த மீனவர்களையும் கடற்படையினர் தாக்கினார்கள். துப்பாக்கியால் சுட்டுத்தள்ளியதுடன், வாளாலும் வெட்டப்பட்டனர்.
துப்பாக்கிப்பிரயோக சத்தங்களைக் கேட்டதும் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். இராணுவப்பிரிவு மண்டைத்தீவுக்கு சென்றது. கடற்படையினர் மீது தாக்குதல் நடத்தியது.
அதனையடுத்து கடற்படையினர் தமது தாக்குதலை நிறுத்திவிட்டுத் திரும்பிச் சென்றனர்.

பதிலடியாக முகாம் தாக்குதல்




கடலின் நடுவே படகுகளில் தத்தளித்துக்கொண்டிருந்த மீனவர்களை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். இராணுவப்பிரிவு சென்று காப்பாற்றியது. பலியானவர்கள் உடல்களும் கரைக்கு கொண்டுவரப்பட்டன.
32 மீனவர்கள் கடற்படையினரால் கொல்லப்பட்டனர்.
அதில் மூன்றுபேர் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பின் பகுதிநேர உறுப்பினர்கள். அவர்களும் கடற்தொழிலாளர்களாக இருந்தனர்.
கொல்லப்பட்ட 32 மீனவர்களும் யாழ்ப்பாணம் குருநகரைச் சேர்ந்தவர்கள். பலியானவர்களின் உடல்களை குருநகருக்கு கொண்டுவந்து சேர்த்தது ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப்.
அப்போது ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். இராணுவப்பிரிவின் ஊர்காவத்துறைப் பொறுப்பாளராக இருந்தவர் மனோகரன்.
பலியானவர்களை கடலில் மீட்டெடுத்ததிலும், கடற்படையினரின் தாக்குதலை தடுத்து நிறுத்துவதிலும் மனோகரனும், அவரது பொறுப்பின்கீழ் இருந்த உறுப்பினர்களும் உயிரைப் பணயம்வைத்து செயற்பட்டார்கள்.
அதனால்தான் பலியானவர்களது உடல்களை மீட்க முடிந்ததுடன், ஏனைய மீனவர்களையும் பாதுகாக்க முடிந்தது.
(மனோகரன் தற்போது ஈ.பி.டி.பி.யில் இருக்கிறார்.)
மரணச்சடங்கு
பலியானவர்களது உடல்களை குருநகருக்கு கொண்டுவந்து மக்களின் அஞ்சலிக்காக வைத்தனர். இந்த இடத்தில் குருநகரில் காணப்பட்ட இயக்க ஆதரவு நிலைபற்றியும் கூறவேண்டும்.
குருநகரில் ஒரு பகுதி புலிகளின் கோட்டையாக இருந்தது. மறுபகுதி ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். கோட்டையாக இருந்தது.
கடற்படையினரால் கொல்லப்படடவர்கள் புலிகள் அமைப்பின் கோட்டையாக இருந்த பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள்.
பலியானவர்கள் உடல்களை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். கொண்டுவந்து சேர்த்தவுடன் அப்பகுதியில் உள்ளவர்களது மனம் மாறிவிட்டனர்.
மரணச் சடங்குகளை நடத்தும் பொறுப்பை டேவிற்சனும், ரமேஷ், மோகன் ஆகியோர் முன்னின்று கவனித்தனர்.
அரசின் மீது மக்கள் எதிர்ப்பை உருவாக்கும் வகையில் மரணச்சடங்கை பெரியளவில் நடத்த திட்டமிடப்பட்டது.
துண்டுப்பிரசுரங்கள் அச்சிடப்பட்டன. பதாகைகள் தொங்கவிடப்பட்டன. யாழ் நகரமே சோகமயமாக மாறியது. பெருந்திரளான மக்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் பல பாகங்களிலும் இருந்து குருநகருக்கு வந்தனர்.
ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பின் பகுதிநேர உறுப்பினர்களாக இருந்த கடற் தொழிலாளர்களது உடல்களுக்கு ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். கொடி போர்த்தப்பட்டிருந்தது.
புலிகள் அமைப்பில் இருந்து திலீபனும், கிட்டுவும் வந்து அஞ்சலி செலுத்தினார்கள்.
பலியானவர்களில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். உறுப்பினர்களும் இருப்பதால் மரணச் சடங்கை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். முன்னின்று நடத்தும் என்று திலீபனுக்கு சொன்னார் டேவிற்சன்.
“அப்படியே செய்யுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டார்கள் புலிகள் அமைப்பினர்.
இறுதி ஊர்வலம் பொருந்திரளான மக்களுடன் நடைபெற்றது. ஊர்வலத்திற்கு ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். பாதுகாப்பு வழங்கியது.
குருநகர் சவச்சாலையில் நடைபெற்ற இறுதி அஞ்சலிக் கூட்டத்தில் டேவிற்சன் உரையாற்றினார். ஒரு மணிநேரமாக உணர்ச்சிகரமாக உரை நிகழ்த்தினார் டேவிற்சன்.
பலியான தமது உறுப்பினர்களுக்காக மரியாதை வேட்டுக்களைத் தீர்த்தது ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப்.
தொலைக்காட்சி சேவைகள்
14.6.86 புதன்கிழமையன்று இறுதிச் சடங்குகள் நடைபெற்றன. அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் தனியார் தொலைக்காட்சி சேவையகள் பல நடத்தப்பட்டன.
