Sunday, 28 October 2018

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 105

பஸ் நிலையம் முன்னால் வீசப்பட்ட உடல்கள்!! : புலிகளைத் தாக்க இந்தியா வகுத்த திட்டம்!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை -105)


• வீதியில் பிணங்கள்
• “புலிகள் இயக்கத்தினர் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படவேண்டும்! அந்த இயக்கத்தினரின் ஆயுதங்கள் களையப்பட வேண்டும்!” என்று கட்டளை பிறப்பித்தார் சுந்தர்ஜி.
• புலிகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைக்கான திட்டம் அமைதிப்படை தலைமையகத்தால் மிக இரகசியமாக தீட்டப்பட்டது.
• இடைக்கால நிர்வாக ஏற்பாடுகளுக்கு பிரபாகரன் இணங்கவில்லை என்பதுதான் அவர் மீது ராஜீவின் கோபத்துக்கு பிரதான காரணமாக இருந்தது.
தொடர்ந்து….

புலிகளின் முகாமில் எட்டு இராணுவத்தினர் காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களை விடுதலை செய்யுமாறு அவர்களின் பெற்றோர்கள் புலிகள் இயக்கத்தினரிடம் வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தனர்.
இலங்கை-இந்திய ஒப்பந்தத்தை அடுத்து தமிழ் கைதிகளை அரசாங்கம் விடுதலை செய்திருந்தது. ஆயினும் தமது காவலில் இருந்த இராணுவத்தினரை புலிகள் இயக்கத்தினர் விடுதலை செய்யவில்லை.
குமரப்பா, புலேந்திரன் உட்பட 12 பேரின் உடல்கள் கொண்டுவரப்பட்ட அதேநேரம் புலிகள் இயக்க முகாமில் வைக்கப்பட்டிருந்த எட்டு இராணுவத்தினரும் சுட்டுத் தள்ளப்பட்டனர்.
மறுநாள் காலையில் அந்த எட்டுப் பேரின் உடல்களும் யாழ் நகர பஸ் நிலையம் அருகில் கிடந்தன.
குமரப்பா, புலேந்தியரன் ஆகியோரின் உடல்களை பலாலித் தளத்தில் பொறுப்பெடுக்கச் சென்றவர்களில் ஒருவர் சூசை. அப்போது அவர் வடமராட்சிப் பொறுப்பாளராக இருந்தார். (இப்போது கடற்புலிகளின் சிறப்புத் தளபதியாக இருக்கிறார்)

உடல்களை தமது முகாமில் ஒப்படைத்து விட்டு தனது குழுவினருடன் வல்வெட்டித்துறை பொலிஸ் நிலையத்தில் கடமையாற்றிய பொலிஸ் அதிகாரி ஒருவர் மதுபான விடுதி ஒன்றுக்குள் இருந்தார்.
சூசையும் அவரது குழுவினரும் அந்த அதிகாரியைப் பிடித்து இழுத்துவந்தனர். வீதியில் வைத்து தாக்கினார்கள். அடிதாங்க முடியாமல் அவர் பலியானார்.
“கொதிப்படைந்த பொதுமக்கள் பொலிஸ் அதிகாரியை அடித்துக் கொன்று விட்டனர்” என்று மறுநாள் யாழ் பத்திரிகை செய்தி வெளியிட்டன.
காங்கேசன்துறை சீமெந்து தொழிற்சாலையை மீண்டும் திறப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றுவந்தன.
கொழும்பிலிருந்து பொறியியலாளர்கள் குழு ஒன்று வந்து பரிசீலனை செய்தது. அக்டோபர் 5ம் திகதி அக்குழுவினர் கொழும்பு திரும்பினார்கள்.
அவர்களை வழியனுப்பிவைத்துவிட்டு காங்கேசன்துறை சீமெந்து தொழிற்சாலையின் பொது முகாமையாளர் ஜெயமன்ன மற்றும் உதவி முகாமையாளர் கஜநாயக்க ஆகியோர் விருந்தினர் விடுதியில் தங்கியிருந்தனர்.
பொறியியலாளர்களான சோதிலிங்கம், வேலாயுதம் ஆகியோருடன் அவர்கள் இருவரும் இரவு உணவை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ஆயுதங்களுடன் புலிகள் இயக்கத்தினர் புகுந்தனர்.
ஜெயமன்னவையும், கஜநாயக்காவையும் பிடித்து இழுத்துச் சென்றனர். அவர்களை ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம் என்று தடுத்தார் பொறியலாளர் சோதிலிங்கம். அதனால் அவரும் தாக்கப்பட்டார்.
மறுநாள் காலையில் இருவரது உடல்களும் சீமெந்து தொழிற்சாலையின் முன்பாகக் கிடந்தன.
சுன்னாகத்தில் நீண்டகாலமாக பேக்கரி நடத்திவந்த ஒரு சிங்களவரும் இரவோடு இரவாகக் கொல்லப்பட்டார்.
சில பகுதிகளில் பேக்கரி உரிமையாளர்கள் மற்றும் சிங்கள ஆட்களை அப்பகுதிகளில் உள்ள மக்கள் புலிகளுக்குத் தெரியாமல் பாதுகாப்பு வழங்கினார்கள்.
ரூபவாஹின் கூட்டுத்தாபனத்தைச் சேர்ந்த வாகனம் ஒன்று காங்கேசன்துறையில் வைத்து வழிமறிக்கப்பட்டது. அதில் நான்கு சிங்கள ஊழியர்களும், விக்னேஸ்வரன் என்ற தமிழரும் இருந்தனர்.
நான்கு சிங்கள ஊழியர்களும் கொல்லப்பட்டனர். விக்னேஸ்வரனை மிரட்டிவிட்டு துரத்திவிட்டார்கள்.
கிழக்கில் தாக்குதல்
கிழக்கிலும் சிங்கள மக்கள் பலர் கொல்லப்படடனர். இருப்பிடங்களைவிட்டு விரட்டப்பட்டனர். நூற்றுக்கு மேற்பட்டோர் அவ்வாறு கொல்லப்பட்டதாகச் செய்திகள் தெரிவித்தன.
விசேட அதிரடிப்படை பொறுப்பதிகாரி நிமால் சில்வா சென்ற வாகனம் நிலக்கண்ணிவெடியில் சிக்கியது. நிமால் சில்வாவும், அவரோடு பயணம் செய்த மட்டக்களப்பு அரசாங்க அதிபர் அந்தோனிமுத்துவும் பலியானார்கள்.
தமது முக்கிய தளபதிகள் உட்பட 12 பேரும் பலியானதும் புலிகள் பதிலடியில் இறங்குவார்கள் என்பதை இந்தியப் படை அதிகாரிகள் உணர்ந்தே இருந்தனர்.
வடக்கு-கிழக்கில் உள்ள இலங்கைப் படையினர்தான் புலிகளால் தாக்கப்படுவார்கள் என்றே அவர்கள் கருதியிருந்தனர்.
யாழ்-குடாநாட்டில் இருந்த படை முகாம்களில் அப்போது சிறிய அளவினரான படையினரே தங்கியிருந்தனர். இந்தியப் படைத் தளபதி திபீந்தர் சிங் உடனடியாக தனது படைப்பிரிவுகளை அம்முகாம்களைப் பாதுகாக்க அனுப்பிவைத்தார்.
ஆயினும் இந்தியப் படையினர் எதிர்பாராத கோணத்தில் புலிகள் தமது கோபத்தைத் திருப்பியிருந்தனர்.
தளபதி விஜயம்
இந்தியப்படைத் தளபதி சுந்தாஜி அக்டோபர் 6ம் திகதி பலாலி தளத்துக்கு விஜயம் செய்தார்.
அதேநாள் இந்திய பாதுகாப்பு அமைச்சர் பி.சி.பந்த் கொழும்புக்கு விஜயம் செய்தார்.
இந்த இரு விஜயங்களும் புலிகள் தொடர்பாக ஒரு கடும்போக்கைக் கடைப்பிடிக்க இந்திய அரசு முடிவுசெய்துவிட்டதன் அடையாளமாகவே தெரிந்தன.
‘குமரப்பா, புலேந்திரன் ஆகியோர் உட்பட கைது செய்யப்ட்ட 17 பேரையும் கொழும்பு கொண்டு செல்லும் முயற்சிகளில் தலையிடவேண்டாம்;’ என்று இந்திய அமைதிப்படைக்கு ஒரு இரகசியத் தகவல் வந்தது அல்லவா?
புலிகள் மீதான கடும் நடவடிக்கைக்கு இந்திய அரசியல் தலைமைப்பீடம் முடிவு செய்த பின்னரே புதுடில்லியிலிருந்து அத்தகவல் அனுப்பப்பட்டது.
குமரப்பா, புலேந்திரன் ஆகியோர் பலியாகி இருக்காவிட்டாலும் கூட, புலிகளை தமது வழிக்கு கொண்டுவர இந்தியா கடும் நடவடிக்கைகளை எடுக்க முன்கூட்டியே முடிவு செய்துவிட்டது.
ராஜீவ்காந்திக்கு பிரபாகரன் மீதும் புலிகள் மீதும் கோபம்வந்து விட்டது. ‘இந்தியாவுடன் இவர்கள் விளையாடுகிறார்களா?’ என்று நினைத்துவிட்டார் ராஜீவ்.
ஜே.ஆரும் மிகத் தந்திரமாகப் பேசி ராஜீவின் அபிமானத்தைப் பெற்றுவிட்டார். புலிகள்தான் ஒப்பந்த அமுலாக்கத்துக்கு குறுக்கே நிற்கிறார்கள் என்பது போல ஜே.ஆர். தன்னை நல்ல பிள்ளையாகக் காட்டிக்கொண்டார்.
வடக்கு-கிழக்கில் சிங்கள மக்கள் மீதான தாக்குதல்களை புலிகள் நடத்தத் தொடங்கியது அக்டோபர் 5ம் திகதி இரவில் இருந்துதான்.
ஆனால் அந்தச் சம்பவங்களுக்கு முன்னரே இந்தியத் தளபதி சுந்தர்ஜியின் விஜயமும், இந்திய பாதுகாப்பு அமைச்சரின் விஜயமும் முடிவு செய்யப்பட்டிருந்தது.
சுந்தர்ஜியின் விஜயத்தின் நோக்கம் நிலமையை நேரில் கண்டறிந்து, இந்தியப் படை அதிகாரிகளுடன் பேசி புலிகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கையின் சாதக பாதகங்களைக் கண்டறிவதுதான்.
இந்தியப் பாதுகாப்பு அமைச்சரின் விஜயத்தின் நோக்கம் ஜனாதிபதி ஜே.ஆருக்கு இந்தியா நியாயமாக நடந்து கொள்ளும். புலிகளை வழிக்குக் கொண்டுவரும்.
தேவைப்பட்டால் கடும் நடவடிக்கையில் இறங்கத் தயங்காது என்று உறுதி தெரிவிப்பதுதான்.
இவ்வாறான நோக்கத்துடன் அவர்களின் பயணம் வகுக்கப்பட்டபோதுதான் புலிகள் இயக்கத் தளபதிகள் உட்பட 12 பேரின் மரணமும், புலிகளின் பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளும் வடக்கு-கிழக்கில் நடந்து கொண்டிருந்தன.
ராஜீவின் கோபம்
இடைக்கால நிர்வாக ஏற்பாடுகளுக்கு பிரபாகரன் இணங்கவில்லை என்பதுதான் அவர் மீது ராஜீவின் கோபத்துக்கு பிரதான காரணமாக இருந்தது.
எனினும் இடைக்கால நிர்வாகத்தில் கிழக்கு மாகாணத்தவர்கள் எவரையும் இடம்பெறச் செய்யாமல், இதனை வடக்கு நிர்வாகமாகக் காட்டுவதே ஜே.ஆரின் நோக்கமாக இருந்தது.
அதன் மூலம் வடக்கு-கிழக்கு பிரிப்புக்கான ஆதரவான மனோநிலையை கிழக்கில் உருவாக்க ஜே.ஆர். பின்னிய சூழ்ச்சி வலையை ராஜீவ் காந்தி கண்டு கொள்ளவில்லை.
ஜே.ஆர். படித்தவர், பண்பானவர், சிறந்த அரசியல் தலைவர். இயக்கங்களில் உள்ளவர்கள் படிக்காதவர்கள், சிறு பையன்கள் என்ற மனோ நிலை இந்திய அதிகார மட்டத்தில் நிலவியது அவர்களது கண்களைக் கட்டிப்போட்டிருக்கலாம்.
புலிகள் இயக்கத்தினர் மீது கடும் நடவடிக்கை ஒன்றில் உடனடியாக ஈடுபடுவது உசிதமல்ல. என்பதே இந்திய அமைதிப்படை பொறுப்பதிகாரியான திபீந்தர் சிங்கின் கருத்தாக இருந்தது.