தமிழ் சினிமா படங்களை காண்பிப்பதுதான் தனியார் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களின் வேலை.
தமது தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பு எந்தப் பகுதி வரை வேலை செய்கிறதோ, அந்தப்பகுதிகளில் உள்ள வீடுகளில் பணம் வசூலித்துக் கொள்வார்கள். அதுதான் வருமானம்.
அப்போது பலாலி இராணுவமுகாமில் இருந்து இராணுவத்தினரும் தொலைக்காட்சி சேவை ஒன்று நடத்தினார்கள்.
தமிழ் மக்களின் தொலைக்காட்சி என்று அதற்கு பெயர் சூட்டியிருந்தனர்.
தமிழ் திரைப்படங்களில் தாராளமான காட்சிகள் கொண்ட படங்களாகப் பார்த்து ஒளிபரப்பினார்கள். இடைக்கிடையே இயக்கங்களுக்கு எதிரான பிரச்சாரங்களும் செய்யப்பட்டன.
அவர்களது தமிழ் உச்சரிப்பும், வசன பிரயோகங்களும் சிரிப்பூட்டும் வகையில் அமைந்தனவே தவிர, யாரையும் கவரத்தக்கதாக இருக்கவில்லை.

துப்பாக்கிச் சூடு
குருநகர் மரணச் சடங்கை தனியார் தொலைக்காட்சி மூலமாக ஒளிபரப்புவதற்காக மரணச்சடங்கு முடிந்த தினத்தன்றே எடிட் செய்து கொண்டு சென்றனர் டேவிற்சனும், ரமேசும்.
அரியாலையில் உள்ள தனியார் தொலைக்காட்சி நிலையம் நோக்கி மோட்டார் சைக்கிள் ஒன்றில் இருவரும் சென்று கொண்டிருந்தபோது திடீரென்று துப்பாக்கி வேட்டுக்கள் அவர்களை நோக்கித் தீர்க்கப்பட்டன.
மோட்டார் சைக்கிளை டேவிற்சன் செலுத்திக் கொண்டிருந்தார். ரமேஷ்; பின்புறம் அமர்ந்திருந்தார்.
சூடுபட்டு இருவரும் காயமடைந்தனர். துப்பாக்கிப் பிரயோகம் செய்தவர்கள் புலிகள். ரெலோ இயக்கத்தினர் என்று நினைத்து தவறுதலாக துப்பாக்கிப் பிரயோகம் இடம் பெற்றதாக கூறினார்கள் புலிகள் அமைப்பினர்.
அந்த விளக்கத்தை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பினர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.
துப்பாக்கிப்பிரயாகம் செய்யப்பட்ட இருவரும் புலிகள் இயக்கத்தினருக்கும் பரிச்சயமானவர்கள். எனவே அடையாளம்
தெரியாமல் தவறுதலாக நடந்ததாகச் சொல்வதை ஏற்கமுடியாது என்பது ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். தரப்பு நியாயம்.
கண்டனம்
புலிகளது நடவடிக்கையைக் கண்டித்து பத்திரிகை அறிக்கை, துண்டுப்பிரசுரம் என்பவற்றை வெளியிட்டது ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப்.
பிரசுரத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது இதுதான்:
“ஒரு புறத்தில் எதிரியிடம் இருந்து மக்களைப்பாதுகாக்க பதுங்கு குழிகளை வெட்டும்படி அறைகூவிக்கொண்டு, மறுபுறத்தில் போராளிகளுக்குப் புதை குழிகள் தோண்டுவது எதைக் காட்டுகிறது?
“தற்செயலாக,”… “தவறுதலாக”… “தெரியாமல்” இப்படியான காரணங்கள் எவையும் ஏற்கக்கூடியவை அல்ல.
ஒரு போராளி தன் துப்பாக்கியை இயக்குவதற்கு முன்னால் அதற்குரிய ஒழுங்குகளை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
சைகைகாட்டுதல், முன்னறிவித்தல் கொடுத்தல், எச்சரிக்கை செய்தல், சந்தேகத்தை நிச்சயப்படுத்திக்கொள்ளல் போன்ற ஒழுங்குகள் ஒவ்வொரு போராளிக்குமான கட்டுப்பாடாக இருக்க வேண்டும்.
அதிகாரப்போட்டி, ஆணவம், தான்தோன்றித்தனம் போன்ற தீய நடத்தைகளுக்குப் பலியாகி போராளிகளின் ஐக்கியத்தை சீர்குழைப்பது ஈழப்போராட்டத்திற்கு தீங்கானது.
ஈழமக்களே! எமது தோழர்கள் டேவிற்சன், ரமேஷ்; ஆகியோர்மீது தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மேற்கொண்ட துப்பாக்கிப் பிரயோகம் ஈழமண்ணில் சமாதானத்தைப் பேணுவதற்கும், போராளிகளிடையே ஐக்கியத்தைக் கட்டி வளர்ப்பதற்கும் எதிரான ஒரு அராஜக நடவடிக்கையாகும்.
கொடிய எதிரிக்கெதிரான எமது புனித யுத்தத்தில் எமது உன்னதமான தோழர்கள் பலரை நாம் இழந்தோம். இந்த வேதனை எம் நெஞ்சை நெருடிய போதும் நாம் நிலை குலையவில்லை.
இந்த மண்ணில் எவ்வளவு கொடூரம் நிகழ்ந்தபோதும், உங்கள் குடும்பத்தில் சாவு வீடுகளுக்கு மாதக்கணக்கில் இடைவெளிகள் ஆவது உண்டு.