தனது கருத்தை தளபதி ஜெனரல் சுந்தர்ஜியிடமும் திபீந்தர் சிங் எடுத்துக் கூறினார்.
பலாலியிலிருந்து கொழும்புக்குச் சென்ற சுந்தர்ஜி, அங்கு வந்திருந்த பாதுகாப்பு அமைச்சர் பந்த்துடன் இணைந்து கொண்டார். இருவரும் ஜே.ஆரைச் சந்தித்துப் பேசினார்கள்.
அக்டோபர் 7ம் திகதி கொழும்பிலிருந்து இந்திய இராணுவத் தளபதி சுந்தர்ஜியின் கட்டளை அமைதிப்படை தலைமையகத்துக்கு வந்து சேர்ந்தது.
“புலிகள் இயக்கத்தினர் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படவேண்டும்! அந்த இயக்கத்தினரின் ஆயுதங்கள் களையப்பட வேண்டும்!” என்று கட்டளை பிறப்பித்தார் சுந்தர்ஜி.
மாத்தையா சொன்னது.
நடவடிக்கையில் இறங்குவதற்கு முன்னர் பிரபாகரனுடன் பேசிப்பார்க்க நினைத்தார் திபீந்தர்சிங்.
திபீந்தர் சிங்கும், ஹரிகிரத் சிங்கும் பிரபாகரனை சந்தித்துப் பேச விரும்புவதாக புலிகள் இயக்கத் தலைமையகத்துக்கு தகவல் தரப்பட்டது.
“வாருங்கள், சந்திக்கலாம்” என்று தகவல் அனுப்பினார்கள். புலிகள் இயக்கத்தினர்.
அவர்களைச் சந்திக்க பிரபாகரன் விரும்பவில்லை. மாத்தையா சந்திக்கட்டும் என்று கூறிவிட்டார் பிரபாகரன்.
பலாலியிலிருந்து ஹெலிகொப்டர் மூலமாக திபீந்தர் சிங்கும், ஹரிகிரத் சிங்கும் யாழ் பல்கலைக்கழக மைதானத்தில் வந்திறங்கினார்கள்.
யாழ் பல்கலைக்கழக வளாகம் எங்கும் ஆயுதம் தாங்கிய புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் நிற்பதை இருவரும் கண்டனர்.
“பிரபாகரனைச் சந்திக்க வேண்டும்!” என்று கேட்டார் திபீந்தர் சிங்.
“அவர் தற்போது இங்கே இல்லை” என்று சொன்னார் மாத்தையா.
“மோதல் நிலை ஏற்படக்கூடிய சூழ்நிலையை உருவாக்க வேண்டாம். அதனால் பொதுமக்கள் தான் துன்பப்படுவார்கள். ஏன் இவ்வாறான ஒரு சூழலைத் தெரிவு செய்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார் திபீந்தர் சிங்.
அதற்கு மாத்தையா சொன்ன பதில் இதுதான்:
“அவமானத்துடன் வாழ்வதைவிட தன்மானத்துடன் சாவதற்கு ஆயத்தமாகி விட்டோம்!” மாத்தையாவின் பதிலால் துணுக்குற்றார் திபீந்தர் சிங்.
வடக்கு-கிழக்கில் உள்ள இலங்கைப் படையினரின் முகாம்களை புலிகள் தாக்க முடிவு செய்துவிட்டனர் என்பதுதான் மாத்தையாவின் கூற்றுக்கு அர்த்தம் என்று நினைத்தார்.
“வடக்கு-கிழக்கில் உள்ள இலங்கைப் படையினரின் முகாம்களுக்கு இந்தியப் படைதான் பொறுப்பு. அந்த முகாம்களை தாக்க முற்பட வேண்டாம்!” என்று கண்டிப்பான கட்டளை போலவே கூறினார் திபீந்தர் சிங்.
மாத்தையா பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. மூவரும் கைகுலுக்கி விடைபெற்றனர்.
பிரபாகரன் சந்திக்க மறுத்ததும், மாத்தையாவின் பதில்களும், புலிகள் இயக்கத்தினர் தமது வழிக்கு வரப்போவதில்லை என்பதை திபீந்தர் சிங்குக்கு உணர்த்திவிட்டன.
பண்ரூட்டியாரின் மாற்றம்
சென்னை சென்ற திபீந்தர் சிங் அமைச்சர் பண்ரூட்டி ராமச்சந்திரனை சந்தித்தார்.
இந்தியப்படை புலிகள்மீது நடவடிக்கையில் இறங்கினால் தமிழகத்தில் அதன் பிரதிபலிப்புக்கள் தோன்றும் என்றும் திபீந்தர்சிங் கவலை கொணடிருந்தார்.
அப்போது எம்.ஜி.ஆர். சிகிச்சைக்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்தார். எம்.ஜி.ஆரின் பிரதிநிதியாக பண்ரூட்டி ராமச்சந்திரனே தமிழக அரச நிர்வாகங்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.
“புலிகளை வழிக்குக் கொண்டுவர ஏதாவது செய்ய வேண்டும். நீங்கள் முயற்சித்துப் பார்க்கலாமே!” என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தார் திபீந்தர் சிங்.
புதுடில்லியில் இலங்கைப் பிரச்சனை தொடர்பான ஒரு கூட்டத்துக்கு பண்ரூட்டியும் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்.
அக்கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டு திரும்பிய பண்ரூட்டி ராமச்சந்திரன் திபீந்தர் சிங்கிடம் சொன்னார்.
“புலிகளைக் கட்டுப்படுத்த நடவடிக்கை எடுப்பது அவசியம்தான்!”
இந்திய மத்திய அரசின் அதிகார மட்டத்தினர் பண்ரூட்டியாரின் மனதையும் மாற்றிவிட்டனர்.
திட்டம் தயார்
புலிகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைக்கான திட்டம் அமைதிப்படை தலைமையகத்தால் மிக இரகசியமாக தீட்டப்பட்டது.
இந்திய உளவுப்பிரிவுகளின் தகவல்கள் மற்றும் களநிலவரங்களை கவனத்தில் கொண்டு திட்டம் தீட்டப்பட்டது.
யாழ் குடாநாட்டை கைப்பற்றினால் போதும்: புலிகளை கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்துவிடலாம் என்பதுதான் மூல உபாயமாக இருந்தது.
அதற்கேற்ப அமைதிப்படை தலைமையகத்தால் வகுக்கப்பட்ட திட்டத்தை திபீந்தர் சிங் பரிசீலித்து அங்கீகரித்தார்.
அத்திட்டம் இதுதான்:
1. ஆகாய மார்க்கம், கடல் மார்க்கம் உட்பட பல மார்க்கங்களாக விரைவாக யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றுவது.
2. முன்னேறிச் செல்லும் படையணிகளுக்கு தொடர்ந்து விநியோகங்களை உறுதிப்படுத்துவதற்கு ஏற்ற வகையில் ஒரு விநியோக மையத்தைத் திறப்பது.
3. தரைப்பாதை மூலமான விநியோகம் தொடங்கும்வரை வான்மூலமான விநியோகத்தில் படைகள் தங்கியிருத்தல்.
4. விமானப்படை, கடற்படை மற்றும் பீரங்கிப்படை உதவியுடன் தெரிவு செய்யப்பட்ட இலக்குகளை மட்டும் தாக்குதல்.
5. கடற்கண்காணிப்பை மேற்கொள்ளல்.
பிரதான நடவடிக்கை யாழ்ப்பாணத்தில் ஆரம்பிக்கப்படும். திருமலை, மட்டக்களப்பு போன்ற பகுதிகளில் இந்தியப் படையினர் ரோந்தில் ஈடுபடுவர்.
தலைமையக உத்தரவு கிடைத்தால் மட்டும் அங்கு இலக்குகளை தாக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிடப்பட்டது.
பாரிய தாக்குதலுக்கு முன்னர் புலிகளுக்கு ஓர் அதிர்ச்சி வைத்தியம் கொடுக்கத் தீர்மானித்தனர் இந்தியப் படையினர்.
அக்டோபர் 9ம் திகதி புலிகள் இயக்க முகாம்கள் சில இந்தியப் படையினரால் முற்றுகையிடப்பட்டன. புலிகள் மீது மட்டும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படவில்லை என்று காண்பிப்பதற்காக ஏனைய இயக்க முகாம்கள் சிலவற்றிலும் தேடுதல் நடத்தப்பட்டது.
இந்த நடவடிக்கையின் போது 131 போராளிகள் கைது செய்யப்பட்டதாகவும், 27 ஆயுதங்களும், வெடிமருந்துகளும் பறிமுதல்களும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டது.
இந்தியப் படையின் நடவடிக்கை பிரபாகரனுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது.
‘இந்தியப் படையோடு போரிட வேண்டியதுதான்’ என்ற முடிவுக்கு வந்தார் பிரபாகரன்.
போர் தவிர்க்க முடியாதது என்பதை உறுதிப்படுத்துவது போல அக்டோபர் 10ம் திகதி விபரீதங்கள் ஆரம்பமாகின.
அக்டோபர் 10 – அது மறக்க முடியாத நாள்
விறுவிறுப்பான அரசியல் தொடர்
எழுதவது அற்புதன்
(தொடர்ந்து வரும்)