ஆனால், எங்கள் குடும்பத்தில், எமது அன்றாட விடுதலை இயக்கத்தில்-சாவு அன்றாடம் நடக்கிறது. ஆனாலும் நாம் அழவில்லை. நமது கடமையை விடாப்பிடியாகத் தொடர்கிறோம். இந்த இழப்புக்கள் எதிரியால் ஏற்பட்டவை.
ஆனால், எமது இயக்கம் என்ற ரீதியில் பார்த்தால்கூட தோழர் றேகன்.. தோழர் அமீன்.. தோழர் பிரதாப்.. இவர்கள் புலிகளால் படுகொலை செய்யப்பட்டவர்கள்.
இன்று தோழர்கள் டேவிற்சன், ரமேஷ்; மீது துப்பாக்கிப் பிரயோகம்.. இதுவும் புலிகளால்..
மக்களே! இப்போது நீங்களே தீர்மானியுங்கள்.” என்று தொடர்ந்தது பிரசுரம்.
ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலம்
ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனாவினால் தயாரிக்கப்பட்ட மாகாணசபைகள் திட்டத்தை ஈழப்போராளி அமைப்புக்கள் நிராகரித்திருந்தன. தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி, இ.தொ.கா. குமார் பொன்னம்பலம் ஆகியோர் மாகாணசபை திட்டத்தை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தனர்.
மாகாணசபை திட்டத்தை எதிர்த்து 14.7.86 அன்று யாழ்ப்பாணத்தில் மாபெரும் ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலங்கள் நடைபெற்றன.
கூட்டணி செயலதிபர் அமிர், இ.தொ.கா.தலைவர் தொண்டமான், குமார் பொன்னம்பலம் ஆகியோர் மீது கண்டனம் தெரிவிக்கும் சுலோக அட்டைகளும் காணப்பட்டன.
“ஈழமே ஒரே தீர்வு. அரைகுறைத் தீர்வுகள் வேண்டாம்.” என்பதுதான் பிரதான கோஷம்.
பூசா முகாம்
சந்தேகத்தின்பேரில் பெருந்தொகையாகக் கைது செய்யப்படும் தமிழ் இளைஞர்களை காலியில் உள்ள பூசா முகாமில் தடுத்து வைத்தது ஜே.ஆர். அரசு.
ஐயாயிரத்திற்கு மேற்பட்ட தமிழ் இளைஞர்கள் பூசா முகாமில் தடுத்துவைக்கப்பட்டிருந்தனர்.
ஜெர்மனில் ஹிட்லர் காலத்தில் இருந்த மனிதவதை முகாம்களோடு பூசா முகாம் ஒப்பிடப்பட்டது.
ஜே.ஆர் கண்டனங்களையெல்லாம் காதில் போட்டுக்கொள்ளவில்லை. பூசா முகாமில் இளைஞர்களை அடைப்பது தொடர்ந்தது.
இடநெருக்கடி, சுகாதாரக் கேடு போன்றவற்றால் பூசா முகாமில் தொற்று நோய்கள் பரவின.
பாதிரியார் படுகொலை
யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள தோலகட்டிப்பகுதியில் புகுந்த இராணுவத்தினர் அங்குள்ள கத்தோலிக்க மதகுரு ஒருவரை சுட்டனர்.
20.6.86 அன்று இச் சம்பவம் நடைபெற்றது.
வண.வின்சென்ட் லோஸ்ட் என்னும் மதகுருவே சுட்டுக்கொல்லப்பட்டவராவார்.
அவருக்கு வயது 65. இந்தியா பெங்க@ரைச் சேர்ந்தவர். வசாவிளானில் இருந்து பலாலி நோக்கி சென்று கொண்டிருந்த இராணுவத்தினரே மதகுருவை சுட்டனர்.
இதனையடுத்து தோலகட்டிப் பகுதியில் நிலைகொண்டிருந்த படையினர் மீது புலிகள் தாக்குதல் நடத்தினார்கள். இராணுவத்தினர் திரும்பிச் சென்றனர்.
முகாம் தாக்குதல்
மட்டக்களப்பு மாவட்டம் கிரானில் இருந்த புலிகளது முகாம் ஒன்றை இராணுவத்தினர் தாக்கினார்கள். மாங்கேணி இராணுவ முகாமில் இருந்து சென்ற இராணுவத்தினரே தாக்குதலில் ஈடுபட்டனர்.
அத்தாக்குதலுக்கு காரணமான மாங்கேணி இராணுவமுகாமைத் தாக்கத் திட்டமிட்டனர் புலிகள்.
5.7.86 இரவு 11.55 மணி. புலிகளது கெரில்லா அணி தாக்குதலை ஆரம்பித்தது.
இராணுவத்தினரும் பதில் தாக்குதலில் ஈடுபட்டனர்.
புலிகள் தமது தாக்குதல் நடவடிக்கைக்கு ஆர்.பி.ஜி தாக்குதலையே பிரதானமாக நம்பியிருந்தனர். ஆர்.பி.ஜி இயங்க மறுத்து பொறுத்த நேரத்தில் கைவிட்டது.
எனவே-தாக்குதலை நிறுத்திவிட்டு திரும்பியது புலிகளது அணி.
மாங்கேணி தாக்குதலுக்கு முன்பாக பனியங்கேணி, காயல்கேணி ஆகிய பாலங்கள் புலிகளால் தகர்க்கப்பட்டன.
மாங்கேணி இராணுவ முகாமுக்கு உதவிகள் வருவதைத் தடுப்பதற்காகவே பாலங்கள் தகர்க்கப்பட்டன.
ஆனாலும் மாங்கேணி இராணுவ முகாம் தாக்குதல் புலிகளுக்கு வெற்றியாக அமையவில்லை.
20 பேர் பலி
அனுராதபுரத்திலிருந்து மன்னாருக்கு சிங்கள மக்களை கொண்டுவந்து குடியேற்ற திட்டமிட்டது ஜே.ஆர். அரசு.
அதற்கான ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்க காணிக்குடியேற்ற மேலதிகாரிகள் மன்னாருக்குச் சென்றார்கள்.
மேலதிகாரிகள் ஐந்து பேரும் ஜீப் ஒன்றில் சென்று கொண்டிருந்தபோது கண்ணி வெடி வெடித்தது. ஐந்து பேரும் பலியானார்கள்.
கண்ணிவெடித் தாக்குதலை நடத்தியது புலிகள் இயக்கத்தினர்.
திருக்கோணமலையில் குமரேசன் கடவை என்னும் தமிழ் கிராமம் ‘கோமாங்கடவ’ என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது.

அக்கிராமத்தில் குடியேறியிருந்த சிங்கள மக்கள் மீது புலிகள் தாக்குதல் நடத்தினார்கள். அதில் 20 பேர் கொல்லப்பட்டனர்.
(தொடர்ந்து வரும்)

Monday, 6 August 2018

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 68

‘துக்ளக்’கின் விமர்சனமும் ‘சோ’வுக்கு குள்ளநரிப் பட்டமும்: (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை -68)


இயக்கப் போக்குகள். ரெலோ போன்ற இயக்கங்களிடம் பிரச்சனையை யாருடன் பேசித் தீர்ப்பது என்று தெரியாது. காரணம் எல்லோருமே தலைவர்கள் மாதிரித்தான் தம்மைக் கருதிக் கொண்டிருப்பார்கள். புலிகள் இயக்கத்திலும் யாழ் மாவட்டத் தலைமைக்கும் வன்னித் தலைமைக்கும் இடையே பிரச்சனை இருக்கத்தான் செய்தது. ஆனால், யாழ் மாவட்டத்தில் கிட்டு சொன்னால் இயக்கம் முழுவதும் கேட்கும். வன்னியில் மாத்தையா சொன்னால் அங்கு இயக்கம் கட்டுப்படும். இருவரும் பிரபாவின் உத்தரவுக்கு கட்டுப்பட்டே தீரவேண்டும். ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பிலும் அதே போன்ற நிலைதான் ஆரம்பத்தில் இருந்தது. 86ம் ஆண்டு மத்திய பகுதிவரை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். இயக்கத்தின் போக்கு வித்தியாசமானதாகத்தான் இருந்தது. இயக்கத்தின் விமர்சனக் கூட்டங்களில் தீப்பொறிகள் பறக்கும். அந்தளவுக்கு காரசாரமான விவாதம். நடக்கும். கூட்டம் முடிந்த பின்னர் வெளியே பேசும்போது பிரச்சனை இருப்பதாகவே காட்டிக் கொள்ளமாட்டார்கள். 86 இல் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்புக்குள் இயக்கமே இரண்டாகப்போகும் கட்டத்திற்கு உள்பிரச்சனை தீவிரமடைந்திருந்தது. ஆனால், வெளியே பிரச்சனையின் சாயல்கூட தெரியாதளவுக்கு நடந்து கொண்டனர். பின்னர் படிப்படியாக அந்த நிலை மாறிக்கொண்டிருந்தது. (தொடர் கட்டுரை)


இரண்டு உரிமை கோரல்கள்: மன்னார் கடலில் அகதிகள் சென்ற படகை வழிமறித்து கைது செய்த கடற்படையினரில் எட்டுப்பேரும், இரண்டு இராணுவத்தினரும் தாக்குதலில் பலியானது பற்றி சென்றவாரம் விபரித்திருந்தேன்.
அகதிகளோடு படகில் சென்ற தயாபரனும், சுதனும்தான் இராணுவத்தின் துப்பாக்கியைப் பறித்தெடுத்து தாக்குதல் நடத்தினார்கள்.
இருவரும் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பில் முக்கிய பொறுப்பில் இருந்தவர்கள். பின்னர் விலகிக்கொண்டு அகதிகள்
சென்ற படகில் தமிழ்நாட்டுக்கு சென்று கொண்டிருந்தவர்கள் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.
கடல் நடுவே தாக்குதல் நடந்து முடிந்தவுடன் படகு அகதிகளோடு மீண்டும் மன்னார் எருக்கலம்பிட்டிக்கு திரும்பி விட்டது.
தாக்கப்பட்ட கடற்படைப் படகு தப்பிச்சென்றதால் கடற்படையினரின் ஏனைய படகுகள் துரத்திவரக்கூடும் என்று கருதியே அகதிகள் படகு கரைக்குத் திரும்பியது.
கடலில் தாக்குதல் நடத்தப்பட்ட செய்தி மன்னாரில் புலிகளுக்கு எட்டிவிட்டது.
அப்போது புலிகளது மன்னார் பொறுப்பாளர்களில் ஒருவராக இருந்தவர் சாஜகான்.