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 104

குமரப்பா, புலேந்திரன் உட்பட 17 புலிகளுக்கு சயனைட் வில்லைகள் கொடுத்த மாத்தையா!! : (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை -104)


விரிசலை வளர்த்த ஜே.ஆரின் தந்திரம்
கடல் புறா

‘கடல்புறா’ என்னும் பெயருடைய படகில்தான் குமரப்பா, புலேந்திரன் உட்பட 17 புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்களும் கைது செய்யப்பட்டனர்.
‘கடல் புறாவை” டோராப் படகில் வந்த கடற்படையினரே வழிமறித்தனர். லெப்ரினன்ட் ஆரியதாசா டோராப்படகில் வந்த கடற்படையினருக்கு பொறுப்பாக இருந்தார்.
அக்டோபர் மூன்றாம் திகதி அதிகாலை 2 மணியவில்தான் கடற்புறா வழிமறிக்கப்பட்டது.
கடற்புறாவில் இருந்த புலிகள் இயக்க தளபதிகளிடமும், உறுப்பினர்களிடமும் ஆயுதங்கள் இருந்தபோதும், கடற்படையினரைத் தாக்குவதற்கு அவர்கள் முயற்சிக்கவில்லை.
போர் நிறுத்தம் கடைப்பிடிக்கப்பட்டதால் தமது தளபதிகள் தாக்குதல் நடத்தவில்லை என்று புலிகள் அமைப்பினர் தெரிவித்தனர்.
கைது செய்யப்பட்ட புலிகள் இயக்கத்தினர் 17 பேரும் கடற்படை முகாமுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.
17 பேரையும் கைதுசெய்த விடயத்தை கடற்படையினர் உடனடியாக ஜே.ஆருக்கும், தேசிய பாதுகாப்பு அமைச்சர் லலித் அத்துலத் முதலிக்கும் அறிவித்தனர்.

லலித் அத்துலத் முதலியின் மூளை பயங்கரமாக வேலை செய்யத் தொடங்கியது.
கைதுசெய்யப்பட்டவர்களில் ஒருவர் புலேந்திரன், அநுராதபுரத்தில் சிங்கள மக்கள் மீதான தாக்குதலுக்கு காரணமானவர்.
அந்தக்குற்றச்சாட்டை வைத்து அவரை கொழும்புக்கு கொண்டுவந்து விசாரித்தால் சிங்கள மக்களிடம் அரசுக்கு சாதகமான அபிப்பிராயம் ஏற்படும்.
இலங்கை, இந்திய ஒப்பந்தம் தொடர்பாகவும், இந்தியப் படைக்கு அனுமதியளித்தது தொடர்பாகவும் எதிர்க்கட்சிகள் கடும் எதிர்ப்பிரச்சாரம் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர்.
ஐ.தே.கட்சி அரசாங்கம் இந்தியாவிடம் பணிந்து, புலிகளுக்கு விட்டுக் கொடுத்துவிட்டது என்ற பிரச்சாரத்தை முறியடிக்க இதுதான் தகுந்த தருணம் என்று கணக்குப் போட்டார் லலித் அத்துலத்முதலி.
ஜே.ஆருக்கு அந்த யோசனையுடன் உடன்பாடு இருந்தது.
கைது செய்யப்பட்டவர்களைக் கொழும்புக்கு கொண்டுவருமாறு கடற்படையினருக்கு உத்தரவு பறந்தது.
தமது தளபதிகள் உட்பட 17 பேரும் கைது செய்யப்பட்ட செய்தி அறிந்ததும் புலிகள் அமைப்பினர் இந்தியப் படையின் தொடர்பாளரான பிரிகேடியர் பெர்னாண்டசுடன் தொடர்பு கொண்டனர்.
“ஒன்றுக்கும் யோசிக்க வேண்டாம். உங்கள் தளபதிகளும், உறுப்பினர்களும் பத்திரமாக உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்படுவார்கள்” என்று உறுதியளித்தார் பெர்னாண்டஸ்
இந்தியப் படைத் தளபதி ஹரிகிரத்சிங்குடனும் புலிகள் அமைப்பினர் தொடர்பு கொண்டனர். அவரும் பெர்னாண்டஸ் கூறிய பதிலையே மீண்டும் கூறினார்.
இந்தியப்படைத் தளபதி திபீந்தர்சிங் கொழும்புக்கு விரைந்து சென்று ஜே.ஆரைச் சந்தித்தார்.
திபீந்தர் சிங்கிடம் பிடிகொடுக்காமல் நழுவிக்கொண்டேயிருந்தார் ஜே.ஆர். ஜே.ஆரின் மனதில் வேறு ஒரு திட்டமும் இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.
(இந்தியப்படைத் தளபதி திபீந்தர்சிங், மாத்தையா)