கடலில் தாக்குதல் நடத்துவதாக இருந்தால் தமது இயக்கத்தினர்தான் தாக்குதல் நடத்தியிருக்கவேண்டும் என்று நினைத்துவிட்டார் சாஜகான்.
உடனே, வானொலி தொடர்புக்கருவி மூலம் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த கிட்டுவுக்கும், தமிழ்நாட்டுக்கும் செய்தி அனுப்பினார்.
செய்தி கிடைத்த்தும் யாழ்ப்பாண பத்திரிகைகளுக்கு அறிக்கை விட்டார்கள் யாழ் மாவட்ட புலிகள்.
கடலில் வெற்றிகரமான தாக்குதல்: பத்துப் படையினர் பலி: புலிகள் நடத்திய துணிகரத் தாக்குதல்; என்று செய்தி வந்தது.
இதற்கிடையே மன்னார் கடற்கரையில் இறங்கிய தயாபரனும், சுதனும் அங்குள்ள ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பினரிடம் சென்றடைந்தனர்.
கடலில் நடைபெற்ற தாக்குதல் செய்தி கிடைத்தவுடன் தள்ளாடி இராணுவ முகாமிலிருந்தும் தலைமன்னாரிலிருந்தும்
புறப்பட்ட இராணுவத்தினர் கடற்கரைப் பகுதிகளிலும், காட்டுப்பகுதிகளிலும் சல்லடைபோடடுத் தேடுதல் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர்.
கடற்படையினர் பீரங்கிப் படகுகளில் வந்து கரையோரப் பகுதிகளை நோக்கி ஷெல் தாக்குதல் நடத்தி தமது ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்தினார்கள். ஹெலி’யிலும் தேடுதல் நடந்தது.
அதனால் பாதுகாப்புக்காக தயாபரனும், சுதனும் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பிடம் செல்லவேண்டியிருந்தது.
புலிகள் உதவி
காட்டுப்பகுதி வழியாக இருவரும் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். முகாம் நோக்கி சென்றபோது அவர்களைப் புலிகள் கண்டுவிட்டனர். புலிகளின் உதவியோடு தான் இருவரும் பத்திரமாக ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். முகாமுக்குச் சென்றனர்.
முகாமில் தமது தாக்குதல் தொடர்பாக கூறினார்கள் இருவரும். வெற்றிகரமான தாக்குதல் அல்லவா? உடனே யாழ்ப்பாணத்திற்கும், சென்னைக்கும் தகவல் அனுப்பியது ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். மன்னார் பிரிவு.
சென்னையில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். பிரதிநிதியாக அப்போது இருந்தவர் கேதீஸ்வரன். அவர் உடனடியாக பத்திரிகைகளுக்கு செய்தி கொடுத்தார்:
“மன்னார் கடலில் கடற்படையினர் மீது எமது இயக்கமே தாக்குதல் நடத்தியது.” ஒரே சம்பவத்துக்கு இரண்டு இயக்கங்கள் உரிமை கோரியது இது இரண்டாவது தடவை.
அதற்கு முன்னர் மட்டக்களப்பு சிறையடைப்புக்கு ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பும், புளொட் அமைப்பும் உரிமை கோரிப் பிரச்சனைப்பட்டன.
மன்னார் கடலில் தாம் தாக்குதல் நடத்தவில்லை என்பதை பின்னர் தெரிந்து கொண்டதால் புலிகள் அமைப்பினர் அதனை ஒரு பிரச்சனையாக வளர்க்கவில்லை.
முதன் முதலில் கடலில் வைத்து கடற்படையினர் மீது நடத்தப்பட்ட பாரிய தாக்குதல் அதுதான் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
நிதிதிரட்ட நடந்த வரிவிதிப்புக்கள். வரி அறவீடு
யாழ்-மாவட்டத்தில் நிதி திரட்டும் விடயத்தில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப்., புலிகள் ஆகிய இரண்டு அமைப்புக்களுக்கும் இடையில் கடும் போட்டி.
ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பின் யாழ் மாவட்டத்தில் நிதித் திரட்டலுக்கான திட்டங்களை தீட்டி செயற்படுத்தும் பொறுப்பை டேவிற்சனிடமும், ரமேஷிடமும் ஒப்படைத்துவிட்டு தமிழகம் சென்றிருந்தார் டக்ளஸ் தேவானந்தா.
திறம்பட திட்டமிட்டு நிதி திரட்டலுக்கான பல வழிகளை கையாண்டார் டேவிற்சன்.
கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணத்திற்கு கொண்டுவந்து விற்பனை செய்யப்படும் சவர்க்கார வகைகள், ஷம்பு வகைகள் போன்றவற்றுக்கு விற்பனை வரி, இறக்குமதி வரி போன்றவை விதிக்கப்பட்டன.
யாழ் மாவட்டத்தில் அப்போதுதான் ஏராளமான மினி சினிமாக்கள் உருவாகிக் கொண்டிருந்தன.
மினி சினிமாக்களை நடத்துவதற்கு ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பிடம் அனுமதிப்பத்திரம் பெற வேண்டும். அதற்குக் கட்டணம் உண்டு.
மினி சினிமா அரங்குகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று விதிமுறைகள் தயாரித்துக் கொடுத்திருந்தார் டேவிற்சன். அதன்படி நடப்பவர்களுக்கு மட்டுமே அனுமதிப்பத்திரம் வழங்கப்பட்டது.