கைது செய்யப்பட்டவர்களை மீட்டெடுத்து புலிகளிடம் ஒப்படைக்க இந்தியப்படையால் முடியாது போனால், புலிகளுக்கும், இந்தியப் படைகளுக்கும் இடையே விரிசல் தோன்றும் என்று ஜே.ஆர் ஊகித்திருக்கக்கூடும்.
தான் எடுத்த முடிவில் உறுதியாக இருந்துகொண்டு திபீந்தர்சிங்கை குழப்பத் தொடங்கிவிட்டார் ஜே.ஆர்.
“தேவைக்கதிகமான படைகளும், படைக்கலங்களும் உங்களிடம் இருந்தும், புலிகளை ஏன் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை?” என்று கேள்வி எழுப்பினார் ஜே.ஆர்.
“தேவையற்ற மோதலுக்கு இடமளிக்க விரும்பவில்லை. படிப்படியாக அவர்களை வழிக்குக் கொண்டுவரரே விரும்புகிறோம்.” என்று திபீந்தர்சிங் எடுத்துக் கூறினார்.
தன்னால் இனிமேலும் பொறுத்துக்கொண்டிருக்க முடியாது என்றும், தனது கட்சிக்குள் கூட எதிர்ப்புக் கிளம்பியிருக்கிறது என்றும் ஜே.ஆர். கூறினார்.
ஜே.ஆரின் முடிவை முடிவை மாற்ற முடியாமல் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினார் திபீந்தர்சிங்.
ஜே.ஆரின் பிடிவாதம்
இக்காலகட்டத்தில் இந்தியத்தூதர் திக் ஷித் விடுப்பில் இருந்தார். நிலமையின் விபரீதத்தை அவருக்குத் தெரியப்படுத்தினார்கள்.
அக்டோபர் 4ம் திகதியன்று கொழும்பு திரும்பினார் திக்~pத். உடனடியாக ஜே.ஆருடன் தொடர்பு கொண்டார்.
ஜே.ஆர் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை. ஆயுதங்களையும், வெடிமருந்துகளையும் அவர்கள் கடத்திக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களை விடுதலை செய்தால் தனக்குள்ள எதிர்ப்பு அதிகமாகிவிடும் என்பது ஜே.ஆரின் வாதம்.
அத்தோடு நிற்கவில்லை, தொலைக்காட்சி மூலமாகவும் அறிக்கையையும் ஜே.ஆர்.வெளியிட்டார்
கைது செய்யப்பட்டவர்கள் கடத்தல் காரர்கள் என்பதால் இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்துடன் அவர்கள் விடயத்தை இணைத்துப்பார்க்க முடியாது.
அவர்கள் ஆயுதங்களை இந்தியாவிலிருந்து கடத்தி வந்தார்கள் என்று குறிப்பிட்டார் ஜே.ஆர்.
புலிகள் மறுப்பு
புலிகள் அதனை மறுத்தனர். இந்தியாவில் இருந்த தமது அலுவலகத்தை மூடிவிட்டு அங்கிருந்து ஆவணங்களை எடுத்துவரும் போதே தமது உறுப்பினர்கள் கைது செய்யப்பட்டதாக புலிகள் கூறினர்.
ஆனால், அவ்வாறு எந்த அலுவலகமும் இந்தியாவில் மூடப்படவில்லை. சென்னையில் புலிகள் அலுவலகம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. கிட்டுவும் அங்குதான் இருந்தார்.
புலிகள் சொன்ன காரணத்தை இந்தியப்படையினர் நம்பவில்லை.
ஆயினும், கைதுசெய்யப்பட்டவர்கள் விடுவிக்கப்படாவிட்டால் அதனை வைத்தே புலிகள் ஒரு பெரும் பிரச்சனையைக் கிளப்புவார்கள்.
ஆயுதங்களை ஒப்படைக்க மறுப்பார்கள். இடைக்கால நிர்வாகத்தில் பங்கெடுக்கவும் முன்வரமாட்டார்கள். அதனால் நிலமை மோசமாகும் என்று இந்தியப் படை தளபதிகள் புரிந்து கொண்டனர்.
இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தை அடுத்து இலங்கை அரசு பொது மன்னிப்பு வழங்கியிருந்தது. அப்படியிருக்கும்போது முன்னர் நடைபெற்ற ஒரு சம்பவத்துக்காக புலேந்திரனை எப்படி விசாரிக்கமுடியும்?
அந்தக் கேள்விக்கும் அரசாங்கம் ஒரு பதில் தயாராக வைத்திருந்தது.
பொது மன்னிப்பு 1987 ஆகஸ்ட் 30ம் திகதிக்கு முன்னர் கைது செய்யப்பட்டவர்கள், மற்றும் வன்முறைகளில் ஈடுபட்டவர்களுக்கே பொருந்தும்.
அக்டோபர் 3ம் திகதி கைது செய்யப்பட்டவர்களுக்குப் பொருந்தாது என்று அறிவித்தது அரசாங்கம்.
புலேந்திரன்
அது மட்டுமல்லாமல் புலேந்திரன் பொது மன்னிப்புக்குரிய வடக்கு-கிழக்கு பிராந்தியத்துக்கு வெளியே இடம்பெற்ற ஒரு சம்பவத்துக்காகத் தேடப்பட்டவர்.
எனவே அவருக்கு பொது மன்னிப்பு வழங்கப்படவில்லை என்றும் அரசாங்கம் சொல்லிவிட்டது.
17பேரும் கைது செய்யப்பட்ட விடயத்தை இரகசியமாக வைத்திருந்தால், இந்தியாவின் நிர்ப்பந்தம் காரணமாக விடுதலை செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுவிடும். அதனால் கைது செய்யப்பட்ட செய்தியை பகிரங்கமாக்கிவிட்டார் ஜே.ஆர்.
அவ்வாறு பகிரங்கமாக்கிவிட்டு, அவர்களை விடுதலை செய்தால் நாட்டில் கடும் எதிர்ப்புக் கிளம்பும் என்றும் நியாயம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
ஜே.ஆரின் அரசியல் சாணக்கியத்துக்கு உதாரணமான சம்பவங்களில் இதுவும் ஒன்று.
ஜே.ஆருடன் ஒருவிதமாகப் பேசி கைது செய்யப்பட்ட உறுப்பினர்களை மாத்தையாவும், அன்ரன் பாலசிங்கமும் சென்று பார்வையிட அனுமதி பெற்றுக்கொடுத்தார் திக் ஷித்.
பலாலி விமானத் தளத்திற்கு அக்டோபர் நாலாம் திகதி 17 புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்களும் கொண்டுவரப்பட்டனர்.
விமானத் தளத்திற்கு இந்திய படையினர்தான் பாதுகாப்பாக இருந்தனர். ஆனால் கைதுசெய்யப்பட்ட புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் இலங்கை இராணுவத்தினரின் பாதுகாப்பில் இருந்தனர்.
மாத்தையா சந்திப்பு

நாலாம் திகதி மாலையில் கைது செய்யப்பட்ட உறுப்பினர்களைச் சந்தித்து மாத்தையாவும், அன்ரன் பாலசிங்கமும் உரையாடினார்கள். கொண்டு சென்ற சாப்பாட்டை 17 பேருடனும் அமர்ந்து சாப்பிட்டார்கள் மாத்தையாவும், அன்ரன் பாலசிங்கமும்.
கொழும்புக்கு விசாரணைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டால் சயனைட் விழுங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று மாத்தையா கூறிவிட்டார்.
சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே மிகத் தந்திரமாக சயனைட் வில்லைகளும் மாத்தையாவால் வழங்கப்பட்டுவிட்டன.
கைதான 17 பேருக்கும் எப்போது சயனைட் வில்லைகள் வழங்கப்பட்டதோ அப்போதே இந்தியப்படையுடன் ஒரு மோதலுக்கு புலிகள் தலைமைப்பீடம் முடிவு செய்துவிட்டது.
மறுநாள் ஐந்தாம் திகதியும் புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் பலாலி விமானத் தளத்துக்குச் சென்றனர். கைதானவர்களைப் பார்வையிட அனுமதி மறுக்கப்பட்டது.
அன்றுதான் 17 பேரையும் கொழும்புக்குக் கொண்டு செல்ல ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன.
இந்தியப்படை அதிகாரிகள் சிலர் அவர்களைக் கொழும்புக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டாம் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டே இருந்தனர்.
இந்தியப்படையைச் சேர்ந்த ஜெனரல் ரொட்றிகஸ் என்பவர் விடாப்பிடியாக நின்று 17 பேரையும் விடுதலை செய்யுமாறு வற்புறுத்தினார்.
கைது செய்யப்பட்டவர்களில் ஒருவரான யாழ் மாவட்டத்தளபதி குமரப்பாவுக்கு இந்தியப்படையினர் வந்த பின்னர்தான் திருமணம் நடந்திருந்தது.

லெப்.கேணல் குமரப்பா
இந்தியப்படை அதிகாரிகளும் அத்திருமணத்தில் கலந்துகொண்டு வாழ்த்தினார்கள். திருமணம் நடந்து ஒரு மாதத்துக்குள் குமரப்ப கைது செய்யப்பட்டிருந்தார்.
இந்தியப்படை அதிகாரி ஒருவரை அழைத்த குமரப்பா தனது மனைவியைச் சென்று பார்த்து ஆறுதல் கூறுமாறு சொன்னார்.
அவர் ஏன் அப்படிக் கூறுகிறார் என்பதற்கான முழு அர்த்தத்தையும் அப்போது அந்த அதிகாரி புரிந்து கொண்டிருக்க முடியாது.
தனது மரணம் உறுதிசெய்யப்பட்ட நிலையில்தான் குமரப்பா அவ்வாறு கூறியிருந்தார்.
விபரீதம் ஆரம்பம்
ஐந்தாம் திகதி மாலை ஐந்துமணி. நீண்ட விபரீதங்களுக்கு வித்திடப்போகும் அந்தக்காட்சி ஆரம்பமானது.
கொழும்பிலிருந்து அனுப்பபட்ட விசேட இராணுவ அணியொன்று விமானத்தில் இருந்து இறங்கி கைது செய்யப்பட்டவர்கள் வைக்கப்பட்டவர்கள் வைக்கப்பட்டிருந்த அறையை நோக்கிசென்றது.
இந்தியப்படையினர் நினைத்திருந்தால் அந்த அணியைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கலாம்.
ஐந்தாம் திகதி பிற்பகல் 4.30 மணியளவில் புதுடில்லியிலிருந்து இந்தியப் படைத்தளபதிக்கு ஒரு இரகசியத் தகவல் கிடைத்தது.
’17 பேரையும் கொழும்புக்கு கொண்டு செல்வதற்கான முயற்சியைத் தடுக்க வேண்டாம்’என்று அத்தகவல் தெரிவித்தது.
அத்தகவல் காரணமாகவே இந்தியப் படையினர் தடையெதுவும் செய்யவில்லை.
தமது அறையை நோக்கி இராணுவ அணி வருவதைக் கண்டதும் குமரப்பா, புலேந்திரன் ஆகியோர் சயனைட் வில்லைகளைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டனர்.
“யாரும் நெருங்க வேண்டாம். உள்ளே வந்தால் நாம் சயனைட் விழுங்கிவிடுவோம்.” என்று உரத்த சத்தமாகக் கூறினார்கள்.
இராணுவத்தினர் அவர்களை நெருங்கிச் செல்லத் தொடங்கினார்கள்.
குமரப்பாவும், புலேந்திரனும் ஏனைய 15 பேரையும் ஒரு தடவை பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்களும் சயனைட் வில்லைகளுடன் தயாராக நின்றனர்.
இராணுவத்தினர் மிக அருகில் வந்து விட்டனர்.
அதே நேரம் குமரப்பாவும் , புலேந்திரனும் சயனைட் வில்லைகளை உட்கொண்டனர்.
அதனைக் கண்டதும் பாய்ந்து சென்ற இராணுவத்தினர் சயனைட்டைப் பறிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டனர். இராணுவத்தினரில் சிலர் கோபத்தில் தாக்குதலும் நடத்தினார்கள்.
கைதான பதினேழு பேரில் 12 பேர் சயனைட் வில்லைகளை துரிதமாக விழுங்கிவிட்டனர். ஏனைய 5 பேர் சயனைட் வில்லைகளை விழுங்கத் தாமதித்ததால் அவர்கள் காப்பாற்றப்பட்டனர்.
குமரப்பா, புலேந்திரன் உட்பட 12 பேரும் பலியாகியதும், எதிர்பாராத அதிர்ச்சியால் திகைத்துப் போய்விட்டனர் இந்தியப் படை அதிகாரிகள்.
பலியான 12 பேரின் உடல்களும் இந்தியப் படையினரின் வைத்தியசாலைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டன.
புலிகளுக்கு தகவல்

பலியானவர்களின் உடல்களை வந்து பொறுப்பெடுக்குமாறு புலிகள் அமைப்பினருக்குத் தகவல் அனுப்பினார்கள் இந்தியப் படையினர்.
ஐந்தாம் திகதி 12 பேரும் மரணமாகினர்.
ஆறாம் தேதிதான் புலிகளுக்கு தகவல் அனுப்பப்பட்டது.
மதியம் 12 மணிக்கு உடல்களை ஒப்படைக்கலாம் என்று முதலில் தெரிவித்திருந்தனர்.
உடல்களைப் பெறுவதற்காக 1.30 மணியில் இருந்து பலாலி தளத்தில் காத்திருந்தனர் புலிகள் இயக்கத்தினர்.
மாலை ஐந்து மணிவரை உடல்கள் ஒப்படைக்கப்படவில்லை.
“உடல்களை தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறோம் இன்னமும் பத்து நிமிடத்தில் தந்துவிடுகிறோம்” என்று இந்தியப் படையினர் தெரிவித்தனர்.
ஏழரை மணிக்குத்தான் உடல்கள் கொண்டுவரப்பட்டன. புலிகள் இயக்கத்தினரின் வாகனங்களில் ஏற்றப்பட்டன.
வாகனங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இடம் இருள் சூழ்ந்து காணப்பட்டதால் உடல்கள் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
டோர்ச் லைற் இருக்கிறதா என்று படையினரிடம் கேட்டனர் புலிகள் இயக்கத்தினர். அவர்கள் தம்மிடம் இல்லை என்று கூறிவிட்டனர்.
புலிகள் இயக்கத்தினருக்குச் சந்தேகம் வந்துவிட்டது.
2 மணிக்கு உடல்களைத் தருவதாகச் சொன்னவர்கள் இருள் சூழ்ந்த பின்னர் ஒப்படைக்கிறார்கள். டோர்ச் லைற்கூட இல்லை என்கிறார்கள்.
வாகன வெளிச்சத்தில் உடல்களை பரிசோதித்துப் பார்த்தவர்களுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.
உடலில் காயங்கள்.
புலேந்திரனின் உடலில் கழுத்தின் முன்பக்கத்தில் ஒரு காயம். பின்பக்கத்திலும் காயம்.
குமரப்பாவின் உடலிலும் காயங்கள் காணப்பட்டன. துப்பாக்கி முனையில் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் கத்தியால் (பயனெட்) ஏற்பட்ட காயங்களே அவை.
புலிகளிடம் உடல்களை ஒப்படைத்த இந்தியப் படை வைத்திய அதிகாரி மௌனமாக நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
“சயனைட் உட்கொண்டவர்களின் உடலில் காயங்கள் எப்படி வந்தன?” என்று கேட்டார்கள் புலிகள். வைத்திய அதிகாரி மௌனமாக இருந்தார்.
“இவர்கள் சயனைட் உட்கொண்ட நேரத்தில் கத்தியால் குத்தப்பட்டு மரணமடைந்தார்கள். என்று உங்களால் அத்தாட்சிப்படுத்த முடியுமா?” என்று கேட்டார்கள்.
“என்னால் முடியாது” என்று மறுத்துவிட்டார் வைத்திய அதிகாரி.
12 பேரின் உடல்களுடன் சென்றனர் புலிகள் இயக்கத்தினர்.
இதற்கிடையே குமரப்பா, புலேந்திரன் உட்பட 12 பேர் மரணமான செய்தி குடாநாடெங்கும் காட்டுத் தீயாகப் பரவிக் கொண்டிருந்தது.
குமரப்பாவும், புலேந்திரனும் புதிதாகத் திருமணமானவர்கள். இருவரும் திருமணக் கோலத்தில் இருந்த படங்களை யாழ் பத்திரிகைகளில் வெளியிட்டனர் புலிகள் இயக்கத்தினர்.
மணமாலை மாற்றிக்கொண்ட ஒரு மாத காலத்திற்குள் இரு தளபதிகளும் மரணமாலையைச் சூடிக்கொண்டனர்.
புகைப்படங்களை பார்த்த மக்கள் கலங்கி நின்றனர். அனுதாப அலை எழுந்தது.
அதுதான் தருணம்.
போருக்குத் தயாராகினர் புலிகள்.
(தொடர்ந்து வரும்)

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 103

கருணாநிதியின் ‘தமிழ் ஈழ’ முழக்கம்!! : “இடைக்கால நிர்வாக சபையை ஏற்றுக்கொண்ட பிரபாகரன்!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினிவரை-103)


சென்னையில் பிரசாரம்
செப்டம்பர் 26ல் திலீபன் உயிரிழந்த பின்னர் புலிகள் இயக்க உறுப்பினர்கள் பலர் சாகும் வரை உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தை ஆரம்பித்திருந்தனர்.