காணி உறுதிகள் எழுதுவோர், நொத்தாரிசுகள் மற்றும் சட்டத்தரணிகள் ஆகியோரை அழைத்தும் அவர்கள் அறவிடும் பணத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட வீதம் கேட்கப்பட்டது.
வியாபாரிகள் சிலர் தாம் விற்பனை செய்யும் பொருட்களுக்கு ‘பில்’ போடாமல் இருந்து விடுவார்கள். அப்படிச் செய்தால் வரி கட்டத் தேவையில்லையல்லவா?
‘பில்’ போடாத முதலாளிகளைக் கண்டு பிடித்து தண்டம் அறவிடப்பட்டது.
தண்டப் பண அளவு வர்த்தகர்களின் வசதியைக் கணக்கிட்டே தீர்மானிக்கப்பட்டது.
சில வர்த்தகர்களிடம் ஒரு இலட்சம் ரூபாய் வரை தண்டம் அறவிடப்பட்டது, அதே சமயம் சில வர்த்தகர்களிடம் பத்தாயிரம் ரூபாவும் தண்டமாக அறவிடப்பட்டது.
அனுமதிப்பத்திரம் எடுக்காமல் மினிசினிமா நடத்தியவர்களிடமும் தண்டம் அறவிடப்பட்டது.
ஆங்கிலப் படங்கள் காண்பிப்பவர்கள் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பின் தணிக்கைக் குழுவிடம் காண்பித்து அனுமதி பெற்றே திரையிடலாம் என்பது கண்டிப்பான உத்தரவு.
அந்த உத்தரவு மினி சினிமா உரிமையாளர்களுக்கு பிடிக்கவில்லை.
“இப்படியெல்லாம் உத்தரவுகள் போட்டால் நாம் மினி சினிமாவையே மூடிவிட வேண்டியதுதான்” என்றார்கள்.
“தாராளமாக மூடலாம். அதற்கு எமது அனுமதி தேவையில்லை” என்று சொல்லப்பட்டதும், வேறு வழியின்றி தணிக்கை விதிகளுக்கு கட்டுப்பட்டனர் மினி சினிமா உரிமையாளர்கள்.
மினி சினிமாக்களில் புலிகளும் நிதி கோரினர். புலிகளின் யாழ் மாவட்ட நிதிப் பொறுப்பாளராக அப்போதிருந்தவர் மதன் (86 இன் மத்தியில்)
“மினி சினிமாக்களில் இரண்டு இயக்கங்கள் ஏட்டிக்குப் போட்டியாக பணம் கேட்டால் நன்றாக இருக்காது. நாம்தான் முன்பிருந்தே மினி சினிமா விடயத்தை கையாண்டு வருகிறோம்.” என்று திலீபனைச் சந்தித்துக் கூறினார் டேவிற்சன்.
திலீபன் புலிகள் சார்பாக சொன்ன ஒரே வார்த்தை- “இனிமேல் எம்மவர்கள் அதில் தலையிடமாட்டார்கள்!” அதன்பின்னர் பிரச்சனை இருக்கவில்லை. ஏனைய இயக்கங்களுக்கும் புலிகளுக்கும் இருந்த வேறுபாடு அதுதான்.
இயக்கப் போக்குகள்.
ரெலோ போன்ற இயக்கங்களிடம் பிரச்சனையை யாருடன் பேசித் தீர்ப்பது என்று தெரியாது. காரணம் எல்லோருமே தலைவர்கள் மாதிரித்தான் தம்மைக் கருதிக் கொண்டிருப்பார்கள்.
புலிகள் இயக்கத்திலும் யாழ் மாவட்டத் தலைமைக்கும் வன்னித் தலைமைக்கும் இடையே பிரச்சனை இருக்கத்தான் செய்தது.
ஆனால், யாழ் மாவட்டத்தில் கிட்டு சொன்னால் இயக்கம் முழுவதும் கேட்கும். வன்னியில் மாத்தையா சொன்னால் அங்கு இயக்கம் கட்டுப்படும். இருவரும் பிரபாவின் உத்தரவுக்கு கட்டுப்பட்டே தீரவேண்டும்.
ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்பிலும் அதே போன்ற நிலைதான் ஆரம்பத்தில் இருந்தது. 86ம் ஆண்டு மத்திய பகுதிவரை ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். இயக்கத்தின் போக்கு வித்தியாசமானதாகத்தான் இருந்தது.
இயக்கத்தின் விமர்சனக் கூட்டங்களில் தீப்பொறிகள் பறக்கும். அந்தளவுக்கு காரசாரமான விவாதம். நடக்கும். கூட்டம் முடிந்த பின்னர் வெளியே பேசும்போது பிரச்சனை இருப்பதாகவே காட்டிக் கொள்ளமாட்டார்கள்.
86 இல் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப். அமைப்புக்குள் இயக்கமே இரண்டாகப்போகும் கட்டத்திற்கு உள்பிரச்சனை தீவிரமடைந்திருந்தது. ஆனால், வெளியே பிரச்சனையின் சாயல்கூட தெரியாதளவுக்கு நடந்து கொண்டனர்.
பின்னர் படிப்படியாக அந்த நிலை மாறிக்கொண்டிருந்தது.
சரணாலயம்

1986 இன் மத்திய பகுதியில் யாழ்ப்பாணத்தில் நல்லூரில் உள்ள அரசடி வீதியில் சரணாலயம் ஒன்றை அமைத்தனர் புலிகள்.
‘பண்டிதர் சரயாலயம்’ என்று அதற்கு பெயரிடப்பட்டது.