திலீபனின் மரணம் தொடர்பாக ஈ.பி.டி.பி. தமிழ்நாட்டில் அஞ்சலி தெரிவித்து அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டது.
ஈ.பி.டி.பி. செயலாளர் நாயகம் டக்ளஸ் தேவானந்தாவால் வெளியிடப்பட்ட அனுதாபச் செய்தி சென்னையில் உள்ள புலிகள் இயக்கத்தினரின் அலுவலகத்தில் பொறுப்பாக இருந்த காஸ்ரோ என்பவரிடம் கையளிக்கப்பட்டது.
ஈ.பி.டி.பி. சார்பாக ரமேஷ், அசோக் ஆகியோர் காஸ்ரோவை சந்தித்து அச்செய்தியைக் கையளித்தனர். அப்போது சென்னை அலுவலகத்தில் கிட்டுவும் இருந்தார்.
இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்துக்கு எதிரான பிரசாரங்களை இந்தியாவில் இருந்து கொண்டே புலிகள் அமைப்பினர் மேற்கொள்ள ஆரம்பித்தனர்.
புலிகளின் சென்னை அலுவலகத்தில் இருந்து ‘விடுதலைப் புலிகள்’ பத்திரிகையும் வெளியிடப்பட்டது.
இந்தியப் படைகளுக்கும், புலிகளுக்கும் இடையில் வடக்கு-கிழக்கில் முறுகல் நிலை ஏற்படத் தொடங்கிய போதும், சென்னையில் கிட்டுவுடன் இந்திய உளவு நிறுவனங்கள் தொடர்புகளை வைத்திருந்தன.
இந்திய உளவு நிறுவனங்களைச் சேர்ந்த சிலரும், ஒப்பந்தத்தை நடைமுறைப்படுத்த முடியாது. அவசரமாகச் செய்யப்பட்ட ஒப்பந்தத்தில் தமக்கும் உடன்பாடில்லை என்று கிட்டுவிடம் தெரிவித்தனர்.
திலீபனின் மரணம் தமிழ்நாட்டிலும் அனுதாபத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.
கலைஞரின் ஆவேசம்
தமிழ்நாட்டில் இப்போது புலிகளை ஆதரித்துப் பேசுகிறவர்களை பொலிசார் கைது செய்கின்றனர். புலிகளை ஆதரிப்பது தமிழ்நாட்டிலும் பிரிவினையைத் தூண்டும் செயல் என்று தமிழக அரசு கூறுகிறது.
கிட்டத்தட்ட ஒன்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் கலைஞர் கருணாநிதி எதிர்க்கட்சித் தலைவர்.
இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் தொடர்பாக அவர் தெரிவித்த கருத்துக்கள் சிலவற்றை இந்தக்கால கட்டத்தில் நினைவுபடுத்திப் பார்ப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.
கலைஞர் கருணாநிதியின் சொந்தப்பத்திரிகை முரசொலி. அதில் ‘கரிகாலன் பதில்கள்’என்றொரு பகுதியில் கலைஞரின் பதில்கள் இடம்பெறும்.
இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் தொடர்பாக கரிகாலன் பதிலகள் என்ற பகுதியில் கலஞர் வெளியிட்ட கருத்துக்களைத் தொகுத்து தி.மு.க தலைமையகம் ஒரு நூல் வெளியிட்டது.
‘கொழும்பு ஒப்பந்தம்’ என்ற தலைப்போடு, கலைஞரின் வர்ணப்படத்துடன் வெளியான அந்த நூலில் இருந்து சில முக்கிய பகுதிகள் இவை:
கேள்வி: இலங்கை அதிபர் ஜயவர்த்தனே ‘மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை’ என்ற பல்லவியைப் பாடத் தொடங்கியுள்ளாரே?
பதில்: அவர் பாடுகிற பாட்டுக்குத் தலையாட்டுவதற்கு இந்திய அரசு தயாராக இருக்கும்போது, மேலும் இலங்கைத் தமிழினத்தை அழிக்கவும், தமிழ் ஈழம் அமையாமல் தடுக்கவும் அவர் பல்லவியை அவர் எந்தப் பல்லவியை வேண்டுமானாலும் பாடுவார்.
கேள்வி: இறுதியாக ‘தனித்தமிழ் ஈழம்’ இல்லாமலே போய்;விடும் போலிருக்கிறதே?
பதில்: அப்படியொரு முடிவு ஏற்பட்டால் ‘தனித்தமிழீழத்தை ஆதரிக்கமாட்டோம்’ என்று மத்திய காங்கிரஸ் அரசும், மாநிலத்தில் எம்.ஜ.ஆர். அரசும் ஆரம்பத்தில் இருந்தே சொல்லிவந்ததை நிலைநாட்டுவதில் வெற்றிபெற்றுவிட்டன என்றுதான் அர்த்தம்.
(சமீபத்தில் ஜெயின் கமிஷன் முன்பாக சாட்சியமளித்த கலைஞர் கருணாநிதி, தான் எப்போதும் தமிழீழக் கோரிக்கையை ஆதரித்தது கிடையாது. என்று கூறியிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.)
கேள்வி: “அரசியல் நாணயம் சிறுதுமில்லாத சிங்கள ஆட்சியாளருடன் அவசரக்கோலத்தில் செய்யப்படும் எந்த உடன்படிக்கையும் ஏமாந்த தமிழனின் வரலாற்றில் இன்னுமொரு சோணகிரி அத்தியாயமாகவே அமையும்” என்று உணர்ச்சிக் கவிஞர் காசி ஆனந்தன் அறிக்கை விட்டுள்ளாரே?
பதில்: தமிழின உணர்ச்சியுள்ள ஒவ்வொருவரும் இப்போது செய்யப்படும் அவசர ஒப்பந்தம் குறித்து இப்படித்தான் கருதுவார்கள்! இப்படித்தான் கருத முடியும்!
படை சென்றது ஏன்?
கேள்வி: யாழ்ப்பாணத்திற்கு அனுப்பப்பட்டுள்ள இந்திய இராணுவத்தினர் இலங்கை அதிபர் ஜயவர்த்தனாவின் கட்டளைப்படி இயங்குவார்கள் என்று இந்திய தூதர் திக்~pத் கொழும்பில் அறிவித்துள்ளாரே?
பதில்: சிங்கள இராணுவத்தினர் தமிழினத்தின் மீது குண்டுகளை வீசி அழிப்பதைத் தடுத்து தமிழீழம் பெற்றுத்தர இந்திய இராணுவம் செல்ல வேண்டுமென்று நாம் கூறினோம். ஆனால் இப்போது இந்திய இராணுவம் இலங்கை அரசின் கட்டளைக்கு கீழ்ப்பட்டு நடக்க அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது.
கேள்வி: இப்பொழுது இலங்கையின் ஈழப்பகுதியில் என்ன நடக்கிறது?
பதில்: இலங்கை இராணுவத்திற்குப் பதிலாக இந்திய இராணுவம் தமிழ் ஈழ விடுதலைப் புலிகளைத் தாக்குவதற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது.
கேள்வி: “தாங்கள் கோரியதற்கு அதிகமாகவே தமிழர்களுக்கு கிடைத்துள்ளது. எனவே அவர்கள் புகார் செய்வதற்கு எதுவுமில்லை” என்று அலஹாபாத்தில் ஒரு விழாவில் பேசிய ராஜீவ் காந்தி கொழும்பு ஒப்பந்தம் தொடர்பாகக் கூறியுள்ளாரே?
பதில்: அவர்கள் கோரியது தமிழ் ஈழம் என்ற தனிநாடு. அந்தத் தனிநாட்டில் வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்பது! இப்போது கிழக்கு மாநிலத்தை பற்றிய உத்தரவாதம் பொதுவாக்கெடுப்பில் தொடங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
தனிநாடு கிடைக்கவில்லை என்பது மாத்திரமல்ல, அமைய இருக்கும் தமிழ் மாநிலத்துக்கும் சுயநிர்ணய உரிமையோ, அல்லது குறைந்த பட்சம் மாநில சுயாட்சி அந்தஸ்தோ கூட தரப்படவில்லை. இந்த நிலையில் தாங்கள் கோரியதற்கு அதிகமாகவே தமிழர்களுக்குக் கிடைத்துள்ளது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது!
மதிக்காவிட்டாலும்….
கேள்வி: விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத் தலைவர் பிரபாகரனும், அந்த இயக்கத்தவரும், தி.மு.கழகத்தை மதிக்காத நிலையில் நடந்து கொண்டார்களே: இப்போது வெளியிடப்படுகின்ற உங்களின் கருத்துக்கள் பிரபாகரனையும், அவரது புலிகள் இயக்கத்தையும் ஆதரிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளதே?
பதில்: சுமார் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னர் பெப்ரவரி மாதம் பத்தாம் தேதியன்று (1987) சென்னையில் கூடிய தி.மு.க. நிர்வாகக் குழுவில் நிறைவேற்றிய தீர்மானத்தை நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தால் யாருக்கும் இப்படியொரு சந்தேகம் எழாது!
அந்தத் தீர்மானத்திலேயே பிரபாகரனும் அவரது இயக்கமும் மத்திய மாநில அரசுகளால் எப்படியெல்லாம் அலைகழிக்கப்பட்டனர் என்பதையும், பொதுவாகப் போராளிகளிடம் இருந்த ஒற்றுமையை மத்திய, மாநில அரசுகள் எப்படியெல்லாம் திட்டமிட்டுச் சீரழித்தன என்பதையும் விளக்கமாகக் கழகம் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது.
இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சனையில் பிரபாகரன் என்ற தனிப்பட்ட ஒருவரோ, அவரது இயக்கத்தினரோ நமது கழகத்தை மதிக்கிறார்களா இல்லையா என்பது முக்கியமல்ல!
இலங்கையில் தமிழின அழிவையும் அவர்களது உரிமைகள், உடமைகள் பறிக்கப்படும் கொடுமையையும் தமிழ்க் குருதியோடுகிற நம்மால் எப்படிப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடியும் என்பதே முக்கியம்!
கேள்வி: “ராமாயணத்தில் இலங்கையை மீட்ட ராமச்சந்திரமூர்த்தி எனப் படித்துள்ளோம். இன்று இலங்கையை மீட்டிருப்பவரும் இந்த இராமச்சந்திர மூர்த்திதான்!” என்று அமைச்சர் ஒருவர் பேசியுள்ளாரே?
பதில்: பழைய இராமாயணத்தில் ‘அசோகவனம்’. புதிய இராமாயணத்தில் ‘அசோகா ஹோட்டல்’…
(பிரபாகரன் ஆசோகா ஹோட்டலில் தடுத்து வைக்கப்பட்டதையே கலைஞர் குறிப்பிடுகிறார். ராமச்சந்திரமூர்த்தி என்பது எம்.ஜி.ஆரைக் குறிக்கிறது)
ராஜீவ் காந்தி, ஜே.ஆர், எம்.ஜி.ஆர். மூவரும் கூட்டுச் சேர்ந்து தமிழ் ஈழம் அமைவதைத் தடுத்துவிட்டதாக தி.மு.க. தமிழ்நாடெங்கும் பிரசாரம் செய்தது.
எம்.ஜீ.ஆர். தமிழர்கள் மீது பற்றே இல்லாதவர் என்பதை எடுத்துக்காட்ட இதனை ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தியது தி.மு.க.
(பிரபாகரன், இந்தியத் தூதர் திக் ஷித், )
இரகசியப் பேச்சுக்கள்
யாழ்ப்பாணத்தில் இந்திய அதிகாரிகளும் புலிகள் இயக்கத் தலைவர்களும் சந்தித்துப் பேச்சு நடத்தினார்கள்.
இந்திய சார்பாக இந்தியத் தூதர் திக் ஷித், அவரது உதவியாளர் சென், லெப்டினன்ட் ஜெனரல் திபீந்தர் சிங் ஆகியோரும், புலிகள் தரப்பில் பிரபாகரன், மாத்தையா, அன்ரன் பாலசிங்கம் ஆகியோரும் பங்குகொண்டனர்.