குழந்தைகளுக்கான பொழுதுபோக்குக்காக உருவாக்கப்பட்டதே ‘பண்டிதர் சரணாலயம்’.
யாழ்ப்பாணத்தில் பிரபலமாக இருந்தது சுப்பிரமணியம் பூங்கா.
யாழ் பொலிஸ் நிலையம், கோட்டை இராணுவ முகாம் என்பவற்றுக்கு அருகில் இருந்தமையால் அங்கு யாரும் செல்வதில்லை.
அதனால் சுப்பிரமணியம் பூங்கா பற்றைக்காடாக மாறியிருந்தது.
யாழ்ப்பாணத்தில் வேறு பெரிய பூங்காக்கள் இல்லாத நிலையில் புலிகள் உருவாக்கிய பண்டிதர் சரணாலயம் குழந்தைகளுக்குரிய பொழுதுபோக்கு இடமாக மாறியது.
புலிகள் இயக்கத்தின் முக்கியஸ்தர்களில் ஒருவராக இருந்த சிவகுமாரின் முயற்சியால் யாழ்ப்பாணத்தில் உருவாக்கப்பட்டது ‘உறுதியின் உறைவிடம்’.
தற்போது உள்ள மாவிரர் நினைவாலயங்களுக்கு முன்னோடியாக இருந்தது உறுதியின் உறைவிடம்தான்.
மறைந்த புலிகள் இயக்க போராளிகளது படங்கள் அங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும்.
உறுதியின் உறைவிடம் உருவாக காரணமாக இருந்த சிவகுமார் தற்போது கனடாவில் இருக்கிறார்.
புலிகள் இயக்கம் தொடர்பாக கனடா உளவுத்துறைக்கு தகவல் கொடுத்து வந்ததாக சமீபத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட சிவகுமார் தான் அவர்.
அவர்கள் அங்கே
1986 இல் புலிகள் இயக்கத்தில் யாழ் மாவட்டத்தில் கிட்டுவோடு சேர்ந்து தீவிரமாக செயற்பட்டவர்களில் மதன், ஊத்தைரவி, மயூரன், ரஹீம் என்னும் கனகரத்தினம், சுக்ளா ஆகியோர் முக்கியமானவர்கள்.
ரெலோ இயக்கம் மீதான நடவடிக்கையிலும் முன்னின்று செயற்பட்டவர்கள் அவர்கள்தான். இவர்கள் தொடர்பாக முக்கியமாக குறிப்பிட்டு கூறுவதற்கு காரணம் இல்லாமல் இல்லை.
இவர்கள் அனைவரும் தற்போது வெளிநாடுகளில் இருக்கிறார்கள். சுக்ளா மட்டும் புலிகளது ஃபிரான்ஸ் கிளையில் செயற்படுகிறார். ஏனையோர் முற்றாக ஒதுங்கியிருக்கிறார்கள்.
கிட்டுவின் மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் இருந்தவர் ரஹீம். ராஜீவ் காந்தி கொலை நடந்த சமயத்தில் ஒற்றைக்கண் சிவராசன் தொடர்பாக தகவல்களை வெளிப்படுத்தி இந்திய உளவுப்பிரிவுக்கு உதவியவர் ரஹீம்தான்.
புலிகள் இயக்கத்தின் தீவுப்பகுதி பொறுப்பாளராக இருந்தவர் அம்மான். அவர் கிட்டுவின் விசுவாசியாக இருந்தவர். பின்னர் கிட்டுவுடன் பிரச்சனை ஏற்பட்டது.
ஒருநாள் அம்மானை அழைத்துக் கேட்டார் கிட்டு. “நான் உன்னை மண்டையில் போடவா? அல்லது நீயே குப்பி கடிக்கிறாயா?” அம்மான் குப்பியைக் கடித்து இறந்து போனார்.
புலிகள் அமைப்பில்  அரியாலை-குருநகர் பகுதிகளுக்கு பொறுப்பாக இருந்தவர் பீட்டர். நெடுங்குளம் சந்தியில் நாவற்குழி இராணுவத்தினருக்கு கண்ணி வெடி வைத்ததில் பங்கு கொண்டவர்.
அரியாலை சரஸ்வதி நூலகத்திற்கு பின்னால்தான் பீட்டரின் வீடு இருக்கிறது.
காதல் விவகாரம் ஒன்றில் சிக்கினார் பீட்டர். இயக்கத்தைவிட காதலுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டார்.
ஒருநாள் சயனைட் குப்பி கடித்து இறந்துகிடந்தார் பீட்டர்.
‘துக்ளக்’ மீது பாய்ச்சல்
தமிழ்நாட்டில் வெளிவரும் ஆனந்தவிகடன் நிறுவனத்தின் சஞ்சிகைகளில் ஒன்றாக இருந்தது ‘துக்ளக்’. ரெலோ இயக்கத் தலைவர் சிறிசபாரெத்தினம் புலிகளால் கொல்லப்பட்டதை கடுமையாகக் கண்டித்திருந்தது துக்ளக்.
“பிரபாகரன் ஒரு சர்வதிகாரியாக விரும்புகிறார்” என்று விமர்சித்திருந்தார் துக்ளக் ஆசிரியர் சோ. அதைவிட துக்ளக் சோ எழுதியிருந்த மற்றொரு விடயம்தான் தமிழ்நாட்டில் இருந்த ஈழப்போராளிகள் இயக்கங்களின் ஆதரவாளர்களை கொதிப்படையச் செய்திருந்தது.