இடைக்கால நிர்வாகம் ஒன்றை அமைப்பது தொடர்பாகவே பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்றன. இடைக்கால நிர்வாகத்தில் தமக்கு கூடுதல் பிரதிநிதித்துவம் தேவை என்று புலிகள் தரப்பால் கேட்கப்பட்டது.
பொலிஸ் அதிகாரம், குடியேற்றம் ஆகிய பொறுப்புக்கள் தம்மிடம் இருக்கவேண்டும் என்பதையும் புலிகள் வலியுறுத்தினார்கள்.
எட்டுப்பேரைக் கொண்ட இடைக்கால நிர்வாகம் ஒன்றை அமைப்பது. அதில் மூன்று பேர் புலிகளால் சிபாரிசு செய்யப்படும் பிரதிநிதிகளாக இருப்பார்கள் என்று முதலில் முடிவு செய்யப்பட்டது.
அதிக பிரதிநிதித்துவம் வேண்டும் என்று புலிகள் தரப்பினரால் கேட்கப்பட்டதால் இடைக்கால நிர்வாக சபையில் 12 உறுப்பினர்கள் இருக்கலாம் என்று ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.
ஏழுபேர் புலிகளின் பிரதிநிதிகள், இரண்டு பேர் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணயின் பிரதிநிதிகள் ஆகியோரை உள்ளடக்கியதாக இடைக்கால நிர்வாகம் அமைக்கப்படும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.
கூட்டறிக்கை
இந்தியத் தரப்புக்கும், புலிகளுக்கும் இடையே பேச்சுக்கள் இரகசியமாகவே நடந்தன ஆயினும், பேச்சுக்களின் இறுதியில் இரு தரப்பும் கூட்டறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டன.
“இடைக்கால நிர்வாக சபையொன்றை ஜே.ஆர். ஜயவர்த்தனா தனது நிறைவேற்று அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி உருவாக்குவார்.
இடைக்கால நிர்வாக சபைக்கு தலைவரைத் தெரிவுசெய்ய மூன்று பெயர்களை புலிகள் அமைப்பினர் சிபாரிசு செய்வர். அதிலிருந்து ஒருவரை ஜனாதிபதி தெரிவு செய்வார்.
புலிகள் இயக்கத் தலைவர்களினதும், ஏனைய உறுப்பினர்களதும் பாதுகாப்புக்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டதும், தலைவர்களின் சொந்தப்பாதுகாப்புக்கான ஆயுதங்கள் தவிர, ஏனையவை கையளிக்கப்படும் என்று பிரபாகரன் தெரிவித்தார்.
பொலிஸ் படை நடவடிக்கை உட்பட சிவில் அம்சங்கள் அனைத்துக்கும் புலிகள் அமைப்பினர் பூரண ஒத்துழைப்பு வழங்குவார்கள் என்று பிரபாகரன் கூறினார்.
மாகாண சபைக்கான தேர்தல்கள் சதந்திரமாக நடைபெற தனது முழுமையான ஒத்துழைப்பை புலிகள் வழங்குவார்கள் என்றும் பிரபாகரன் கூறினார்.
புலிகள் இயக்கதினரும், இந்தியத் தகவல் துறையினரும் பரஸ்பரம் விமர்சிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்றும் இந்தித் தூதர் திக் ஷித்தும், பிபாகரனும் ஒப்புக் கொண்டனர்.
இவ்வாறு கூட்டறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டது.
அறிக்கையில் இந்தியத் தரப்பு சார்பாக இந்தியத் தூதரக முதல் செயலாளர் (அரசியல்) பூரியும், புலிகள் சார்பாக துணைத்தலைவர் மாத்தையாவும் ஒப்பம் இட்டிருந்தனர்.
இடைக்கால நிர்வாக சபை விடயத்தில் பிரபாகரன் மனம் விரும்பித்தான் உடன்பட்டார் என்று சொல்லமுடியாது. அதனால் தான் கூட்டறிக்கையிலும் அவர் கையொப்பமிடவில்லையோ என்று சந்தேகம் எழுந்தது.
இடைக்கால நிர்வாக சபைத் தலைவர் பதவிக்கு புலிகள் அமைப்பினரால் மூன்று பெயர்கள் சிபாரிசு செய்யப்பட்டிருந்தன.
முதல் பெயராக அப்போது திருமலை மேலதிக அரசாங்க அதிபராக இருந்த என்.பத்மநாதனின் பெயரை புலிகள் பிரேரித்திருந்தனர்.
இரண்டாவதாக யாழ் மாநகர சபை ஆணையாளராக இருந்த சிவஞானத்தின் பெயர் இடம்பெற்றிருந்தது.
இடைக்கால நிர்வாக சபைத்தலைவர் மற்றும் பிரதிநிதிகளாக 15 பேரின் பெயர்கள் புலிகள் இயக்கத்தினரால் சிபாரிசு செய்யப்பட்டன.
ஜே.ஆர். தந்திரம்
சிபாரிசுப் பட்டியலை ஆராய்ந்தார் ஜே.ஆர். ஜயவர்த்தனா.
புலிகள் அமைப்பினர் சிபாரிசு செய்த பட்டியலில் கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் பெயர்களும் இருந்தன.
இடைக்கால நிர்வாக சபைத் தலைவராக புலிகள் இயக்கத்தினர் சிபாரிசு செய்திருந்த என்.பத்மநாதனும் கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்தான்.
முதல் வேலையாக கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் பெயர்களை ஒதுக்கித்தள்ளினார் ஜே.ஆர்.
“கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்களையும் சேர்த்துவிட்டால் வடக்கு-கிழக்கு ஒற்றுமைக்கு வழி செய்வதாக அமைந்துவிடும். இடைக்கால நிர்வாக சபையில் கிழக்கைச் சேர்ந்தவர்கள் இல்லையென்றால் தான் கிழக்கு மாகாண மக்களிடம் அதிருப்தி ஏற்படும். வடக்கு-கிழக்கு இணைந்திந்தால் வடக்கின் ஆதிக்கம்தான் மேலோங்கியிருக்கும் என்ற அபிப்பிராயத்தை உருவாக்க ஜே.ஆர். கையாண்ட சாணக்கிய தந்திரம் அது.”
இடைக்கால நிர்வாக சபைத் தலைவர் பதவிக்கு சகல வகையிலும் பொருத்தமானவராகவும் அனுபவம் வாய்நதவராகவும் என்.பத்மநாதன் இருந்தார்.
ஆனால், அவரைத் தலைவராக நியமித்தால் வடக்கு-கிழக்கு பூசலை தூண்டிவிட முடியாது.
அதனால் பத்மநாதனை ஒதுக்கிவிட்டு இடைக்கால நிர்வாக சபைத் தலைவராகவும் வடக்கைச் சேர்ந்த சிவஞானத்தை தெரிவு செய்தார் ஜே.ஆர்.
சிவஞானம், யாழ் மாநகர சபை ஆணையாளராக இருந்தபோது தமிழ் ஈழ விடுதலை இராணுவத் தலைவர் ஒபரேய் தேவனால் சுடப்பட்டு உயிர் தப்பியவர்.
மாநகர சபையில் ஊழல் செய்தார் என்பதனாலும் அரசாங்கத்துக்கு ஆதரவானவர் என்பதனாலும் அவர் சுடப்ப்ட்டார். அவரது பெயரையும் புலிகள் சிபாரிசு செய்தது பலருக்கும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.
அவரையே இடைக்கால நிர்வாக சபைத் தலைவராக ஜே.ஆர். அறிவித்த போது புலிகள் அமைப்பினர் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.
“மூன்று பெயர்களை சிபாரிசு செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே சிவஞானத்தின் பெயரையும் சேர்த்திருந்தோம்.
பத்மனாதனின் பெயரை முதல் பெயராக குறிப்பிட்டிருந்தோம். அவரைத்தான் இடைக்கால நிர்வாக சபைத் தலைவராக அறிவிக்க வேண்டும்” என்று புலிகள் அமைப்பியர் கூறினார்கள்.
தாம் சிபாரிசு செய்த பட்டியலில் கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த தமிழ், முஸ்லிம் பெயர்கள் இல்லாததும் புலிகள் அமைப்பினருக்கு கோபத்தை ஏற்படுத்தியது.
பிரபா ஒப்புதல்
இந்தியத் தூதர் திக் ஷித் பலாலிக்கு விரைந்தார். பிரபாகரனும் திக் ஷித்தும் சந்தித்துப் பேச்சு வார்த்தை நடத்தினார்கள்.
சிவஞானத்தை தெரிவுசெய்தது தொடர்பாக ஜே.ஆர். ஒரு புத்திசாலித்தனமான நியாயத்தை திக் ஷித்திடம் கூறியிருந்தார்.
“என்.பத்மநாதனை விட சிவஞானம் வயதிலும், அனுபவத்திலும் மூத்தவர். பத்மநாதன் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் கீழ் சில காலம் சிறையில் இருந்தவர். அதனால்தான் சிவஞானத்தைத் தெரிவு செய்தேன்.” என்று கூறியிருந்தார் ஜே.ஆர்.
அதனைப் பிரபாகரனிடம் கூறினார் திக் ஷித். கிழக்கு மாகாணத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படவேண்டும். பதமநாதனையே தலைவராக நியமிக்க வேண்டும் என்று பிடிவாதமாகக் கூறினார் பிரபாகரன்.
மாலை ஐந்து மணிவரை கூட்டம் நடைபெற்றது. பிரபாகரனை திக் ஷித்தும், இந்திய அதிகாரிகளும் பலவாறு சமாதானம் செய்தனர்.
இறுதியாக சிவஞானத்தை தலைவராக நியமிக்க சம்மதம் தெரிவித்தார் பிரபாகரன். பிரபாகரன் சம்மதம் தெரிவித்தபோது இந்தியத் தூதர் உட்பட அதிகாரிகள் கரகோஷம் செய்து வரவேற்றனர்.
தலைவர் தேர்வுக்கான ஒப்புதல் பத்திரத்தில் பிரபாகரனிடம் கையொப்பம் வாங்கினார் திக் ஷித்.
‘அப்பாடா..’ என்று நிம்மதிப்பெருமூச்சோடு கொழும்புக்கு திரும்பினார் திக் ஷித்.
ஆனால் பிரபாகரன் மட்டும் வேறு ஒரு திட்டம் வைத்திருத்தனர்.
இடைக்கால நிர்வாக சபைத்தலைவர் பதவியை ஏற்கக்கூடாது என்று சிவஞானத்துக்கு புலிகள் இயக்கத்தினர் கண்டிப்பாகக் கட்டளையிட்டனர்.
அதே நேரத்தில் இடைக்கால நிர்வாக சபைத்தலைவர் தெரிவில் தனக்கு உடன்பாடில்லை. “நிர்ப்பந்தம் காரணமாகவே ஒப்புதல் பத்திரத்தில் கையொப்பமிட்டேன்.” என்று பிரபாகரன் கூறிவிட்டார்.
“இடைக்கால நிர்வாக சபைத் தலைவர் பதவி எனக்கு வேண்டவே வேண்டாம்” என்று சிவஞானமும் அறிவித்தார்.
இறுதிக்கட்டம்
இவ்வாறான நிலையில் இந்திய-புலிகள் உறவின் கடைசிக் கட்டம் விரைந்து வந்தது.
1987 அக்டோபர் 3ம் திகதி, இலங்கைக் கடற்படையினர் சந்தேகத்துக்கு இடமான ஒரு படகைக் கண்டனர்.
கடற்படையினரால் அப்படகு சுற்றி வளைக்கப்பட்டது.
படகில் புலிகள் இயக்கத்தின் 17 உறுப்பினர்கள் இருந்தனர்.
திருமலை மாவட்டத் தளபதி புலேந்திரன், யாழ் மாவட்டத்தளபதி குமரப்பா ஆகியோர் உட்பட 17 பேர் படகில் இருந்தனர்.
அனைவரையும் கைது செய்தனர் கடற்படையினர்.
அதன்பின்னர்தான் உருவானது விபரீதம்.
(அரசியல் தொடர்.. அற்புதன் எழுதுவது

அல்பிரட் துரையப்பா முதல் காமினி வரை - பகுதி- 115

இந்தியப் படையினர் ஹெலியில் இருந்து சாவகச்சேரி சந்தையை நோக்கி ஏவப்பட்ட ஷெல்கள்!! எங்கும் பரவிக் கிடந்த சடலங்கள்!! (அல்பிரட் துரையப்பா முதல்...