சோ சாடல்
அப்படி என்ன எழுதியிருந்தார் சோ? அது இதுதான்.
“பொலிசிடம் சிக்குகிறவர்கள் சித்திரவதை செய்யப்படுவார்கள். (அந்த வேதனை தாங்கமாட்டாமல்) காட்டிக் கொடுப்பவர்கள் தங்கள் கூட்டத்தினால் கொலை செய்யப்படுவார்கள்.
கள்ளக் கடத்தல், மற்றும் மாஃபியா கூட்டங்களில் கூட இந்தப்பழக்கம் உண்டு என்பது உலகறிந்த விஷியம்.”
16.6.86 இல் ‘இன்றைய நிலவரம் இதுதான்’ என்ற தலைப்பில் சோ எழுதிய ஏழு பக்கக் கட்டுரையில் தான் அப்படி எழுதியிருந்தார்.
“இலங்கையில் தனி ஈழம் என்ற ஒன்று உருவாகியே தீரவேண்டுமானால், அது ஒரு ஜனநாயக ஆட்சியாகவே இருக்க வேண்டும். பிரபாகரனின் பாஸிச ஆட்சியாக இருக்கக்கூடாது” என்றும் சோ எழுதியிருந்தார்.
பெரும் சர்ச்சையை கிளப்பியது இக்கட்டுரை.
புலிகளையும், பிரபாகரனையும் சோ சாடியதால் ஏனைய போராளி இயக்கங்களை சோ மதித்தார் என்று அர்த்தமல்ல.
சோவுக்குப் பிடிக்காத விஷியங்களில் கம்யூனிசம், பிரிவினை, பெண் விடுதலை, ஆயுதப் போராட்டம் என்று பல விஷியங்கள் அடக்கம்.
ஆர்.எஸ்.எஸ். என்னும் இந்து தீவிரவாத அமைப்பின் தீவிர விசுவாசி சோ. அவரது சொந்தப்பெயர் இராம சுவாமி.
சோவின் கட்டுரைக்குப் பதில் எழுதினார் சாலை இளந்திரையன். பேராசரியரான சாலை இளந்திரையன் தமிழ் நாட்டுக்காரர். ஈழப்போராளிகள் இயக்கங்களுக்கு ஆதரவானவர்.
சோவுக்கு பதில்
‘சோ ஒரு குள்ள நரி’ என்று வர்ணித்தார் சாலை இளந்திரையன். அவர் எழுதியது இது:
“தமிழ் ஈழத்தின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக உள்ள பிரபாகரனையும், அவருடைய புலிப்படையையும் கொச்சைப்படுத்தி தமிழர் மத்தியில் அவர்களை செல்வாக்கு இழக்கச் செய்வதே பிற்போக்குச் சக்திகளது திட்டம்.
பிரபாகரனின் படை தன்னேரில்லாத விடுதலைப் படையாக உருவாகிவிட்டது என்பதை தமிழர்களைவிட தமிழரின் எதிரிகள் நன்கு புரிந்து கொண்டுவிட்டனர்.
போர் முகத்தில் நிற்கும் படையின் தலைவன் சர்வதிகாரியாகத்தான் செயற்படவேண்டும். இல்லாவிட்டால் எந்தப் படையையும் அவன் நடத்த முடியாது.
இந்திய இராணுவம் இலங்கையில் தலையிட வேண்டும் என்பவர்களை பிரபாகரன் தனக்கு எதிரானவர்களாகக் கருதுகிறாராம்.
ஏனெனில் இந்திய இராணுவம் தலையிட்டால், ஈழம் ஒரு சனநாயக நாடாக அமையுமாம். பிரபாகரனின் சர்வதிகாரத்துக்கு இந்திய இராணுவம் உதவாதாம். துக்ளக்காரர் சொல்கிறார் இப்படி.
அரசியல் அரிச்சுவடி தெரியாத இந்த துக்ளக்கை என்ன சொல்வது? எந்த விடுதலைப் போரும் அந்த நாட்டு குடிமக்களாலேயே நடத்தப்பட வேண்டும்.
தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் விரும்புவது சுதந்திர சோசலிச தமிழீழம். இந்தியா போன்ற ஒரு காலனியத்தின் கரடு முரடான குட்டி உள்ளே நுழைந்தால், ஈழத்து மக்கட் சோலையே சிதைந்துவிடும். பங்களாதேஷில் அதுதான் நடந்தது.
கிழக்கு பாகிஸ்தானுக்கு விடுதலை பெற்றுத்தரச் சென்ற இந்திய இராணுவம் மக்களைக் கொள்ளையடித்தது. மாதரைக் கற்பழித்தது. மக்களின் சுதந்திர வேட்கையை பூட்ஸ் காலால் மிதித்துக் கொச்சைப்படுத்தியது.
பலம்வாய்ந்த ஒரு இராணுவத்தின் தயவை நாடினால் ஏற்படக்கூடிய இந்த தீய விளைவைக் கருதியே, இந்திய இராணுவம் அங்கே வரவேண்டாம் என்று விடுதலைப் புலிகன் கூறுகிறார்கள்.”
என்று எழுதியிருந்தார் சாலை இளந்திரையன்.

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 70

கிட்டவுக்குக் கிட்டிய பிரபலம்: கிட்டுவுக்கும் பிரபாகரனுக்கும் பிரச்சனை?? -(அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை-70) 1986 இன் மத்திய பகுத...